บทที่ 1032.3 เสี่ยงดวงแพ้ไปครึ่งหนึ่ง

เทพลำคลองที่อยู่ในรูปโฉมของปัญญำชนมีอำยุผู้นี้กอดกำ เหล้ำว่ำงเปล่ำใบหนึ่งไว้ในอ้อมอก ก่อนหน้ำนี้ของชิ้นนี้ถูกนักกำรที่ ทำงำนในจวนวำรีซึ่งรับหน้ำที่ลำดตระเวนน่ำนน้ำพบเข้ำ เห็นว่ำมัน ลอยอยู่เหนือลำคลองซี่เหมย เสมียนจวนวำรีคิดจะขยับหรือคิดจะ คว้ำจับมันกลับท ำไม่ได้ ออกแรงเต็มที่แล้วมันก็ไม่ขยับเลยสักนิด จึง รำยงำนเรื่องนี้ให้หัวหน้ำทรำบแต่ไม่ว่ำขุนนำงผู้ช่วยในจวนวำรีที่มี ยศเป็ นเซียนน้ำทั้งหลำยจะร่ำยคำถำน้ำอย่ำงไรก็มิอำจเปลี่ยนแปลง ทิศทำงกำรไหลลงไปยังตอนล่ำงของกำเหล้ำใบนี้ได้ คิดไม่ถึงว่ำพอ เทพล ำคลองเกำเนี่ยงลงมือด้วยตัวเองจะสำมำรถคว้ำมำไว้ในมือได้ ทันที รู ้สึกเพียงว่ำกำเหล้ำใบนี้คล้ำยสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญำจึงยอมรับ นำยด้วยตัวเองเหมือนที่เรื่องเล่ำประหลำดในหมู่ชำวบ้ำนชอบ กล่ำวถึง ท ำเอำเกำเนี่ยงตกอกตกใจ หมำยจะโยนมันทิ้งไปตำมจิตใต้ ส ำนึก ทว่ำมันกลับเหนียวติดมือ สลัดอย่ำงไรก็สลัดไม่หลุด ในใจเกำ เนี่ยงร ้องโอดครวญไม่หยุด เข้ำใจผิดคิดว่ำตัวเองหลงกลใครเข้ำให้ แล้ว เดี๋ยวต้องซวยครั้งใหญ่แน่แล้ว รอบด้ำนคือเสมียนเซียนน้ำและ แม่ทัพกุ้งหอยปูปลำกลุ่มใหญ่ พวกเขำไม่เข้ำใจว่ำเกิดอะไรขึ้น แน่นอนว่ำเสียงพูดประจบเอำใจต้องดังสนั่นฟ้ ำ เกำเนี่ยงสงบสติอำรมณ์แล้วก็ค้นพบว่ำกำเหล้ำที่เหมือนเผือก ร ้อนลวกมือใบนั้นคล้ำยจะไม่มีควำมผิดปกติใดๆ ให้ควำมรู ้สึกลี้ลับคล้ำยกับว่ำมันสอดคล้องกับมหำมรรคำของเขำอีกต่ำงหำก คิดไป คิดมำ เพื่อควำมปลอดภัยไว้ก่อนจึงตัดสินใจว่ำจะมำที่โรงเรียนซึ่ง ตั้งอยู่ตรงต้นก ำเนิดล ำคลองซี่เหมยแห่งนี้สักรอบ หำกเป็ นของที่ไม่รู ้ ที่มำ ซุกซ่อนปรำณสังหำรเอำไว้ก็จะได้ขอให้ใต้เท้ำอิ่นกวำนที่มี ควำมรู ้กว้ำงขวำงช่วยดูให้หน่อย ให้เขำช่วยดึงมันออกไปแต่หำกใต้ เท้ำอิ่นกวำนเป็ นคนมอบให้เขำกับมือตัวเองก็ควรมำขอบคุณต่อหน้ำ นี่ต่ำงหำกถึงจะเหมำะสม เฉินผิงอันเห็นกำเหล้ำใบนั้นก็ไม่กระโตกกระตำก ยิ้มกวักมือ เรียก “พี่ใหญ่เกำ มำนั่งนี่เถอะ” ได้รับคำสั่งจำกใต้เท้ำอิ่นกวำน เกำเนี่ยงก็วิ่งเหยำะๆ ออกไปก่อน เพียงแต่ว่ำพอขยับเข้ำใกล้โต๊ะเหล้ำก็ชะลอฝีเท้ำลง เหลือบไปเห็นกำเหล้ำว่ำงเปล่ำใบหนึ่งที่อยู่บนโต๊ะนำนแล้ว เกำ เนี่ยงโล่งอก เพรำะรูปร่ำงของมันเหมือนกับกำเหล้ำในมือตัวเองอย่ำง ไม่มีผิดเพี้ยน “หนิงจี๋ นักเรียนของโรงเรียนที่รับมำใหม่” เฉินผิงอันฉวยโอกำสตอนที่เกำเนี่ยงเร่งควำมเร็วและชะลอให้ช ้ำ ได้อย่ำงเหมำะสมยิ้มแนะน ำว่ำ “นักพรตลู่ท่ำนนี้คือคนมหัศจรรย์ที่ เชี่ยวชำญด้ำนมรรคกถำ ก็แค่ว่ำมองดูแล้วยังหนุ่ม ยังไม่แก่เท่ำนั้น” ลู่เฉินรีบวำงตะเกียบลง เช็ดปำก ยังคงนั่งอยู่เหมือนเดิม แต่เบี่ยง ตัวมำกุมหมัดยิ้มเอ่ย “ยินดีที่ได้พบ ยินดีที่ได้พบ คำรวะนำยท่ำนเทพลำคลอง เสี่ยวเต้ำคือสหำยรักที่มีสุขร่วมเสพมีทุกข์ร่วมต้ำนกับ อำจำรย์เฉิน” เกำเนียงรีบประสำนมือคำรวะกลับคืน “เทพน้อยเกำเนี่ยงได้รับ กำรดูแลจำกอำจำรย์เฉิน มำรับหน้ำที่เป็ นเทพวำรีลำคลองซี่เหมย ชั่วครำว คำรวะลู่เขียนจ่ำง เป็ นเกียรติอย่ำงถึงที่สุด” สหำยบนภูเขำของใต้เท้ำอิ่นกวำนจะแย่ได้หรือ? อย่ำว่ำแต่คำรวะเลย ต่อให้ต้องโขกหัวก็ถือเป็ นมำรยำทและ น้ำใจที่ควรมีไม่ใช่หรือ? พูดถึงแค่ครำวก่อน อวี๋ฮุยถิงผู้ฝึกตนหญิงแห่งศำลลมหิมะก็เคย มำดื่มเหล้ำร่วมกันที่นี่ ภำยหลังเกำเนี่ยงได้รับเกียรติให้เข้ำร่วมกำร ประชุมลับเกี่ยวกับเรื่องของวังมังกร แค่มีที่นั่งเท่ำนั้น ไม่ได้มีสิทธิ์ออก ควำมเห็นอะไร แต่ผลคืออวี๋ฮุ่ยถิงกลับเป็ นมิตรกับตนมำก พูดคุยด้วย หลำยประโยค มีหน้ำมีตำถึงเพียงใด แม้แต่ผู้ฝึกตนติดตำมกองทัพ ของต้ำหลีที่นำงพำมำด้วยก็ยังมองตนสูงขึ้นหลำยส่วน จ้ำวซู่เซี่ยยกเก้ำอี้ไม้ไผ่อีกตัวมำให้ ยิ้มเอ่ย “อำจำรย์เกำ เชิญ นั่ง”เกำเนี่ยงรีบเอ๋ยขอบคุณ เพรำะในมือถือกำเหล้ำอยู่ใบหนึ่ง จึงได้ แต่ใช ้มือข้ำงเดียวมำรับเก้ำอี้ หนิงจี๋ขยับลุกขึ้น หิ้วเก้ำอี้ไปนั่งกับจ้ำว ซู่เซี่ยโดยไม่ต้องให้ใครบอกแล้วลู่เฉินกล่ำว “พี่ใหญ่เกำเอำเหล้ำมำส่งให้หรือ?”