บทที่ 906 ฉันจะช่วยนาย

เมื่อเปิดประตูห้องออก กู้เสียนยืนอยู่ที่หน้าประตู ในมือถือของกินและเหล้าขาวขวดหนึ่ง

จงเหยียนซีมองเขาขึ้นๆลงๆครู่หนึ่ง “นาย นายเป็นอะไรไป?”

“ดื่มเป็นเพื่อนฉันสักแก้วสิ?” กู้เสียนเอียงตัวเดินผ่านเธอเข้ามา

จงเหยียนซีปิดประตูห้องแล้วเดินเข้ามา มองไปที่เขา ทำไมถึงรู้สึกเหมือนว่าเขามีบางอย่างที่ผิดปกติกันนะ?

“กู้เสียนเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับนายหรือ” เธอถาม

กู้เสียนหยิบอาหารออกมาวางไว้บนโต๊ะ

ตอนนี้เองที่เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโซฟาของจงเหยียนซีดังขึ้น เป็นข้อความที่จวงเจียเหวินส่งมา

กู้เสียนก้มหน้าลงไปดู ถามว่า “คุยกับใครน่ะ?”

จงเหยียนซีเดินมาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเปิดข้อความอ่าน

[คุณอากวนอยู่ห้องเลขที่ 908 เธอสามารถไปถามด้วยตัวเองได้]

จงเหยียนซี [...]

[ความจริงแล้วในใจเธอก็รู้ชัดเจนดีว่ามีคนคอยช่วยเหลือเธออยู่เบื้องหลัง เพียงแค่ไม่ได้เผยหน้าออกมา]

“ใครกัน?” กู้เสียนยื่นหน้าเข้ามาอ่าน

จงเหยียนซีเอาโทรศัพท์มือถือไว้ด้านหลังตามจิตใต้สำนึกอย่างไม่ต้องการให้เขาเห็นเนื้อหาข้างใน

“ความลับอะไรกัน? กระทั่งฉันก็ยังต้องปิดบัง?” กู้เสียนเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ เขานั่งลงบนโซฟา “เดิมก็อารมณ์ไม่ดี คิดอยากจะให้เธอปลอบใจฉัน สุดท้ายก็หาเรื่องเอง”

จงเหยียนซีนั่งลง หันหน้ามามองเขา “ทำไมนายถึงอารมณ์ไม่ดีล่ะ?”

กู้เสียนเปิดกล่องของกิน บิดฝาขวดเหล้า เอ่ยว่า “ดูเหมือนว่าวันนี้ฉันจะได้เจอคนคนนั้นแล้ว”

“ใคร?” จงเหยียนซีอยู่ในสภาพมึนงง ไม่รู้ว่าเขากำลังพูดอะไรอยู่

กู้เสียนเอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า “ก็เขาไง”

จงเหยียนซี “...”

เขาคือใคร?

เธอกระพริบตาปริบๆ “ฉันจะดื่มเป็นเพื่อนนาย”

กู้เสียนมองเธอ ผ่อนคลายลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “ก็คือคนคนนั้น ที่สงสัยว่าจะเป็นคนของพ่อฉัน”

จงเหยียนซีเบิกตากว้าง “นายเจอเขาแล้วหรือ”

กู้เสียนพยักหน้า “เพียงแค่มองดูแล้วรูปร่างหน้าตาคล้าย”

“นายไปเห็นที่ไหน” จงเหยียนซีถามด้วยความระมัดระวัง

“นอกโรงแรม” กู้เสียนเอ่ย

จงเหยียนซีสูดลมหายใจ

ตอนนี้คุณอากวนก็พักอยู่ที่โรงแรมนี้ อีกทั้งอยู่ไม่ไกลจากเธอด้วย

“คือว่า... กู้เสียน” เธอครุ่นคิด “ถ้าหากว่าการปรากฏตัวของนายจะนำพาปัญหามาให้กับครอบครัวเขา นายยังอยากจะพบเขา หรือว่ารู้จักเขาไหม”

“ไม่รู้สิ” เขาไม่คิดเยอะขนาดนั้น

ตลอดมาก็เพียงแค่อยากตามหาเขาให้พบ และก็แค่อยากรู้จักคนคนนี้เท่านั้น

เรื่องอื่นๆที่เป็นรูปธรรม เขายังไม่เคยคิดถึง

อีกทั้งก็ไม่เคยคิดด้วยว่าจะยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างกันไหม

“เธอรู้ไหมว่าความจริงแล้วฉันก็รู้สึกขัดแย้งมาก ในใจฉันอาจจะมีความห่วงใยเขา หรือจะพูดได้ว่า ฉันเกลียดเขาอยู่บ้าง แต่ว่าฉันก็อยากรู้ว่าเขาเป็นคนอย่างไรกันแน่ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นพ่อฉัน”

จงเหยียนซีไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องนี้มาก่อน จึงไม่อาจเข้าอกเข้าใจได้

ไม่สามารถเข้าใจถึงความรู้สึกของเขาในตอนนี้ได้อย่างเต็มที่

เธอหยิบเหล้าขึ้นมารินให้ตัวเองแก้วหนึ่ง และรินให้เขาแก้วหนึ่ง หยิบแก้วเหล้าขึ้นมาชนแก้วกับเขา “ไม่ต้องคิดแล้ว”

กู้เสียนมองเธอ “เธอไม่ปลอบใจฉันหน่อยหรือ”

“ฉันไม่รู้ว่าจะปลอบใจนายยังไง” จงเหยียนซีเอ่ยความจริง “ฉันเติบโตในครอบครัวที่มีความสุขตั้งแต่ยังเล็ก ไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกของนายในตอนนี้ได้”