บทที่ 1018.2 แล้วถามข่าวคราวของดอกเหมยจากใคร

บทที่ 1018.2 แล้วถามข่าวคราวของดอกเหมยจากใคร

ความคิดในหัวของเถียนหูจวินตีกันอยู่พักใหญ่ สุดท้ายนางก็ยัง ส่ายหน้า ไม่กล้ามีความเกี่ยวข้องกับกู้ช่านมากเกินไปจริงๆ ไม่สู้ เลื่อนสู่ขอบเขตก่อกาเนิดอย่างมั่นคงจะดีกว่า

กู้ชานยิ้มเอ่ย “ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ หันเชี่ยวเซ่ออาจารย์อา หญิงของข้า เดิมทีอยากจะให้ข้าช่วยหาลูกศิษย์ผู้สืบทอดคนหนึ่งให้ นาง ข้ารู ้สึกว่าศิษย์พี่หญิงคือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด”

เถียนหูจวินท าท่าจะพูดแต่ก็ไม่พูด สุดท้ายได้แต่เงียบงันไป

อากาศกลับมาอบอุ่นอีกครั้ง แสงแดดฤดูใบไม้ผลิอ่อนโยน ฟัง เสียงสกุณาใต้แสงตะวันสาดส่อง ท าสาเร็จเรื่องหนึ่งทุกเรื่องก็ล้วน ราบรื่น

หม่าตู่อี๋กอดกล่องไม้ทรงยาวหลายใบไว้ในอ้อมอก ด้านหลัง สะพายห่อสัมภาระ นางมาที่ท่าเรือริมเกาะอวิ๋นจิว เตรียมจะนั่งเรือ เดินทางไปยังเกาะคูกู่ที่ตั้งภูเขาบรรพบุรุษและเกาะซินฉางที่อยู่ใต้ อาณัติ

ทุกวันนี้ทะเลสาบซูเจี่ยนมีกฎเกณฑ์มากมายดุจขนวัว เป็ นเหตุ ให้ผู้ฝึกตนท าเนียบต้องมีคู่มือกันคนละเล่ม ต้องคอยเปิดอ่านตลอด ถึงจะไม่ท าผิดไม่ละเมิดกฎ ยกตัวอย่างเช่นแม้แต่การทะยานลมของผู้ ฝึ กตนก็ยังมีกฎระเบียบหลายข้อ การจัดวางเส้นทาง ผู้ฝึ กตนที่

่้

สถานะต่างกันก็จะมีเส้นทางที่ต่างกัน สานักเจินจิ้งมีกฎที่ชัดเจน นี่ก็ คือความร ้ายกาจของส านักอักษรจงแล้ว

พรรคห้าเกาะคือเขตอิทธิพลของบ้านตัวเองจึงไม่มีขีดจ ากัดพวก นี้ แต่ว่าเมื่อเทียบกับการทะยานลมแล้ว หม่าตู่อี๋กลับชอบที่จะนั่ง โดยสารเรือล่องทะเลสาบอย่างเชื่องช ้าสบายอุรามากกว่า

เกาะอวิ๋นจิวมีแต่ผู้ฝึ กตนหญิงแทบทั้งหมด คนถ่อเรือคือหญิง ชราคนหนึ่ง มองดูเหมือนร่างผอมบางอ่อนแอ เรี่ยวแรงกลับไม่น้อย ยิ้มเอ่ยว่า “เจ้าเกาะ ได้ผลเก็บเกี่ยวอีกแล้วหรือ?”

หม่าตู่อี๋เอ่ยหยอกเย้า “จะได้กาไรหรือขาดทุนต้องดูที่โชค หาก เก็บตกของดีได้ ตอนกลับมาเจ้าก็จะได้รับเงินรางวัล หากขาดทุนก็ จะหักจากเงินเดือนทุกเดือนของเจ้า”

นางเพิ่งจะเก็บอักษรภาพหลายภาพและสมุดภาพบุปผาสกุณา มาได้หลายเล่ม คิดว่าจะให้ผู้เชี่ยวชาญสองคนช่วยดู วิเคราะห์ว่าเป็ น ของจริงหรือของปลอม

หญิงชรายิ้มเอ่ย “เจ้าเกาะช่างเข้าใจใช ้ชีวิตจริงๆ ขยันมัธยัสถ์ เพียงแต่ไม่รู ้ว่าบุรุษคนใดจะโชคดีได้แต่งเจ้าเกาะไปเป็ นภรรยา”

หม่าตู่อี๋หัวเราะเหมือนกิ่งบุปผาสายไหว “ไม่ว่าจะขาดทุนหรือได้ ก าไร ล้วนมีรางวัลให้!”

