บทที่ 1018.1 แล้วถามข่าวคราวของดอกเหมยจากใคร

่้

บทที่ 1018.1 แล้วถามข่าวคราวของดอกเหมยจากใคร

หวนกลับคืนมายังสถานที่เดิม วัตถุยังคงเดิมแต่คนกลับ เปลี่ยนไปแล้ว เรื่องราวในอดีตผ่านเลย ประดุจอยู่ในความฝัน

เกาะซู่หลินทะเลสาบซูเจี่ยน

เถียนหูจวินเจ้าเกาะที่เดิมที่กาลังปิดด่านออกจากด่านมาอย่าง เงียบเชียบ จัดงานเลี้ยงอยู่ในหอสุราแห่งหนึ่งบนยอดเขา นั่งลงตรง ข้ามกับผู้ฝึกตนหนุ่มที่สวมชุดลัทธิขงจื๊อสวมหมวกกวนจิน (ผ้าโพก ทาจากไหม ส่วนที่แพร่หลายที่สุดคือหมวกลักษณะโค้งมน มีลาย ม้วนคล้ายก้นหอย)

สีหน้าของเถียนหูจวินซีดขาวเล็กน้อย ถึงขั้นที่ไม่กล้าพูดจา ทักทายถามไถ่ คล้ายกับนักเรียนในโรงเรียนประถมที่ดีแต่เล่นสนุก เกเรที่กาลังรับฟังคาสั่งสอนของอาจารย์

คนหนุ่มเก็บความคิดทั้งหลายกลับคืน ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ศิษย์พี่ ฉินยังยุ่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

ในเมื่ออีกฝ่ ายถามด้วยน้าเสียงสงสัย เถียนหูจวินก็รีบคิดหา ถ้อยค าอยู่ในใจตัวเอง

อย่างรวดเร็ว เอ่ยเสียงสั่นว่า “ฉินแจว๋กับจ้าวฝูหยางแห่งภูเขาจุ้ย ยวนเป็ นคนรู ้จักเก่ากัน ข้ากับอวี๋ฉุนจือแห่งจวนเฝิ่นหวานภูเขาเหอฮ

่้

วานก็ไม่ถือว่าเป็ นคนแปลกหน้าต่อกัน เมื่อร ้อยปีก่อนอวี๋ฉุนจือเคย มาเยือนเกาะชิงเสีย อาจารย์ให้ข้าเป็ นคนรับรองแขก เมื่อหลายปีก่อ นอวี๋เจ้นบุตรชายของอวี๋ฉุนจือก็เคยมาเที่ยวเยือนทะเลสาบซูเจี่ยนอ ย่างลับๆ แล้วก็เคยแวะมาที่เกาะซู่หลินของข้า ดังนั้นการที่ภูเขาเหอฮ วานรับสมัครบุตรเขยครั้งนี้ ฉินแจว๋ที่ไม่อาจปฏิเสธจึงไปร่วมงานเลี้ยง เพียงลาพัง ข้าต้องปิ ดด่าน แล้วก็ไม่อยากจะมีความเกี่ยวข้องกับ ภูเขาเหอฮวานสักเท่าไร จึงปฏิเสธคาเชิญไป งานเลี้ยงของภูเขา เหอฮวานก็จัดขึ้นในคืนนี้”

อะไรที่ควรตอบล้วนตอบไปตามตรง เพียงแต่ว่าเถียนหูจวินไม่คิด จะพูดอะไรที่เกินความจ าเป็ น กลัวเป็ นการวาดงูเติมขา สร ้างปัญหา แทรกซ ้อนโดยไม่จ าเป็ น

ยกตัวอย่างเช่นเรื่องที่ทุกวันนี้ภูเขาเหอฮวานเรียกตัวเองว่า ทะเลสาบซูเจี้ยนน้อย เถียนหูจวินหรือจะกล้าพูดมากแม้แต่ครึ่งคา

ในใจนางพลันรู ้สึกเคียดแค้นอวี๋ฉุนจืออย่างถึงที่สุด ช่างสมควร ตายจริงๆ ท าไมนางถึงไปรู ้จักสตรีเช่นนี้ได้นะ

คนหนุ่มดื่มเหล้าหนึ่งอีก ก่อนจะขึ้นมาบนเกาะเขาได้ตั้งใจไปซื้อ เหล้าอีกาครวญที่นครฉือสุ่ยมาโดยเฉพาะ เอ่ยสัพยอกว่า “เมื่อร ้อย กว่าปี ก่อน? เมื่อหลายปี ก่อน? ดูเหมือนว่าศิษย์พี่หญิงเถียนจะยัง พูดจาคลุมเครืออยู่เหมือนเดิม”

