บทที่ 1032.1 เสี่ยงดวงแพ้ไปครึ่งหนึ่ง

หญ้าฤดูใบไม้ผลิเขียวขจี แสงจันทร ์สาดส่องนานเนิ่น น้าในลา ธารไหลรินคลอเสียงคนยุให้ดื่มสุรา เฉินผิงอันให้จ้าวซู่เซี่ยยกเก้าอี้ไม้ไผ่มารับรองแขก แล้วไปเตรียม อาหารมื้อดึกมามื้อหนึ่ง ไม่ต้องพิถีพิถันมากนัก แค่ดูให้เหมาะสมก็ พอ ลู่เฉินรีบส่งเสียงบอกกล่าว “ซู่เซี่ยอ่า เจ้าแค่ไปท าอาหารใน ห้องครัวก็พอ เดี๋ยวผินเต้ายกเก้าอี้มาเอง นอกเหนือจากอาหารมื้อ ดึกแล้ว ที่ผินเต้ามีกับแกล้มแกล้มสุราแล้ว” หาไม่แล้วเจ้าลัทธิลู่ก็กังวลจริงๆ ว่าตัวเองจะไม่มีที่นั่ง ได้แต่นั่ง ยองดื่มเหล้าเท่านั้น ลู่เฉินไปหิ้วโต๊ะเล็กหนึ่งตัวและเก้าอี้สองตัวมาจากในห้องของ เฉินผิงอันอย่างคล่องแคล่ว หลังจากเขากับเด็กหนุ่มนั่งลงแล้ว นักพรตลู่ของพวกเราก็ไม่ลืมใช ้ชายแขนเสื้อเช็ดหน้าโต๊ะ เฉินผิงอันยิ้มถาม “หนิงจี๋ คิดดีแล้วหรือ ไม่เสียใจทีหลังแน่นะ?” สายตาของเด็กหนุ่มเด็ดเดี่ยว พยักหน้ากล่าว “อาจารย์เฉิน ข้า คิดดีแล้ว ต้องการเป็ นลูกศิษย์ของท่าน พระคุณของเจ้าลัทธิลู่ หนิงจี๋ก็จะจดจาให้ขึ้นใจเช่นเดียวกัน วันหน้าหากมีโอกาสจะต้องตอบแทน แน่นอน” เฉินผิงอันเหลือบตามองลู่เฉิน ใช ้กันคิดก็ยังรู ้ได้ว่าไอ้หมอนี่ต้อง พาเด็กหนุ่มเดินผ่านม้วนภาพของแม่น้าแห่งกาลเวลามาแล้ว ลู่เฉินเริ่มแปะทองลงบนใบหน้าตัวเอง (เปรียบเปรยถึงการยกยอ ตัวเอง) โบกมือเอ่ย “แค่ฝีมือเล็กน้อย ไม่ล าบาก ไม่ล าบากเลยสัก นิด” แม่น้าแห่งกาลเวลาไม่ใช่ว่าใครก็จะสามารถเดินลุยน้าได้ง่ายๆ ต่อให้เป็ นผู้ฝึกตนใหญ่ก็ยังไม่กล้าเที่ยวชมกาลเวลา ต่อให้บินทะยาน ทั่วไปส่วนใหญ่ต้องพาตัวไปอยู่ในนั้นก็มักจะเป็ นการกระทาที่จาเป็ น เพราะเนื้อหนังมังสาเริ่มเสื่อมถอย ใกล้ถูกบีบให้สละร่างเต็มที จึง จาเป็ นต้องอาศัยแม่น้ายาวแห่งกาลเวลามาช่วย “เปลี่ยนแปลงรูปโฉม ใหม่” หรือไม่ก็ลองไปเสี่ยงดวง ดูว่าจะสามารถพบเจอถ้าสวรรค์พื้นที่ มงคลที่หายไปท่ามกลางประวัติศาสตร ์ของแม่น้ายาวได้หรือไม่ กลัว ก็แต่ว่าจะเจอกับการไหลทวนกระแสที่มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น มากมาย โดยเฉพาะน้าวนที่ลักษณะเหมือนกรวยที่ทาให้ผู้ฝึ ก ลมปราณจมลึกเข้าไปด้านในได้ง่าย แล้วก็หายตัวไปอย่างไร ้ร่องรอย ในประวัติศาสตร ์ก็มีผู้ฝึ กตนใหญ่ไม่น้อยที่บอกกับภายนอกว่าปิ ด ด่านล้มเหลว แต่แท้ที่จริงกลับเป็ นเหมือนวัวปั้นดินที่จมลงสู่ทะเลอยู่ ในแม่น้าแห่งกาลเวลา ช่วยตัดเย็บชุดแต่งงานให้ผู้อื่น การที่ผู้ฝึกตน ใหญ่ในโลกยุคหลังงมเจอเศษซากร่างทองจากแม่น้าแห่งกาลเวลาก็เพราะสาเหตุนี้ และยังมีที่เลวร ้ายกว่านั้น ยังมีภาพเหตุการณ์ ประหลาดมากมายที่เกิดจากน้าวนกลายเป็ นทะเลสาบหรือไม่ก็น้าใน แม่น้าไหลย้อนกลับกระตุ้นให้เกิดน้าวน ก่อนหน้านี้ “เฉินผิงอัน” และ ผู้ครองกระบี่ได้เชื้อเชิญให้ป๋ ายจิ่ง นั่งร่วมโต๊ะอยู่ในร ้านของตรอกฉี หลง ก็คือหนึ่งในการจาแลงบนมหามรรคาของเหตุการณ์ที่ว่านี้ อยู่บนภูเขา ขอแค่เป็ นผู้ฝึ กตนบนยอดเขาที่มีชื่อเสียงอย่าง แท้จริง ในมือถือครองสมบัติหนัก ถึงจะสามารถช่วยถ่ายทอดวิชาและ ปกป้ องมรรคาให้กับลูกศิษย์ได้ด้วยวิธีนี้การกระทาเช่นนี้มีประโยชน์ อย่างสูงต่อการหล่อหลอมเรือนกาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งสามารถบ ารุง สามจิตเจ็ดวิญญาณของผู้ฝึกลมปราณ เพียงแต่ว่าความเสี่ยงมีมาก เกินไป หากไม่ทันระวังให้ดี ตัวอ่อนผู้ฝึกตนมากมายที่เดิมทีผลสาเร็จ จะสูงมากก็อาจจะกลายเป็ นคนปัญญาอ่อนไปได้โดยตรง เพียงแค่ เพราะความทรงจ าและจิตส านึกของพวกเขาเหมือนคนจมน้า ล่องลอยไปตามกระแสน้า สูญเสียสติปัญญา ภายหลังก็มิอาจเรียก คืนวิญญาณกลับมาได้ ตัวเฉินผิงอันเองเคยเดินลุยแม่น้าแห่งกาลเวลาอยู่หลายครั้ง ครั้ง แรกคือติดตามอาจารย์ฉี ครั้งที่สองคือในอารามกวานเต๋าของพื้นที่ มงคลดอกบัว อยู่ข้างกายเจ้าอารามผู้เฒ่าจึงได้ท าความเข้าใจกับ ภาพแห่งกาลเวลาเป็ นเวลาร ้อยสองร ้อยปีลู่เฉินเหลือบมองเด็กหนุ่มที่นั่งตัวตรงอย่างสารวมอยู่ข้างกาย เอ่ยชื่มชมว่า “หนิงจี๋แสดงออกได้ดีมาก ไม่ต้องให้ผินเต้าช่วยแม้แต่น้อย ตัวเขาเองสามารถปรับตัวเข้ากับการเดินท่องม้วนภาพแห่ง กาลเวลาได้อย่างรวดเร็ว”เฉินผิงอันพยักหน้า “เก่งมาก จาได้ว่าครั้งแรกที่ข้าเดินลุยน้าก็ เวียนหัวตาลาย เกือบจะอาเจียนด้วย”ลู่เฉินยิ้มบางๆ “นี่ก็คือความต่างของคนที่มีคุณสมบัติของวัตถุ แห่งดินอย่างครึ่งๆ กลางๆ กับวัตถุที่สวรรค์สรรสร ้างซึ่งโดดเด่นอย่าง แท้จริงแล้ว”เด็กหนุ่มรองเท้าสานที่เครื่องกระเบื้องแห่งชะตาชีวิตแตกมี คุณสมบัติของเซียนดินครึ่งๆ กลางๆ อย่างแท้จริง คาวิจารณ์นี้ของลู่ เฉินถือว่าเป็ นกลางมากแล้วเฉินผิงอันไม่ถือสา ได้ยินแล้วกลับยังรู ้สึกดีใจ ใครเล่าจะรังเกียจ ว่าลูกศิษย์ของตัวเองมีฐานกระดูกยอดเยี่ยม มีคุณสมบัติในการเรียน แย่เกินไป?