บทที่ 754 กินยาไม่ดีต่อร่างกาย

ซางหยูก้มหน้าตอบอืมเบาๆ

จากนั้นก็เดินเข้าห้องด้วยบรรยากาศที่พูดยาก

ทั้งสองนั่งข้างเตียง เสิ่นเผยซวนนั่งตัวตรง มือที่วางบนขาค่อยๆกำเข้าเล็กน้อย

ซางหยูค่อยๆหลับตาลงเล็กน้อย ขนตาสั่นไหว มือเล็กกำชายเสื้อคลุมอาบน้ำอย่างประหม่าเล็กน้อย จู่ๆหลังมือก็ถูกกุมไว้ ฝ่ามืออบอุ่นพร้อมกับมือสากบางๆ “มานั่งสิ”

ซางหยูลุกขึ้น เสิ่นเผยซวนโอบเอวเธอ ให้เธอนั่งลงบนตักของเขา

เขายกสายตาขึ้น พูดเสียงทุ้มต่ำ “คุณ คุณเตรียมพร้อมหรือยัง?”

ซางหยูหลับตาลง เส้นผมช่อหนึ่งร่วงลงมา ผ่านใบหน้าของเสิ่นเผยซวน ความร้อนในเลือด ราวกับเพิ่มขึ้นเล็กน้อย เขายกมือขึ้น จับสายคาดเอวเสื้อคลุมอาบน้ำของซางหยู ดึงออกเบาๆก็หลุดแล้ว

ร่างกายของซางหยูเกร็งขึ้นอย่างไม่รู้ตัว คว้ามือของเขาอย่างกะทันหัน เสิ่นเผยซวนเงยหน้ามองเธอ เธอก็กำลังมองเขาอยู่

ดวงตาประสานกัน สายตาสบตากัน เสิ่นเผยซวนนึกว่าเธอกลัว พูดว่า “ถ้าคุณยังไม่พร้อม…”

เขายังพูดไม่ทันจบก็ถูกซางหยูจูบเข้าที่ปาก ปิดปากสิ่งที่เขาจะพูด

ความห่างของทั้งสองคนก็ถูกทำลายจนหมดสิ้น การที่ซางหยูเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ทำให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ

เสิ่นเผยซวนกดเธอลงบนเตียง ซางหยูรู้สึกแค่เพียงด้านหน้าร่างกายเย็บวาบ เสื้อคลุมอาบน้ำถูกเปิดออก

เธออยากจะเอามือไปปิดตามสัญชาตญาณ เสิ่นเผยซวนคว้ามือของเธอไว้ไม่ให้เธอปิด สายตามองไปยังร่างของเธออย่างช้าๆ

ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว หัวใจเต้นตุบๆตลอด

รูปร่างของซางหยูดีมาก ถึงแม้จะไม่ใช่หุ่นอวบอิ่ม แต่อะไรที่ควรมีก็มีหมด ผิวขาวนวล รูปร่างผอมเพรียว

เธอกัดริมฝีปาก “ต้องไปซื้อยาหน่อยมั้ย?”

เสิ่นเผยซวนที่สายตามองลึก แปรเปลี่ยนเป็นตกใจ น้ำเสียงแหบพร่าอย่างมาก “ซื้อยามาทำอะไร?”

อีกอย่างซื้อยาอะไร?

“ยา…ยาคุม” ซางหยูยังเรียนไม่จบ ไม่อยากมีลูกเร็วขนาดนี้

“ยานั้นกินแล้วไม่ดีต่อสุขภาพมั้ง?” เสิ่นเผยซวนรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย ตัวเองทำไมลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย

เขายกตัวกำลังจะลุกขึ้น ซางหยูคว้าคอของเขาไว้แน่น “เสร็จแล้วค่อยกินก็ได้ไม่เป็นไร”

ตอนนี้ไม่ใช่ว่ามียาคุมฉุกเฉิน72ชั่วโมงหรือไง

เสิ่นเผยซวนดึงเสื้อผ้าบนตัวเธอชิดเข้าด้วยกัน “ผมไปซื้อ…ถุง กินยาไม่ดีต่อร่างกาย”

ซางหยูพยักหน้า

เสิ่นเผยซวนเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไป ซางหยูดึงผ้าห่มมาปิด ขดอยู่ในผ้าห่ม โผล่ออกมาเพียงแค่หัว ใบหน้าน้อยๆแดงขึ้นมา เธอรู้สึกชอบความรู้สึกนี้อย่างประหลาด

ความรู้สึกถูกคนแคร์ ถูกทะนุถนอม

เธอคิดว่าตัวเองที่จริงแล้วโชคดี ถึงแม้จะเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ไม่ดี แต่พอมาเจอกับเสิ่นเผยซวน เขาเป็นผู้ใหญ่และสุขุม แล้วก็รู้จักดูแลคนอื่น

เธออยากจะให้ตัวเองรีบเรียนจบไวๆ และมีลูกให้กับเขา

อยากเห็นเขาตอนเป็นคุณพ่อ

รู้สึกรอคอยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ตืดตืด——

จู่ๆโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น เธอหันไปมอง เป็นของเสิ่นเผยซวน ตอนออกไปเขาไม่ได้หยิบไปด้วย

เธอเอื้อมมือไปหยิบมา ข้างบนแสดงชื่อของซูจ้าน

เธอคิดอยู่สักพัก แล้วก็กดรับสาย