บทที่ 1030.4 เขียนอย่างใจเย็น

ลู่เฉินอธิบายให้เด็กหนุ่มฟัง “หมัดนี้มีความเป็ นมาที่สาคัญ มีผู้ เฒ่าคนหนึ่งแซ่ซุย เป็ นลูกศิษย์ลัทธิขงจื๊อสายหย่าเซิ่ง เขาอ่านต ารา มาเยอะมาก มีวันหนึ่งอ่านเจอเรื่องเล่าเกร็ดประวัติศาสตร ์จากใน ตารา บอกว่ายุคบรรพกาล บนพื้นดินอากาศแห้งแล้งยาวนานหลาย ปี ชาวบ้านมิอาจใช ้ชีวิตได้ มีเทพพิรุณหญิงท่านหนึ่งสงสารปวง ประชา ยอมท าผิดกฎสวรรค์โปรยฝนมาให้โลกมนุษย์โดยพลการ ผลคือถูกสรวงสวรรค์ลงโทษ กักร่างทองของนางไว้บนแท่นบูชาเทพ เจ้า เฆี่ยนตีนางทั้งวันทั้งคืน กระทั่งทุบร่างทองของนางให้แตกสลาย จากนั้นนางถูกเนรเทศลงมายังโลกมนุษย์ เล่าลือกันว่าในพระราช โองการที่จักรพรรดิแห่งสวรรค์เป็ นผู้ออกคาสั่ง มีคากล่าวที่ว่า “กรรม ใดใครก่อ ผู้นั้นต้องรับกรรม” ผู้เฒ่าแซ่ชุยอ่านมาถึงตรงนี้โทสะก็อัด แน่นอยู่ในหน้าอก โกรธเกรี้ยวไม่รู ้จะระบายอย่างไร พอดีเป็ นช่วงเข้า สู่ฤดู นอกห้องมีฝนใหญ่เทกระหน่า เขาจึงออกไป แล้วถึงได้มีหมัดนี้”

หนิงจี๋เงยหน้ามองฟ้ าตามจิตใต้สานึก ถามว่า “เจ้าลัทธิลู่ มีเรื่อง นี้อยู่จริงหรือ?”

ลู่เฉินยิ้มกล่าว “ผินเต้าเกียจคร ้าน เวทคาถาไม่ได้เรื่อง ไม่กล้า เดินลุยน้าข้ามไปยังกาลเวลาของเมื่อหมื่นปีก่อน ดังนั้นจึงไม่กล้าพูด ว่าเรื่องนี้จริงหรือเท็จ”

เด็กหนุ่มจากตรอกหนีผิงแห่งถ้าสวรรค์หลีจูและชายใจหญิงที่ เป็ นช่างเตาเผา บวกกับชุยเฉิงที่ไปอยู่เรือนไม้ไผ่ของภูเขาลั่วพั่วใน ภายหลัง เชื่อว่าคนทั้งสามคงคิดไม่ถึงว่า พวกเขาจะถูกเชื่อมโยงเข้า ด้วยกันด้วยวิธีการที่ประหลาดเช่นนี้

ฝนใหญ่ที่ชัดโครมๆ เหมือนเทพเจ้าสาดน้าหมึกลงมายังโลก มนุษย์ มาเยือนอย่างรวดเร็วแล้วก็จากไปอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกัน

หลังจากที่จ้าวซู่เซี่ยปล่อยหมัดไปสิบกว่าหมัดแล้วก็เหนื่อยจน หมดแรง เขาหยุดพักเล็กน้อย ทาลมหายใจให้มั่นคง แล้วจึงเดินนิ่งลง ไปจากภูเขา กลับไปที่โรงเรียน

จากนั้นลู่เฉินก็พาหนิงจี๋ไปที่ภูเขาแห่งอื่น มีชื่อว่าสระอูหนี ปลา ในสระแห่งนี้แตกต่างจากที่อื่น ปลาตะเพียนและปลาหนีชิวของที่นี่ บนร่างจะต้องมีเส้นสีทองอยู่หนึ่งเส้น

และนี่ก็เป็ นสถานที่สาหรับขอฝนในทุกครั้งที่เจอกับภัยแล้งใหญ่ พวกผู้เฒ่าผู้มีความรู ้และได้รับความเคารพในชุมชนซึ่งอายุมากแล้ว จะต้องถือศีลอยู่ในศาลบรรพชนก่อนสามวันจากนั้นจะขึ้นเขามาขอ ฝนที่นี่ ส่วนใหญ่แล้วไม่รอให้กลุ่มคนลงจากภูเขากลับไปถึงหมู่บ้าน ก็จะมีลางว่าฝนจะตกแล้ว ศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง

หนิงจี๋ถาม “นักพรตลู่ เทพพิรุณที่ถูกเนรเทศจากบนสวรรค์ให้ มาอยู่ในโลกมนุษย์ ปีนั้นคงไม่ใช่ว่ามาอยู่ที่นี่หรอกนะ?”

