บทที่ 976 อยากทำให้เธออับอายขายหน้า

ซงเก้น อยู่ในแวดวงสังคมชนชั้นสูงนี้ การมีอยู่ของเขานั้นถูกคนจำนวนมากจับจ้องอยู่ แม้ว่าสืบทอดตำแหน่งบรรดาศักดิ์ของตระกูล แต่ว่าความสามารถของตัวเขานั้นก็เป็นที่ยอมรับ

ไม่ว่าการทำงานหรือว่าการใช้ชีวิต เขาเป็นคนที่จริงจังมากคนหนึ่ง

ผู้ชายอายุเท่านี้อย่างเขา ใครบ้างที่ไม่คบกับแฟน?

มีแต่เขาที่ไม่มี

ก่อนหน้ามีคนปล่อยข่าวลือว่านียาเป็นลูกนอกสมรสของเขา ต่อมา บุคคลผู้เกี่ยวข้องที่รู้ว่าเขารับนียามาเลี้ยงบอกความจริงนี้ไป ทุกคนถึงได้เงียบปาก

ที่จริงแล้วพวกเขารู้ว่าไม่ใช่เรื่องจริง แต่อยากให้ผู้ชายที่สะอาดเกินไปคนนี้ เปื้อนกลิ่นอายของควันเรื่องทางโลก

แต่ไหนแต่ไรมาก็เป็นคนไปไหนมาไหนคนเดียว วันนี้โอกาสใหญ่โตขนาดนี้พาผู้หญิงคนหนึ่งมาปรากฏตัว ย่อมก่อให้เกิดความวุ่นวายอยู่ไม่น้อย

มีคนอ้างเหตุมาทักทายกับซงเก้น แต่ที่จริงแล้วสืบข่าวเบื้องหลังของจงเหยียนซี

“วันนี้เป็นเนื่องในโอกาสอันใหญ่โต คุณพาคนต่างชาติมาคงจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่ใช่ไหมครับ?” ตอนที่ผู้ชายพูด สายตาก็กวาดมองไปที่ร่างของจงเหยียนซีไม่หยุด

ซงเก้นสีหน้าปกติ ไม่สะทกสะท้าน “นี่ไม่ใช่งานเลี้ยงของครอบครัวคุณไม่ใช่เหรอครับ?”

งานเลี้ยงครอบครัวของราชวงศ์ นั่นก็คืองานเลี้ยงครอบครัว ไม่ใช่เรื่องของประเทศชาติ เขาพาใครมานั้นก็เป็นเสรีภาพของเขา

ผู้ชายยิ้มเล็กน้อย “พวกเราทุกคนต่างนึกว่าคุณไม่ชอบผู้ชาย ที่แท้คุณไม่ได้ไม่ชอบ แต่ชอบผู้หญิงต่างชาติ”

จงเหยียนซีฟังไม่รู้เรื่องว่าเขาพูดอะไรบ้าง แต่มองดูสีหน้าของผู้ชาย ก็รู้ว่าเขาไม่ได้พูดเรื่องดีอย่างแน่นอน

เธอรู้สึกได้แม้กระทั่งร่างกายที่เกร็งแน่นของ ซงเก้น เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มงดงาม พูดกับซงเก้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “ฉันคอแห้งนิดหน่อย พวกเราไปทางนั้นดีไหมคะ?”

ซงเก้นส่งเสียง อืม เบา ๆ บอกกับผู้ชายข้างหน้าว่าขอตัว จึงพาเธอไปโต๊ะที่อยู่ไม่ไกลนัก

บนโต๊ะมีขนมและเครื่องดื่มหลากประเภทจัดวางอยู่ ภายใต้การตกแต่งด้วยแดงไม้สด ทำให้ค่ำคืนนี้งดงามมาก

ซงเก้นฉลาดขนาดนี้ รู้ว่าเมื่อกี้จงเหยียนซีตั้งใจ จึงบอก “เธอฟังภาษาที่ซับซ้อนไม่ออกไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่ ฉันฟังไม่ออกจริง ๆ ค่ะ” จงเหยียนซีบอกตามตรง

ซงเก้นงุนงง “อย่างนั้นเมื่อกี้ทำไมเธอ......”

จงเหยียนซียิ้มอย่างมีชีวิตชีวา “ฉันฟังไม่ออก แต่ดูออกค่ะ”

ซงเก้น“......”

อย่างนั้นความคิดกับความรู้สึกของเขา เธอดูไม่ออกเหรอ?

“มาร์ควิส มูติชา” ผู้หญิงสวยท่านหนึ่งเดินมาหา เธอสวมชุดไทยอย่างตระกูลสูงศักดิ์ดั้งเดิม แม้ว่าจะดูแลรักษาเป็นอย่างดี แต่ก็สามารถมองออกได้

ว่าลำดับอาวุโสไม่เหมือนกับพวกเขา

เธอเป็นผู้อาวุโสคนเดียวของงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ สราญจาพระสนมของพระราชา เป็นผู้หญิงที่สวยมากเมื่อตอนสาว ตอนนี้ก็ยังคงความสง่างามไว้อยู่

พระราชาให้เธอมาควบคุม โดยเฉพาะให้เธอใส่ใจซงเก้น หาโอกาสที่เหมาะสมให้ซงเก้นกับองค์หญิงได้อยู่เพียงลำพังสักหน่อย ทางที่ดีที่สุดคือสามารถส่งเสริมให้เกิดงานแต่งงานได้

เธอย่อมต้องคิดหาวิธีดี ๆ สำหรับเรื่องนี้ แต่ว่าวันนี้ซงเก้นพาผู้หญิงมาด้วยคนหนึ่ง ทำให้เธอรับมือไม่ทันนิดหน่อย นี่ควรจะจัดการอย่างไรดี?

คิดไปคิดมาเธอตัดสินใจว่าจะลองถามความสัมพันธ์ระหว่างซงเก้นกับผู้หญิงคนนี้สักหน่อย

อย่างไรเสีย ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินเขาคบกับใคร หรือว่ามีผู้หญิงที่ชอบเลย

“วันนี้ทำให้ฉันเหนือความคาดหมายเล็กน้อย คุณพาคุณผู้หญิงที่งดงามขนาดนี้มาท่านหนึ่งด้วย ไม่ทราบว่าเธอกับคุณมีความสัมพันธ์อะไรกันคะ? ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยพบเจอ หรือเคยได้ยินเลย?”

ซงเก้นพูด “เพื่อนทั่วไปครับ”

“อย่างนั้นเหรอคะ?” สราญจาแสดงออกชัดเจนว่าไม่เชื่อ ตอนที่พูดอยู่ สายตาของเธอก็หยุดอยู่ที่เครื่องประดับชุดนั้นที่จงเหยียนซีสวมอยู่

“เท่าที่ฉันรู้ว่า นี่เป็นเพชรที่ถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่นของคฤหาสน์มูติชาพวกคุณ ได้ยินว่ามีเพียงคุณผู้หญิงของคฤหาสน์มูติชาถึงจะสามารถสวมใส่ได้ คุณบอกฉันมาสิ พวกคุณเป็นเพื่อนทั่วไป ไม่ได้กำลังหลอกฉันจริง ๆ ?” สราญจายังคงยิ้มอยู่ ใบหน้าของเธองดงาม ละเอียดอ่อนแบบคนไทย

ใบหน้าของจงเหยียนซีก็งดงามมากเช่นกัน แต่ไม่ชัดเจนเท่าเธอ อ่อนโยนและนุ่มนวลมากกว่า