่้

สีหน้าของเถียนหูจวินซีดขาวทันใด รีบบอกตัวเลขสองตัวที่แน่ ชัดไปทันที

ชายหนุ่มยกฝ่ ามือขึ้น ใช ้ฝ่ ามือเช็ดจมูก พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ศิษย์พี่หญิงไม่ต้องตื่นเต้นเช่นนี้ ก็แค่เรียกตัวเองว่าทะเลสาบซูเจี่ยน น้อยเท่านั้น ไม่ใช่ทะเลสาบซูเจี่ยนจริงๆ เสียหน่อย แล้วนับประสา อะไรกับที่ต่อให้เป็ นทะเลสาบซูเจี่ยนจริงๆ แล้วจะอย่างไร ทุกวันนี้มัน ก็อยู่ใต้กันของศิษย์พี่หญิงกับข้าไม่ใช่หรือ”

เจ้าขี้มูกยึดแห่งตรอกหนีผิงในอดีต กู้ช่านแห่งนครจักรพรรดิ ขาวในทุกวันนี้

เมื่อหลายปีก่อนได้ออกไปจากทะเลสาบซูเจี่ยน ตอนนี้เพิ่งกลับ จากใต้หล้าเปลี่ยวร ้างมายังแจกันสมบัติทวีปได้ไม่นาน

อยู่ดีๆ กู้ช่านก็ถามว่า “อาจารย์ไม่ได้ตอบตกลงกับหลิวเหล่าเฉิง ว่าจะเป็ นเจ้าส านักรุ่นที่สี่ของสานักเจินจิ้ง เป็ นเพราะมีความ ทะเยอทะยานที่จะเปิดสานักตั้งพรรคเองหรือเพราะกลัวอะไรอยู่ หลบ อะไรอยู่?”

เถียนหูจวินเหมือนถูกทุบลงบนหัวใจหนักๆ จนนางแทบจะหายใจ ไม่ออก ต้องโทษที่คราวก่อนอาจารย์พานางไปเยี่ยมเยือนจางเย่ ด้วยกัน ทาให้นางได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรได้ยิน

หาไม่แล้วนางก็คงแสร ้งทาเป็ นไม่รู ้ต่อคาถามนี้ของกู้ช่านได้แล้ว

่้

“ศิษย์พี่หญิงไม่ได้ทาเรื่องที่ผิดต่อมโนธรรมเสียหน่อย ไยต้องตึง เครียดขนาดนี้ด้วยยิ่งปกปิดกลับจะยิ่งมีพิรุธ หากข้าไม่รู ้ว่าศิษย์พี่ หญิงเป็ นคนอย่างไรคงรู ้สึกสงสัยในตัวศิษย์พี่หญิงแล้ว”

กู้ช่านวางจอกเหล้าลง ลุกขึ้นยืนพิงราวรั่ว “จอกเทพีบุปผาคู่ หนึ่งบนโต๊ะก็ถือเสียว่าเป็ นของขวัญร่วมแสดงความยินดีล่วงหน้าที่ ศิษย์พี่หญิงปิดด่านสาเร็จ ในอนาคตเลื่อนเป็ นก่อก าเนิด ไม่ใช่ของ เลียนแบบ”

เถียนหูจวินลุกขึ้นตาม

กู้ช่านกล่าว “เจิงเย่ก็พอๆ กับหลวี่ไฉซางแห่งเกาะหวงหลี บางที อาจไม่ถือเป็ นสหายอะไร แต่ในใจของข้า พวกเขาเทียบกับศิษย์พี่ หญิงเถียนและพวกศิษย์พี่ฉินแล้วกลับไม่ค่อยเหมือนกัน วันหน้าทาง ฝั่งของพรรคห้าเกาะ ศิษย์พี่หญิงเถียนช่วยดูแลให้มากหน่อย หลังจากกลายเป็ นเซียนดินก่อก าเนิด ในอนาคตร ้อยปีหลายร ้อยปี บนเส้นทางของการฝึ กตนช่วยเจิงเย่ทาเรื่องที่เป็ นการส่งถ่าน ท่ามกลางหิมะสักเรื่องสองเรื่อง ส่วนเรื่องอย่างการปักบุปผาลงบนผ้า แพรนั้นก็ช่างเถอะ ข้าไม่อยากติดค้างน้าใจศิษย์พี่หญิงเพราะเรื่อง ทานองนี้ถึงเวลานั้นข้างกายของเจิงเย่ย่อมมีคนที่จะช่วยเตือนให้ศิษย์ พี่หญิงลงมือช่วยเหลือ ช่วยให้พรรคห้าเกาะผ่านด่านยากไปได้ส าเร็จ ดังนั้นศิษย์พี่หญิงไม่จาเป็ นต้องทุ่มเทความคิดพิจารณาว่าจะลงมือ ตอนไหน ลงมืออย่างไร”

