บทที่ 1020.2 ฟ้ าดินประหนึ่งภาพวาด

บทที่ 1020.2 ฟ้ าดินประหนึ่งภาพวาด

สุดท้ายยังคงเป็ นเฉินผิงอันที่เปิ ดฉากเข่นฆ่ากับผู้ฝึ กกระบี่ ขอบเขตชมมหาสมุทรผู้นั้นถึงกาจัดคลื่นมรสุมครั้งนี้ไปได้ และถือ โอกาสพาคนในยุทธภพกลุ่มนั้นหนีไป แน่นอนว่าพวกเขาไม่เห็นแก่ น้าใจของเขาก็เท่านั้น

ตามคากล่าวของผู้ฝึกกระบี่เฒ่าขอบเขตชมมหาสมุทรที่บอกว่า หญิงหม้ายตัวน้อยทั้งหลาย แต่ละหัวล้วนเอามาแลกเป็ นเงินเทพ เซียนได้ ไม่ว่าอย่างไรนางก็น่าจะมีค่าเท่ากับเงินร ้อนน้อยหนึ่งเหรียญ

ผ่านไปไม่นานเท่าไร เฉินผิงอันที่อยู่ท่าเรือของภูเขาตี้หลงยังไม่ ทันเดินไปถึงหอชิงฝูที่เจ้าของคือจางไฉ่ฉินก็ได้ยินข่าวหนึ่งระหว่าง ทาง เหล่าผู้กล้าในยุทธภพที่มีจอมยุทธหญิงเซียวเป็ นผู้น าไม่รักตัว กลัวตาย ไม่เสียดายที่ต้องสู้รบกับศัตรูจนตัวตาย น่าเสียดายที่ใน ขบวนรถมีคนแก่หนึ่งคนและคนหนุ่มหนึ่งคนที่เป็ นเซียนกระบี่นั่ง บัญชาการณ์ ช่วยคนชั่วก่อกรรมท าเข็ญ พวกเขาถึงได้พ่ายแพ้ อย่างสิ้นท่า

ป๋ ายเหมาสังเกตเห็นถึงสายตาที่มองจ้องไม่กะพริบและอาการ “ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวของเด็กหนุ่มสะพายกระบี่ก็พูดกลั้วหัวเราะว่า “น้องเฉิน สมกับเป็ นคนบนเส้นทางเดียวกันจริงๆ แค่เห็นหน้าก็ เหมือนรู ้จักกันมานาน!”

้

จากนั้นเจ้าจวนป๋ ายแห่งสันเขาเซียจื่อก็สังเกตเห็นว่าหญิงสาวที่ มีรูปโฉมธรรมดามองมาทางตน สายตาของแม่นางน้อยออกจะ ประหลาดอยู่บ้าง

ป๋ ายเหมายิ้มถาม “น้องเฉิน แม่นางคนนี้คือ?”

เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “ลูกศิษย์ใหญ่ เรียนรู ้วรยุทธจากข้ามานาน หลายปี แซ่เจิ้งนามเฉียนคุณสมบัติไม่เลว สร ้างชื่อเสียงให้ตัวเองได้ แล้ว ชื่อเสียงของนางในยุทธภพมีมากกว่าคนเป็ นอาจารย์อย่างข้า เสียอีก”

ป๋ ายเหมาพอจะจับทิศทางในการพูดคุยกับเจ้าหมอนี่ได้คร่าวๆ แล้ว ขอแค่เปิดใจให้กว้างอย่างเต็มที่ ไม่สนเรื่องหน้าตาก็ไม่มีอะไรให้ ต้องอึดอัดอีก การพูดคุยกันต่อจากนั้นก็จะสามารถเกิดความผ่อน คลายสบายอารมณ์อย่างที่บอกไม่ถูก เขาพยักหน้าเอ่ย “เมื่อเทียบ กับชื่อเสียงยิ่งใหญ่ของน้องเฉินแล้วก็ถือว่าธรรมดามาก เป็ นครามที่ เกิดจากต้นครามแต่สีเข้มกว่าครามสินะ เป็ นเรื่องดี ต่างก็พูดกันว่า ในยุทธภพ อาจารย์มีฝี มือหาลูกศิษย์เก่งกาจนานสามปี ลูกศิษย์ เก่งกาจก็หาอาจารย์มีฝี มือนานสามปี เหมือนกัน ต่างสร้าง ความส าเร็จให้แก่กันและกัน ถึงจะเป็ นเกียรติแก่ส านัก ถึงอย่างไรก็ ดีกว่าคนหนึ่งถ่วงเวลาลูกหลานของคนอื่น คนหนึ่งทาให้คนเขา เสียเวลา ต่างฝ่ ายต่างเป็ นตัวถ่วงของกันและกัน”

้

อันที่จริงป๋ ายเหมาอยากพูดว่าด้วยอายุของเจ้าเฉินเหริน ทุกวันนี้ เพิ่งจะกี่ปีกันเอง แล้วได้ท่องยุทธภพมาสักกี่ปีกัน จะมีชื่อเสียงอะไรได้ จะเทียบกับจางอวี่เจี่ยวเซียนกระบี่เด็กหนุ่มคนนั้นได้หรือ?