ลู่เฉินยิ้มเอ่ย “เรื่องนี้ก็ไม่แน่ ใครจะรู ้ได้เล่า เรื่องเล่าลือในหมู่ ชาวบ้านท้องถิ่นและอักขรานุกรมท้องถิ่นที่ขอแค่เนื้อหามีการพูดถึง เผ่าพันธ ์เจียวหลงบางตัวผ่านที่ทางมาก็ไม่เคยกล่าวถึงเทพพิรุณท่าน นั้นเลย”

ตอนบ่ายโรงเรียนเริ่มสอนยามเว่ย (เวลาบ่ายโมงถึงบ่ายสามโมง) กระทั่งช่วงกลางยามเซิน (บ่ายสามถึงห้าโมงเย็น กลางยามเซินคือ ประมาณสี่โมงเย็น) นักเรียนก็จะได้เลิกเรียนกันแล้ว

ตลอดทั้งวันใช ้เวลาไปประมาณสามชั่วยามครึ่ง นอกจากคาบ เรียนประจ าวันแล้ว ทุกเดือนทางโรงเรียนยังมีคาบเรียนประจ าเดือน สามคาบ ช่วงบ่ายของบางวันก่อนเลิกเรียนครึ่งชั่วยาม นับตั้งแต่ยาม เชินมา โดยทั่วไปแล้วเฉินผิงอันจะสอนเด็กนักเรียนให้อ่านตาราที่ไม่ เคยอ่านและสอนฝึกตัวอักษรเพิ่มเติม นอกจากที่เด็กนักเรียนจะต้อง เรียนจากต าราเรียนแล้วก็ไม่จ าเป็ นต้องท าการบ้าน เฉินผิงอันจะเอา ตาราหลากหลายประเภทสิบกว่าเล่มซึ่งเกี่ยวพันกับเรื่องของ เสียงดนตรี หินทอง ฮวงจุ้ยการพยากรณ์ กฎเกณฑ์และระบบระเบียบ ฯลฯ มาให้พวกนักเรียนได้ลองอ่านด้วยตัวเอง หากมีปัญหาก็ สามารถถามอาจารย์ได้ว่าตัวอักษรที่อ่านไม่ออกคืออะไร หรือ ความหมายของบางประโยคเป็ นเช่นไร

และเฉินผิงอันก็จะเอาของบางอย่างที่เป็ นรูปธรรมออกมาวางบน โต๊ะ ไม่ว่าจะเป็ นเทียบอักษรจารึกทั้งหลายที่สามารถหาซื้อได้ตาม ร ้านขายหนังสือที่มีการจัดพิมพ์หนังสือเป็ นของตัวเอง ตราประทับ

หลายชิ้นที่ตัวเขาแกะสลักเอง เครื่องกระเบื้อง ฯลฯ เพื่อให้พวกเด็ก ๆ ได้มีภาพจาที่ชัดเจนมากที่สุด เข้าใจว่าอะไรคืออะไร

และหากถึงช่วงฤดูของการท าเกษตร โรงเรียนก็จะสอนแค่เฉพาะ คาบเช ้าเท่านั้น

อาจารย์ผู้สอนหนังสือก็มักจะลงไปช่วยท าไร่ท านาด้วย จึงมีคน แก่บางคนที่รวมกลุ่มกันลับหลัง เอ่ยหยอกล้อกันท านองว่าอาจารย์ เฉินผู้นี้ทาเกษตรขึ้นมาก็ช่างมีฝีมือดีจริงๆ เก่งกว่าสอนหนังสือเยอะ เลย

เพื่อแย่งน้ากัน ระหว่างหมู่บ้านช่วงบนกับหมู่บ้านตอนล่างจึง มักจะมีการทะเลาะเบาะแวังกันเป็ นประจ า ตะลุมบอนตีกันก็ยังมี แต่ ขอแค่ไม่มีใครบาดเจ็บล้มตาย ทางอ าเภอจะไม่ให้ความสนใจ