บนเกาะคุกู่ที่เป็ น “ภูเขาบรรพบุรุษ” ของพรรคห้าเกาะมีเค่อชิง คนหนึ่ง คือผีตนหนึ่งที่ในอดีตหม่าตู่อี๋ “จับมาได้” จากข้างทาง สวม

่้

เสื้อผ้าขาดวิ่น แต่มองดูแล้วมีสง่าราศี ต่อให้กลิ่นอายความยากจนจะ อบอวลเต็มร่างแต่ก็ยังกลบความสูงศักดิ์ไม่มิด มีชื่อว่าเติ้งหลินจ่งไม่ ชอบพูดคุย นิสัยขี้ขลาด แต่เชี่ยวชาญด้านการตรวจสอบของ ค าพูด ติดปากก็คือ ของสิ่งนี้ไม่ค่อยถูกต้อง

ส่วนไม่ถูกต้องอย่างไร เติ้งหลินจ่งก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน ไม่ เหมือนหยวนแชว่ที่สามารถบอกกล่าวออกมาได้อย่างชัดเจน แต่ของ โบราณที่ผ่านตาของหลินจ่งมาแล้ว เขาบอกว่าไม่ถูกต้อง ความจริง ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเป็ นของปลอม เป็ นของเลียนแบบระดับสูงจริงๆ

เวลานานวันเข้า หยวนแชว่ที่เดิมทีเกลียดขี้หน้าเติ้งหลินจ่งก็ เปลี่ยนจากที่ปากยอมใจไม่ยอมมาเป็ นยอมรับนับถือทั้งกายและใจ

สายลมตอนกลางวันและแสงแดดอุ่นๆ สายลมตอนกลางคืนและ แสงจันทร ์ส่องฟ้ าสถานที่แห่งนี้คนและผีอยู่รวมกัน ความสัมพันธ ์ ปรองดอง ประดุจดินแดนสุขาวดี

ทุกวันนี้เจิงเย่ได้กลายเป็ นผู้ฝึกตนที่มีเลื่องเล่าลือน่าสนใจที่สุด ในอาณาเขตของทะเลสาบซูเจี่ยนไปแล้ว

ไม่ใช่ว่าคุณสมบัติในการฝึกตนของเขาโดดเด่นสักเท่าไร เพราะ ถึงอย่างไรก็ยังไม่ได้สร ้างโอสถ แต่เป็ นเพราะเจิงเย่โชคดีมากจริงๆ

ปีนั้นเด็กหนุ่มที่เกิดมาก็มีร่างกายพิเศษถูกจางเย่หมายตาพา ออกจากเกาะเหมาเยว่เด็กหนุ่มที่เดิมที่ถูกกาหนดมาแล้วว่าจะต้อง ตายอยู่ในส านักได้ย้ายไปอยู่เกาะชิงเสีย แล้วถูกเฉินผิงอันผู้เป็ นนัก

่้

บัญชี อิ่นกวานหนุ่มในภายหลังเลือกตัวให้ไปเป็ นผู้ช่วย ทั้งสองฝ่ าย พักอยู่เรือนหลังติดกันที่หน้าประตูภูเขา ภายหลังเฉินผิงอันออกไป จากทะเลสาบซูเจี่ยนเจิงเย่ก็ติดตามอยู่ข้างกายกู้ช่าน รอกระทั่งกู้ช่า นออกจากบ้านเกิดเดินทางไกลไปยังทวีปอื่นสุดท้ายกลายเป็ นลูก ศิษย์ผู้สืบทอดของเจิ้งจวีจงแห่งนครจักรพรรดิขาว อีกทั้งก่อนที่กู้ช่า นจะออกเดินทางก็ยังให้เจิงเย่ “ยืม” ป้ ายสงบสุขปลอดภัยแผ่นหนึ่งที่ กรมอาญาของต้าหลีแจกจ่ายให้

มาภายหลังแล้วที่เจิงเย่ถึงเพิ่งจะรู ้ว่ากู้ช่านมีฝี มือยอดเยี่ยม เพียงใด ถึงกับสามารถเปลี่ยนผู้ครองป้ ายสงบสุขปลอดภัยแผ่นนี้ให้ กลายเป็ นของเขาเจิงเย่ได้โดยตรง