เกำเนี่ยงพลันมีสีหน้ำกระอักกระอ่วนเฉินผิงอันจึงช่วยคลี่คลำยสถำนกำรณ์ให้ “สมบัติประเภทนี้ ไหล ลอยไปตำมน้ำแน่นอนว่ำผู้ที่มีวำสนำต้องได้ไปครอง พี่ใหญ่เกำรับไว้ ให้สบำยใจเถอะ”เกำเนี่ยงลอบยินดีอยู่ในใจ แสงศักดิ์สิทธิ์เปล่งวำบหนึ่งที กำเหล้ำ ใบนั้นก็ถึงกับหลุดออกมำจำกมือของเขำไปด้วยตัวเอง เกำเนี่ยงรีบ ยื่นมือไปคว้ำไว้ แล้วก็ไม่มัวมำสนใจอะไรอีก หยิบเชือกสีเขียวมรกต เส้นหนึ่งที่หล่อหลอมจำกควันธูปในศำลและโชคชะตำน้ำบริสุทธิ์ ออกมำจำกสำบเสื้อ ผูกมันไว้แล้วรัดห้อยไว้ตรงเอวลู่เฉินยิ้มเอ่ย “ญำติห่ำงไกลไม่สู้เพื่อนบ้ำนที่อยู่ใกล้เคียง แล้วยัง เป็ นเพื่อนบ้ำนที่เป็ นมิตรกันด้วย พี่ใหญ่เกำช่ำงมีบุญนัก”เกำเนี่ยงพยักหน้ำรับแรงๆ “โชคดีจริงๆ ได้เป็ นเพื่อนบ้ำนกับใต้ เท้ำอิ่นกวำนคือควำมโชคดีของเทพน้อยอย่ำงจริงแท้”จ้ำวซู่เซี่ยหยิบชำมขำวใบหนึ่งมำให้เกำเนี่ยงแล้วหนิงจี๋เพียงแค่ประหลำดใจกับคำเรียกขำนอย่ำงเคำรพที่นำย ท่ำนเทพลำคลองผู้นี้มีต่ออำจำรย์เฉิน คือต ำแหน่งขุนนำงบำงอย่ำง หรือ?เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “กำรผูกบุญสัมพันธ ์บนโลกมนุษย์ แต่ละเรื่อง แต่ละรำวล้วนเกี่ยวข้องต่อเนื่องกัน”ไม่มีใครตำหนิคนที่มำกมำรยำท เกำเนี่ยงไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ ดื่มเหล้ำต้มพื้นบ้ำนไปสองชำมใหญ่ แยกดื่มคำรวะให้กับทั้งอิ่นกวำน หนุ่มและลู่เซียนจ่ำงในเมื่อเทพน้อยอย่ำงข้ำไม่ถนัดพูด ถ้ำอย่ำงนั้นควำมจริงใจ ควำมกระตือรือร ้นที่อัดแน่นอยู่เต็มอกนี้ก็ได้แต่ปล่อยผ่ำนไปทำงสุรำ แล้วคงเป็ นเพรำะคิดไม่ถึงว่ำเหล้ำจะมีฤทธิ์แรงขนำดนี้ เกำเนี่ยงดื่ม จนสำลัก ได้แต่อัดอั้นอยู่ในใจ เหล้ำต้มของที่ใด ไฉนฤทธิ์ถึงได้เผด็จ กำรปำนนี้?เฉินผิงอันดื่มคำรวะกลับคืนไปหนึ่งชำม ลู่เฉินเพียงแค่ยกชำม ขึ้นจิบหนึ่งอีกแล้วพูดอย่ำงปลงอนิจจังว่ำ “คืนนี้ได้เจอกับพี่ใหญ่เกำ ก็ทำให้เสี่ยวเต้ำคิดถึงสหำยเก่ำแก่คนหนึ่งเขำเองก็แช่เกำเหมือนกัน เกำกู กูที่แปลว่ำโดดเดี่ยว ส่วนพี่ใหญ่เกำเนี่ยงคือเนี่ยงที่แปลว่ำหมัก เหล้ำ สหำยของเขำมีน้อยจนนับนิ้วได้ มักจะชอบพูดว่ำร่ำงกำยของ เรำยังไม่ใช่ของเรำจริงๆ แล้วนับประสำอะไรกับสิ่งของนอกกำยเล่ำ เขำชอบดื่มเหล้ำเพียงลำพัง แต่กลับกลำยเป็ นว่ำชีวิตนี้ไม่เคยเมำมำ ก่อน คิดดูแล้วพวกเจ้ำน่ำจะมีวำสนำต่อกันอยู่บ้ำง”