หนิงจี๋เขินอายอย่างยิ่ง สองมือกาเป็ นหมัดแน่น วางไว้บนหัวเข่า เห็นได้ชัดว่าท าตัวไม่ถูกตอนนี้เด็กหนุ่มยังไม่รู ้ว่าคาชมของเจ้าลัทธิลู่และอาจารย์เฉิน ไม่ใช่แค่คาพูดที่ฟังไพเราะเท่านั้น ยิ่งไม่เข้าใจถึงระดับความอันตราย ในการเดินลุยน้า เข้าใจผิดคิดว่าเป็ นค าพูดดีๆ ที่ผู้อาวุโสสองคนมี ต่อ “เด็กของบ้านอื่น” มีแต่น้ามากกว่าเนื้อ“การรับลูกศิษย์ก็มีข้อดีของการรับลูกศิษย์ แน่นอนว่าต้องดีมาก ส่วนราคาที่ต้องจ่ายนั้น…เชื่อว่าเจ้าน่าจะรู ้ชัดเจนดียิ่งกว่าข้า”ลู่เฉินหุบยิ้ม ถามว่า “เฉินผิงอัน เจ้าเองก็คิดดีแล้วเหมือนกัน หรือ?”บอกตามตรง สามารถหาตัวหนิงจี๋เจอได้เร็วขนาดนี้ก็อยู่เหนือ การคาดการณ์ของลู่เฉินจริงๆนี่เรียกว่าแม้แต่เทพเขียนก็ยากจะตกปลาตอนเที่ยงวันได้เดิมทีลู่เฉินเตรียมใจพร ้อมไว้แล้วว่าจะต้องเตร็ดเตร่อยู่ในใต้หล้า ไพศาล สั้นหน่อยก็สามปี ห้าปี นานหน่อยก็เจ็ดแปดปี พอดีกับที่ สามารถอาศัยโอกาสนี้มาเช็ดกัน จัดการกับปัญหาที่ถูกทิ้งไว้ใน ประวัติศาสตร ์ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับผลกรรมของตน ยกตัวอย่าง เช่น ตะพาบเฒ่าที่อยู่ในศาลราชามังกรของทะเลสาบร ้อยบุปผาก่อน หน้านี้ และเมล็ดพันธ ์เต๋าน้อยนิดที่อยู่บนร่างของสือโหรวแห่งตรอกฉี หลง รวมไปถึงจูลู่ที่เดิมทีควรกลายเป็ นหนึ่งในคนที่ปกป้ องมรรคา ให้กับศิษย์พี่ใหญ่ แน่นอนว่ายังมีกู้ชิงซงฉายาเชียนฉาที่ต้องจัดการ ให้ได้เช่นกัน สรุปแล้วจะให้คนพายเรือถอดใจเรื่องที่จะถูกรับเข้า ทาเนียบของนครหนันหัว หรือควรจะพาคนพายเรือเฒ่าไปที่ป๋ ายอวี้ จิงด้วยกัน ตอนนี้ลู่เฉินก็ยังคิดพิจารณาอยู่ บวกกับมังกรตัวสุดท้าย ของเมื่อสามปีก่อน หนี้น้าใจที่ลู่เฉินติดค้างเฟิงอี๋กับเรื่อง “หญ้าอ้าย ฉ่าวนาบหน้าผาก” เรื่องน้อยใหญ่มากมายรวมกันเป็ นกระบุงพวกนี้ ล้วนท าให้ลู่เฉินรู ้สึกเหนื่อยใจอย่างยิ่งเฉินผิงอันพยักหน้า “ขอแค่หนิงจี๋คิดดีแล้ว ทางฝั่งของข้าก็ไม่มี ปัญหาอะไร”ลู่เฉินกล่าว “เรื่องนี้ต้องขอบคุณเจ้า”