ป๋ ายเหมาหันหน้าไปมองหญิงสาวที่ใบหน้าตกกระ เจ้าจวนป๋ าย คลี่ยิ้มไปให้ วางมาดผู้อาวุโสถามว่า “เลื่อนเป็ นขั้นสามหลอม ลมปราณหรือยัง?”

เผยเฉียนยิ้มเอ่ย “ต้องดูที่ขอบเขตของคู่ต่อสู้” ป๋ ายเหมาอึ้งตะลึง ไม่เสียแรงที่เป็ นลูกศิษย์ผู้มากฝีมือของเฉินเหริน เงินทุนหนึ่งตาลึง พอออกมาจากปากของพวกเจ้าอาจารย์และ ศิษย์กลับมีพลังอ านาจและมีมาดหนักถึงหนึ่งจิน หรือว่าตอนนี้คนรุ่น เยาว์ที่อยู่ในยุทธภพข้างนอกชอบพูดจากันแบบนี้? เฉินผิงอันหยิบตะเกียบขึ้นมา ยิ้มกล่าว “กินข้าว” เผยเฉียนที่นั่งตัวตรงอย่างสารวมถึงได้หยิบตะเกียบขึ้นมา ป๋ ายเหมาแอบพยักหน้าอยู่กับตัวเอง นับว่าพอจะมีกฎระเบียบอยู่ บ้าง เห็นว่าสตรีผู้นั้นไม่ดื่มเหล้า แค่กินอาหารที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง เท่านั้น

้

กลับเป็ นนักพรตหนุ่มที่สวมชุดคลุมเต๋าผ้าฝ้ ายที่คล้ายผีโหย กลับชาติมาเกิด ในขณะที่ทุกคนต่างก็ง่วนอยู่กับการดื่มเหล้าให้ได้ มากหน่อย เขากลับหันไปขอข้าวเปล่าสองชามมาจากสาวใช ้ ก าชับ นางว่าต้องเอามาชามใหญ่ เวลานี้กาลังก้มหน้าก้มตาพุ้ยข้าว กวาน เต๋าที่อยู่บนศีรษะท าให้ป๋ ายเหมาที่ตอนมีชีวิตอยู่ก็เชี่ยวชาญเรื่องการ ตรวจสอบสิ่งของอยู่แล้วอดเหลือบมองอยู่หลายทีไม่ได้ รู ้สึกว่าน่าจะมี ค่าอยู่บ้าง

ลู่เฉินเงยหน้าขึ้นคีบอาหารคาใหญ่ พูดเสียงอู้อี้ว่า “ทาไมเจ้า จวนป๋ ายไม่แปลกใจเลยล่ะว่าทาไมแม่นางเจิ้งถึงได้กราบน้องเฉินของ พวกเราเป็ นอาจารย์?”

ป๋ ายเหมายิ้มเอ่ย “ไม่ว่าชาติกาเนิดจะสูงต่า หรืออายุจะมากน้อย ขอแค่เป็ นสถานที่ที่มีหลักการเหตุผลก็คือสถานที่ที่อาจารย์อยู่ อายุ ไม่นับเป็ นอะไร บนเส้นทางของการเรียนวรยุทธ คนที่เดินอยู่ข้างหน้า ก็คือผู้อาวุโส”

เห็นเพียงว่านักพรตผู้นั้นพยักหน้ารับอย่างแรง “มิน่าเล่าต่างก็ พูดกันว่าอาจารย์กราบศิษย์หลาน มีมรรคาก็คือสูงศักดิ์ เมื่อก่อนแค่ เข้าใจอย่างครึ่งๆ กลางๆ ประโยคนี้ของเจ้าจวนป๋ ายท าให้ข้าเข้าใจได้ อย่างชัดเจนเสียที”

“ไม่เห็นท่านนักพรตจะดื่มเหล้าสักเท่าไร นี่คือเหล้าหมักตระกูล เซียนที่มีเฉพาะในอาณาเขตของภูเขาเหอฮวานเชียวนะ หรือเป็ น เพราะสายระบบเต๋ามีกฎข้อห้าม ไม่อนุญาตให้พวกเจ้าดื่มเหล้า?”

