บทที่ 1033.2 เรื่องนอกประเด็น

หลังจากที่เหวยเซ่อมาเยี่ยมเยือนก็มีผู้ฝึกตนใหญ่จากหลิวเสีย ทวีปมาอีกคนหนึ่ง คือจิงเฮาที่มีฉายาว่าชิงกงไท่เป่ า เขาเร่งรุดมาถึง ด้วยความตื่นเต้นดีใจ ในฐานะเทพเซียนบนยอดเขาที่เป็ นอันดับหนึ่ง ของหลิวเสียทวีป ก่อนหน้านี้สัมผัสได้ถึงภาพเหตุการณ์ผิดปกติของ นทีสสวรรค์ก็ใช ้วิธีการที่มีเฉพาะของผู้ฝึ กตนใหญ่ขอบเขตบิน ทะยานอย่างไม่ลังเลรายงานให้ทางศาลบุ๋นทราบและจดลงบันทึกก่อน หลังจากนั้นศาลบุ๋นก็อนุญาตให้เดินทางมานอกฟ้ าได้ เพียงแต่ว่า เวลามีจากัด มิอาจอยู่นอกฟ้ าได้เกินหนึ่งชั่วยาม แต่พอจิงเฮาเห็นซิ่วไฉเฒ่าที่อยู่ข้างกายอวี๋เสวียนก็เกือบจะ… เกือบจะหมุนตัวเดินจากไปแล้วจริงๆ คราวก่อนในการประชุมของศาลบุ๋นแค่ชมความครึกครื้นบน เกาะยวนยางอยู่ไกลๆ เท่านั้น อย่างมากก็แค่พูดประโยคไม่น่าฟังสอง สามประโยคกับแขกในจวนหรือไม่ก็สหายบนภูเขาเท่านั้น ทว่าเจ้าจั่วโย่วผู้นั้นกลับตามมาหาเรื่องถึงที่ แม้จะส่งกระบี่ ออกมาแค่ครั้งเดียวกลับทาให้จิงเฮาที่ถูกขนานนามว่า “สิบแปด มรรคกถาล้วนอยู่ในขั้นสูงสุด” ได้รับบาดเจ็บไม่เบาบัณฑิตนิสัยย่าแย่เช่นนี้ ต่อให้เจ้าจั่วโย่วจะมีเวทกระบี่ที่สุดยอด เลิศล้าแค่ไหนก็ยังเป็ นอริยะปราชญ์ผู้มีเทวรูปตั้งวางอยู่ในศาลบุ๋น ไม่ได้อยู่ดี อวี๋เสวียนแสร ้งทาเป็ นมองไม่เห็นสหายจิงเฮาที่อยู่ในสภาวะ กระอักกระอ่วน เพียงแค่ใช ้เสียงในใจยิ้มถามว่า “ซิ่วไฉเฒ่า เกิดอะไร ขึ้น ผินเต้าจาได้ว่าจิงเฮาแค่โดนกระบี่จากจั่วโย่วไปทีเดียว แต่ลูก ศิษย์คนนั้นของเจ้าไม่ใช่คนที่ชอบพลิกบัญชีเก่าเสียหน่ อย โดยทั่วไปแล้วถามกระบี่กับคนอื่นเสร็จก็จบเรื่อง ต่อให้ถูกพลิกบัญชี บางเรื่องขึ้นมาใหม่ จิงเฮาก็คงไม่ถึงขั้นเห็นหน้าเจ้าก็อกสั่นขวัญผวา แบบนี้หรอกกระมัง?” นี่ถือว่าอวี๋เสวียนพูดจาอย่างคลุมเครือมากแล้ว ด้วยนิสัยการเข้า สังคมของจิงเฮา ขอแค่มีโอกาสจะต้องพยายามมาตีสนิทเหวินเซิ่งอ ย่างแน่นอน แล้วก็ต้องอยากจะพลิกเปิดเรื่องเก่าๆ บางเรื่องด้วย จิงเฮาที่น่าสงสาร บุคคลอันดับหนึ่งบนภูเขาของธวัลทวีปได้แต่ ลังเลสองจิตสองใจอยู่ไกลๆ รู ้สึกล าบากใจสุดขีด ก็จริงนะ หากแค่โดนซ ้อมไปรอบหนึ่ง จิงเฮาก็คงแค่ทาตัวเป็ นคน ใบ้กินหวงเหลียนอดทนข่มกลั้นกับเจ้าจั่วโย่วผู้นั้นไป ประเด็นสาคัญคือจั่วโย่วจากไปได้ไม่นานเท่าไรก็มีบุคคล ยิ่งใหญ่ที่ทาให้จึงเฮาจาต้องโขกหัวค านับมาเยือน อีกฝ่ายก็เป็ นผู้ฝึกกระบี่คนหนึ่งเหมือนกันแต่มีความเกี่ยวข้องกับ ภูเขาชิงกงที่ตั้งภูเขา บรรพบุรุษของส านักเขาอย่างมาก