่้

หูเถียนจวินไม่เพียงแต่ไม่มีอารมณ์หนักอึ้ง กลับกันยังโล่งอก เอ่ยเสียงเบาว่า “เป็ นภาระหน้าที่ของข้า ข้าจะต้องทุ่มเทกาลังอย่าง สุดความสามารถแน่นอน”

กู้ช่านยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ศิษย์พี่หญิงเถียนยังเป็ นเหมือนเดิมเลย นะ พูดจาหนักแน่นเหมือนก้อนเหล็ก แต่ท าจริงกลับบางเบาเหมือน

ครั้งนี้หลุดพ้นมาจากใต้หล้าเปลี่ยวร ้างได้ เขาไปเยือนที่ท่าเรือ แห่งหนึ่งมา ได้เจอกับซ่งปันไฉที่ทุกวันนี้สถานะสูงศักดิ์เป็ นถึงอ๋องเจ้า เมืองของต้าหลีแล้ว เพียงแต่ว่าเป็ นเพื่อนบ้านในตรอกเดียวกันมา นานหลายปี ทุกวันนี้พบหน้ากันอีกครั้ง กลับคล้ายว่าจะไม่มีอะไรน่า สนุกแล้ว ยังสู้ตอนเด็กที่ตะโกนด่ากันข้ามประตูบ้านไม่ได้ด้วยซ้า

กู้ช่านพลันยื่นหลังมือออกมาดันไว้ที่หัวใจเบาๆ ใบหน้าหล่อ เหลาบิดเบี้ยว อยู่ดีๆ ก็พึมพ าด่าว่าอาจารย์เฉาสือระย า

เพราะต่อสู้กับเฉาสือที่อยู่ในชั้นเทพมาเยือนไปรอบหนึ่ง ผลกลับ ต้องพ่ายแพ้อย่างอนาถ

กู้ช่านมองไกลๆ ไปยังเกาะซึ่งเป็ นที่ตั้งของพื้นที่ประกอบ พิธีกรรมหลิวเหล่าเฉิงในอดีต

่้

ทุกวันนี้เกาะกงหลิ่วเป็ นที่ตั้งศาลบรรพจารย์ของสานักเจินจิ้ง แล้ว

หลิวเหล่าเฉิงเจ้าสานักคนปัจจุบันขอบเขตเซียนเหริน อีกทั้งเขา ยังเป็ นผู้ฝึ กตนอิสระห้าขอบเขตบนคนแรกตลอดเวลาสองพันปี ที่ ผ่านมาของแจกันสมบัติทวีปด้วย คนทั้งทวีปต่างเห็นพ้องต้องกันว่ามี โชควาสนายิ่งใหญ่อยู่บนร่างของเขา

หลิวจื้อเม่าผู้ถวายงานอันดับหนึ่งฉายาว่า “สกัดคงคาเจินจวิน” ขอบเขตหยกดิบ หลี่ฝูฉวีบรรพจารย์ผู้คุมกฏ ในบรรดาเก้าอี้ไม่กี่ตัว ที่อยู่ช่วงหน้าๆ ของสานักเจินจิ้งในทุกวันนี้ก็มีแค่ผู้ฝึ กตนหญิง ขอบเขตก่อกาเนิดคนนี้เท่านั้นที่เคยมีชาติกาเนิดมาจากผู้ฝึ กตน ท าเนียบของส านักกุยหยก

ทะเลสาบซูเจี่ยนที่อาณาเขตน่านน้ากว้างขวาง ทุกวันนี้แทบจะ เป็ นอาณาเขตส่วนตัวของสานักเบื้องล่างสานักกุยหยกแห่งนี้ทั้ง หมดแล้ว

้

่้

่้

้

่้