้

เมื่อครู่นี้ผู้ดูแลอวี๋ให้สาวใช ้น าเหล้าหมักเขียนจวนเฝิ่นหวานสาม กามาส่งให้ ไม่ได้มีเพิ่มมาแม้แต่กาเดียวจริงๆ พูดแค่ว่าดื่มหมดแล้ว หากรู ้สึกว่าไม่พอ สามารถบอกเขาได้

เพราะถึงอย่างไรห้องโถงด้านข้างนี้ หากสถานะไม่สูงพอเหมือน อย่างแขกคนอื่นๆ ที่ดื่มเหล้าในห้องโถงจัดเลี้ยงก็จะได้เหล้าเริ่มต้นที่ คนละสองกา ส่วนทางฝั่งผีผาฮูหยินนั้นนางดื่มเหล้าแทบไม่ต่างจาก ดื่มน้าแล้ว

แต่ปัญหานั้นอยู่ที่ว่านักพรตหนุ่มสวมกวานดอกบัวบนศีรษะผู้นี้ เป็ นมือดีในการกินอาหารคาวจริงๆ ตามหลักแล้วของคาวและเหล้า ไม่แยกบ้านกัน ทาไมถึงเอาแต่กินกับข้าวไม่ดื่มเหล้าล่ะ?

“ที่ไหนกัน ที่ไหนกัน สายของเสี่ยวเต้ายากจน ไม่มีอาจารย์ปู่ อาจารย์เองก็ไม่สนใจเรื่องนี้”

นักพรตหนุ่มโบกมือ “อีกอย่าง ได้ฟังค าพูดของท่านก็เหมือนได้ ดื่มเหล้าสามไห”

ป๋ ายเหมาหัวเราะเสียงดังลั่น ในที่สุดก็ได้เจอกับคนปกติธรรมดา ที่รู ้จักพูดแล้ว

จิบเหล้าหนึ่งอึก ความคิดบางอย่างก็เปล่งวาบขึ้นมาในหัว ของป๋ ายเหมา ในที่สุดก็คิดออกแล้วว่าท าไมถึงได้รู้สึกแปลกๆ อยู่ใน ใจมาโดยตลอด เขาหันหน้าไปถาม “เจิ้งเฉียน? เจิ้งที่ประกอบด้วย อักษรกวนกับอักษรเอ่อ์? เฉียนที่แปลว่าเงินทองน่ะหรือ?”

้

เฉินผิงอันพยักหน้า

ป๋ ายเหมาใช ้นิ้วเคาะหน้าโต๊ะ ยิ้มเอ่ยว่า “แม่นางอย่างเจ้านี่คิด อย่างไรกันแน่ ขอให้ข้าผู้เป็ นเจ้าจวนได้อาศัยความเป็ นผู้อาวุโส ต าหนิเจ้าสักค า ต่อให้เจ้าจะชื่นชมปรมาจารย์ใหญ่หญิงคนนั้นขนาด ไหนก็ไม่น่าจะถึงขั้นเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนแซ่ให้เป็ นเหมือนนางกระมัง”

เผยเฉียนกระตุกมุมปาก ไม่ได้เอ่ยอะไร

หากว่าเป็ นถ่านค าน้อยตอนเด็ก สุสานบรรพบุรุษสิบแปดรุ่นของ เจ้าจวนป๋ ายคงถูกวางประทัดไว้เต็มไปหมดแล้ว

ป๋ ายเหมาคือบัณฑิต รักศักดิ์ศรีหน้าตา เมื่อทาอะไรนางไม่ได้ก็ หันไปมองเฉินเหริน “น้องเฉิน เจ้าที่เป็ นอาจารย์ เจอกับเรื่องใหญ่ ขนาดนี้ก็ไม่คิดจะควบคุมบ้างเลยหรือ?”

เฉินผิงอันพยักหน้ายิ้มกล่าว “ใช่ๆๆ มีเหตุผล มีเหตุผล ข้ามักจะ เตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกตลอด เรื่องการอบรมสั่งสอนลูกศิษย์ก็เลยห่าง เหินไปบ้าง”

เผยเฉียนคีบอาหารล้าค่าหายากขึ้นมาคาใหญ่ ใส่ปากเคี้ยวช ้าๆ สองแก้มพองโป่งเสียงเคี้ยวดังกร ้วมๆ

้

้