หมู่บ้านที่โรงเรียนตั้งอยู่ คนทั้งหมู่บ้านแซ่เฉินกันแทบทั้งหมด พวกเขากับหมู่บ้านอู๋ซีที่ใหญ่ที่สุดซึ่งตั้งอยู่ทางเข้าพื้นที่ราบระหว่าง ภูเขาแย่งน้ากันดุเดือดที่สุด ก่อนหน้านี้ไม่นานเพิ่งจะต่อยตีกันไป อย่างรุนแรงรอบหนึ่ง ชายฉกรรจ์แทบทุกคนของสองหมู่บ้านล้วนเข้า ร่วมกันหมด เพราะมีบิดาของเด็กนักเรียนในโรงเรียนคนหนึ่งอยู่ใน คนกลุ่มนี้ด้วย ชายฉกรรจ์ที่มองดูคล้ายทิ่มที่อเงียบขรึม ยามลงมือ ขึ้นมากลับอามหิตนัก คาดว่าทางฝั่งของหมู่บ้านอู๋ซีก็คงจะรู ้ไส้รู ้พุง กันดี คนหลายคนจึงรุมซ ้อมเขา เฉินผิงอันที่เดิมทีแค่เอาสองมือสอด ไว้ในชายแขนเสื้อนั่งยองมองดูเรื่องครึกครื้นอยู่ไกลๆ เห็นชายฉกรรจ์ ผู้นั้นถูกคนใช ้ไม้หาบฟาดจนล้มลงไปกลิ้งกับพื้น ก็ได้แต่วิ่งเหยาะๆ

เข้าไป หาจังหวะเหมาะท่ามกลางท่อนไม้และด้ามจอบที่ฟาดกระหน่า ลงมาเข้าไปประคองชายฉกรรจ์ที่กาลังล้มให้ลุกขึ้นหนีมาด้วยกัน

พวกสตรีในหมู่บ้านอู๋ซีไม่รู ้ว่าเพราะรู ้สึกว่าอาจารย์สอนหนังสือ คนนี้กวนโอ้ยน่าเตะหรือรู ้สึกว่าบุรุษที่สวมชุดกว้าตัวยาวสีเขียวสวม รองเท้าผ้าไม่เหมือนกับชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านที่เห็นมาจนเอียน ถึงได้ พากันหัวเราะคิกคักพุ่งมาขวางทาง โชคดีที่อาจารย์สอนหนังสือ คล้ายทาน้ามันไว้ใต้รองเท้าจึงเผ่นหนีได้เร็ว กลับเป็ นชายฉกรรจ์คน นั้นที่พอได้พัก หายใจหายคอก็แค่ผงกศีรษะให้กับอาจารย์สอน หนังสือ ชาวบ้านในหมู่บ้านชนบท พูดจาเกรงใจตามมารยาทไม่เป็ น จึงแค่ยิ้มกว้าง ในดวงตาของชายฉกรรจ์นิสัยชื่อมีแต่คาขอบคุณ จากนั้นก็ใช ้ภาษาท้องถิ่นด่ามารดาคนของหมู่บ้านติดกันไปหลายคา ก่อนก้าวยาวๆ ย้อนกลับไปยัง “สนามรบ” อีกครั้ง

อาจารย์ผู้เฒ่าสองคนที่อยู่ในหมู่บ้านอู๋ซีได้ยินเรื่องนี้เข้าก็ก่นด่า บนโต๊ะสุราไม่หยุด ไร ้อารยธรรมสิ้นดี มันสมควรแล้วหรือ! เพื่อเงินค่า เรียนน้อยนิด เจ้าเด็กนี่ก็ช่างหน้าไม่อายจริงๆ

ตอนนั้นด้านนอก “สนามรบ’ นักพรตได้พาเด็กหนุ่มนั่งยองอยู่ ข้างทาง แทะเมล็ดแตงพลางชมงิ้วไปด้วย

ลู่เฉินยิ้มเอ่ย “บนภูเขากับล่างภูเขาล้วนเป็ นเหมือนกัน เรื่อง สาคัญที่สุดก็หนีไม่พ้นสองเรื่อง สู้ได้ไหว เผ่นได้เร็ว”

หนิงจี๋คิดเป็ นร ้อยตลบก็ยังไม่เข้าใจ จึงอดไม่ไหวถามว่า “นักพรตลู่ อาจารย์เฉินไม่ใช่ผู้ฝึกตนหรอกหรือ?”

ลู่เฉินตอบ “เขาก าลังเอาอย่างใครบางคนอยู่น่ะสิ”

ตอนนี้หนิงจี๋ไม่ท าตัวห่างเหินกับเจ้าลัทธิลู่แล้ว จึงชักถามต่อว่า “ใครบางคนคือใคร?”