จางเย่เองก็นับถือเขาในเรื่องนี้อย่างมาก หนึ่งเพราะป้ ายสงบสุข ปลอดภัยที่ต้าหลีมอบให้เป็ นที่ยอมรับว่ามีค่ามากกว่าสถานะบน ทาเนียบของสานักเสียอีก อย่างหลังนี้ได้แต่เป็ นยันต์คุ้มกันกาย อย่าง แรกกลับเป็ นป้ ายทองละเว้นโทษตาย นอกจากนี้กู้ช่านก็ถึงกับ สามารถเปลี่ยนมือให้ป้ ายสงบสุขปลอดภัยมาเป็ นของเจิงเย่ ระดับ ความยากในเรื่องนี้มีสูงมาก นี่ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายอย่างการซื้อขาย ที่ดินแลกเปลี่ยนโฉนดเท่านั้น

จากนั้นก็มีครั้งหนึ่งที่เจิงเย่เดินเล่นอยู่เพียงลาพังบนเกาะคูกู่แล้ว บังเอิญเก็บต าราลับเล่มหนึ่งได้จากบนพื้น ในหน้าของคานาเขียน ประโยคหนึ่งที่เป็ นดั่งคาทานายว่า “ห้าร ้อยปี ให้หลังคนแซ่เจิงที่มี วาสนาจะได้ไปครอง

่้

น่าเสียดายที่ตัวอักษรบรรทัดนี้ รอยหมึกยังไม่ทันจะแห้งดี หลอก ผีแล้วจริงๆ

แน่นอนว่าเป็ นฝีมือของเจียงซ่างเจิน

ตาราลับเล่มนี้มีประวัติความเป็ นมาไม่ธรรมดา ถือเป็ นตาราลับที่ เจียงซ่างเจินให้ความส าคัญอย่างมาก ตาราที่เจียงซ่างเจินรู ้สึกว่ามี ค่าได้ ระดับความล้าค่าของมันจะมีมากแค่ไหน แค่คิดก็พอจะรู ้ได้แล้ว

แรกเริ่มสุดเป็ นของตกทอดที่บรรพบุรุษสกุลเจียงได้มาจากพื้นที่ มงคลถ้าเมฆา เพราะมีแค่ผู้ฝึกตนผีเท่านั้นที่ถึงจะศึกษาตาราเล่มนี้ได้ ธรณีประตูสูง มีข้อเรียกร ้องที่สูงมากต่อฐานกระดูกและคุณสมบัติใน การฝึกตนของผู้ฝึกตนผี จึงค่อนข้างเหมือนซี่โครงไก่มาโดยตลอด หาไม่แล้วก็มิอาจได้รับคาเรียกขานที่งดงามว่า “สามารถเปิดประตูอีก บานให้กับวิถีแห่งผี” แต่ต่อให้ตาราลับเล่มนี้จะเป็ นซี่โครงไก่แค่ไหน ผู้ฝึกตนผีในใต้หล้าก็มีอยู่ไม่น้อยโดยเฉพาะผีเซียนผู้บรรลุมรรคาที่ ร่องรอยลึกลับแต่กลับร่ารวยกันเป็ นล่าเป็ นสัน หากเจียงซ่างเจิน อยากจะหาเงินจริงๆ ก็ไม่ต้องกลัดกลุ้มเรื่องการขายเลย

โชคดีที่พอออกมาจากเกาะเหมาเยว่ก็ได้เป็ นเด็กรับใช ้อยู่ข้าง กายนักบัญชีเฉินบนเกาะชิงเสีย กู้ช่านมอบป้ ายสงบสุขปลอดภัยมา ให้ ได้รับตาราลับวิถีผีที่ระดับขั้นสูงมากเล่มหนึ่งได้ครอบครองห้า เกาะและก่อตั้งพรรคนับแต่นี้

่้

เวลาสั้นๆ ไม่ถึงสามสิบปีก็มีเรื่องเกิดขึ้นติดต่อกันถึงห้าเรื่อง เป็ น เหตุให้เจิงเย่กลายเป็ นเจ้าประมุขและบรรพบุรุษบุกเบิกภูเขาของ พรรคแห่งหนึ่ง

ก่อนหน้านี้ไม่นานมีผีสาวตนหนึ่งเพิ่งจะเข้ามาอยู่ในพรรคห้า เกาะ มีชื่อว่าฉวีถัง รูปร่างงดงาม ขอบเขตถ้าสถิต

่้

้

่้

่้