บทที่ 927 ในที่สุดเธอไม่สามารถเสแสร้งต่อไปได้อีกใช่ไหม

จงเหยียนซีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้ใจเย็นแล้วเผยรอยยิ้มออกมา “ประธานเจียงช่างมีอารมณ์สุนทรีย์จังเลยนะคะ เจรจาเรื่องงานยังหาสถานที่สวยๆแบบนี้”

เจียงโม่หานไม่ตอบ เพียงทำท่าทางเชื้อเชิญเธอเท่านั้น

เธอก้าวเดินลงมา

เจียงโม่หานเดินนำอยู่ด้านหน้า ยามกลางคืนไม่มีคน ที่นี่คลื่นลมสงบ ได้ยินเพียงเสียงคลื่นสาดเล็กน้อย

เขาเหยียบขึ้นบันไดเรือ แล้วหันหลังยื่นมาทางจงเหยียนซี “ที่นี่ทางเดินไม่ค่อยดี ผมจะจูงมือคุณไว้”

จงเหยียนซีคุ้นเคยกับที่นี่มาก ไม่มีอะไรที่เป็นอันตรายสำหรับเธอ แต่ว่าเวลานี้ถือเป็นการมาครั้งแรกของเธอ เธอจึงเสแสร้งแกล้งแสดงความตื่นตาตื่นใจออกมา กวาดมองไปรอบ ๆ และปฏิเสธอย่างสุภาพ “ขอบคุณประธานเจียงที่เป็นห่วงค่ะ ฉันจะคอยระมัดระวัง แฟนของฉันเป็นผู้ชายที่ขี้หึงมาก หากเขารู้ว่าฉันจูงมือกับชายอื่น เขาอาจจะโกรธได้”

ทุกครั้งที่เจียงโม่หานได้ยินคำว่าแฟนคำนี้ ก็จะรู้สึกหงุดหงิดในใจ

เขาก็ไม่ได้ฝืนบังคับ และก็ได้ดึงมือกลับมา

เมื่อเดินลงมาจากบันไดเรือ เจียงโม่หานก็เปิดประตูห้องโดยสารเรือ พวกเขาเดินเข้าไปด้านในเรือยอชท์

ภายในมีความหรูหรามาก

“คุณหลินเชิญนั่งได้ตามสบายเลยนะครับ” เจียงโม่หานเดินไปที่ตู้เก็บไวน์

จงเหยียนซี้มองดูทุกอย่างภายในที่เธอคุ้นเคย รู้สึกเพียงว่าเลือดลมในร่างกายนั้นกำลังพุ่งกระฉูด

เธอพยายามข่มตัวเองให้สงบ ถึงได้ระงับความรู้สึกที่ร้อนรุ่มนั้นลงได้

“ประธานเจียงนี่เป็นเรือยอชท์ส่วนตัวของคุณเหรอคะ” เธอนั่งอยู่บนโซฟา ข้างในกระสับกระส่ายแปรปรวน แต่ใบหน้ากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แสดงท่าทางออกมาราวกับตื่นตาตื่นใจ

เจียงโม่หานรินไวน์มาสองแก้วแล้วเดินถือเข้ามา เขานั่งอยู่ตรงข้ามกับจงเหยียนซี แล้ววางหนึ่งไว้ตรงหน้าเธอ

“ที่นี่ไม่ใช่ของผมครับ ถ้าจะพูดให้ชัดเจนคือเป็นของอดีตภรรยาผม” ขณะที่เจียงโม่หานพูดนั้นได้สังเกตปฏิกิริยาของเธอ