หากจะบอกว่าในอาณาเขตของสู่โบราณคือสถานที่ที่คนผู้นี้ บรรลุมรรคา ถ้าอย่างนั้นภูเขาชิงกงก็คือสถานที่แห่งการฝึกตนของผู้ ฝึกกระบี่คนนี้ นี่จึงเป็ นเหตุให้แท้จริงแล้วสายของจิงเฮาถือเป็ นคนที่มา “ขอพัก อาศัย” เพียงแต่ว่าเจ้าของที่แท้จริง นับแต่ศึกพิฆาตมังกรปิดฉากลงก็ หายตัวไปนานถึงสามพันปี นานวันเข้าสานักแห่งหนึ่ง นอกจาก บรรพจารย์อย่างจิงเฮาแล้วก็ไม่มีใครรู ้เรื่องวงในที่น่าตกตะลึงนี้อีก ซิ่วไฉเฒ่ายิ้มตาหยีกล่าว “พี่ใหญ่อวี๋ไม่รู ้อะไร ตอนนั้นอยู่ใน ศาลบุ๋น เท้าหน้าของจั่วโย่วเพิ่งจะเดินพ้นไป เท้าหลังของเฉินเซียนจ วินก็ตามมาติดๆ เท่ากับเป็ นการราดน้าเย็นลงบนหัวของจิงเฮาอีก รอบ จิงเฮาย่อมตกใจไม่เบา” อวี๋เสวียนยิ่งประหลาดใจ “หมายความว่าอย่างไร เล่าให้ฟังหน่อย สิ” ซิ่วไฉเฒ่ากล่าว “บรรพจารย์ของสายจิงเฮามีความเกี่ยวพัน กับเฉินเซียนจวินไม่น้อยความสัมพันธ ์ของทั้งสองฝ่ ายค่อนข้าง คล้ายคลึงกับ…กู้ชิงซงกับลู่เฉิน ดังนั้นหากฝ่ ายหลังออกมาจากภูเขา จิงเฮาก็ต้องยกภูเขาบรรพบุรุษลูกนั้นให้วัตถุกลับคืนสู่เจ้าของเดิม ต่อให้จิงเฮาไปเรียกร ้องโวยวายกับศาลบุ๋นก็ยังไม่มีประโยชน์”อวี๋เสวียนกระจ่างแจ้งทันใด ที่แท้ภูเขาชิงกงแห่งนั้นก็เคยเป็ น พื้นที่ประกอบพิธีกรรมของเฉินชิงหลิวคนพิฆาตมังกรมาก่อน? ดังนั้นเมื่อคนพิฆาตมังกรเผยกายบนโลกอีกครั้งในช่วงเวลาที่มี การประชุมศาลบุ๋น ผู้ฝึกลมปราณที่หวาดหวั่นที่สุดในใต้หล้านี้ก็คง จะเป็ นจิงเฮาที่คิดว่าตัวเอง “คุณธรรมไม่เหมาะสมกับตาแหน่ง อีกทั้ง ฝีมือก็สู้คนอื่นเขาไม่ได้” แล้ว แล้วก็จริงดังคาด หลังจากที่เฉินชิงหลิวมาหาถึงที่ ในใจของจิง เฮาก็ตัดสินใจได้ทันทีมีเรื่องด้วยไม่ได้ จะหลบก็หลบไม่พ้น ถ้าอย่าง นั้นก็ย้ายสานักออกมาจากอาณาเขตภูเขาชิงกงไปเสียเลย เจ็บนาน ไม่สู้เจ็บแปบเดียว แม้ว่าส านักจะต้องสูญเสียพลังต้นก าเนิดอย่าง มหาศาล แต่ถึงอย่างไรก็ดีกว่าต้องอยู่อย่างอกสั่นขวัญแขวนทุกเมื่อ เชื่อวัน คิดไม่ถึงว่าเฉินเซียนจวินที่ตอนแรกมีความคิดจะ “เก็บภูเขา” ไป จริงๆ คล้ายจะเปลี่ยนใจกะทันหัน ความนัยในค าพูดของเขาก็เท่ากับ ว่าได้ยกภูเขาชิงกงให้กับจิงเฮาแล้ว แต่เขาก็พูดอย่างเป็ นนัยๆ ถือว่ามีข้อเรียกร ้องเล็กๆ สองข้อต่อจิง เฮา ข้อหนึ่งคือลูกศิษย์ที่ถูกจิงเฮาจับขังเอาไว้ เขาเฉินชิงหลิวถูก ชะตา เจ้าต้องคืนสถานะเจ้าส านักให้อีกฝ่ายตอนนั้นเฉินชิงหลิวบอกว่าหากเจ้าไม่เต็มใจก็ช่างเถิดแน่นอนว่าจิงเฮาไม่กล้าไม่เต็มใจ ต่อให้ส่วนลึกในใจของตนจะ ไม่ยินยอมแค่ไหน แต่หัวที่อยู่บนบ่าก็ยังต้องพยักหน้ารับอยู่ดีข้อเรียกร ้องอย่างที่สองของเฉินชิงหลิวในตอนนั้นก็คือบอกว่าใน อนาคตอาจจะมีสหายบนภูเขาของเขามาเที่ยวเยือนธวัลทวีป หากถือ โอกาสมาเป็ นแขกที่ภูเขาชิงกงก็ให้จิงเฮาให้การดูแลหน่อยผู้อาวุโสบนภูเขาที่เฉินเซียนจวินบอกว่าเป็ น “พี่น้องที่รัก” คน นั้นมีฉายาว่า “ราชามังกรน้อยแห่งภูเขาลั่วพั่วยังบอกอีกว่าวันหน้าหากจิงเฮาได้พบเจอสหายท่านนี้จะต้องรู ้ว่า เป็ นเขาในปราดแรกที่เห็นอย่างแน่นอนดังนั้นภายหลังจิงเฮาจึงอาศัยช่องทางและวิธีการต่างๆ บอกให้ ลูกศิษย์คนสนิทที่ไว้ใจได้สองสามคนไปเยือนแจกันสมบัติทวีปด้วย ตัวเองเพื่อสืบข่าวของภูเขาลั่วพั่ว ผลคือรายงานที่ส่งกลับมายังภูเขา ชิงกงกลับทาให้จิงเฮาเดือดดาลอย่างหนัก ออกคาสั่งที่ใช ้ถ้อยค า เข้มงวดรุนแรงจนแทบจะเป็ นการประณาม ไม่เพียงแต่ด่าพวกเขาเสีย จนไม่เหลือชิ้นดี ยังทิ้งท้ายไว้ในจดหมายลับด้วยว่า สืบใหม่!ที่แท้ทางฝั่งของภูเขาลั่วพั่วแจกันสมบัติทวีปก็มีผู้ฝึกลมปราณที่ มีลักษณะเป็ นเด็กชายชุดเขียวอยู่จริง เพียงแต่ว่าจากรายงานลับ ฉบับแรกบอกว่า เขากลับเป็ นแค่เจียวน้าขอบเขตก่อกาเนิดที่เดินลง ลาน้าในอุตรกุรุทวีปได้สาเร็จเท่านั้น แค่เจียวน้าเขียนดินตนหนึ่งเนี่ยนะ?ก็ไม่แปลกที่จิงเฮาจะเดือดดาลปานฟ้ าผ่า พวกเจ้าโง่เขลาเบา ปัญญาก็เลยคิดว่าอาจารย์ของพวกเจ้าโง่เหมือนกันหรือ?รายงานฉบับที่สอง เนื้อหาละเอียดกว่าเดิม แม้แต่เรื่องที่ว่าร่าง จริงของคนที่ชื่อเฉินหลิงจวินผู้นั้นคือเจียวน้าน้อยก็ถูกขุดคุ้ยออกมา ด้วย อันดับแรกก็เป็ นที่แคว้นหวงถึงแคว้นใต้อาณัติของสกุลเกาต้า สุย มีแม่น้าอวี่เจียงอยู่สายหนึ่ง เฉินหลิงจวินสนิทสนมกับเทพวารีของ แม่น้าสายนั้นมาก คือเด็กชายชุดเขียวที่…นิสัยร่าเริงโดดเด่นอย่าง มาก เพียงแต่ว่าภายหลังได้เจอกับอิ่นกวานหนุ่มที่ตอนนั้นยังไม่ ร่ารวย จึงถือว่าเป็ นหนึ่งใน “ผู้อาวุโส” ที่ติดตามเฉินผิงอันไปฝึกตน อยู่ที่ภูเขาลั่วพั่วก่อนใครนี่จึงทาให้จิงเฮาที่มากไปด้วยกลอุบายยิ่งตกตะลึงระคน คลางแคลงใจคนพิฆาตมังกรคนหนึ่งกับเจียวน้าขอบเขตก่อกาเนิด ตัวหนึ่ง เรียกกันเป็ นพี่เป็ นน้องใครจะเชื่อ?เพียงแต่ตีให้ตายอย่างไรจิงเฮาก็ไม่เชื่อ แต่เขาจะทาอย่างไรได้ เล่า? จะต้องให้ตัวเองถูกตีตายก่อนจริงๆ ก็คงไม่ได้กระมัง?สรุปก็คือไม่ว่าความจริงจะเป็ นเช่นไรก็ล้วนหนีไม่พ้นภูเขาลั่วพั่ว และเฉินผิงอันในเมื่อหนีไม่พ้นเฉินผิงอัน ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ได้มาพบกับเหวิน เซิ่ง จิงเฮาก็ยิ่งใจฝ่อมากกว่าเดิมหลี่เซิ่งแทบไม่เคยสอดมือเข้าแทรกกิจธุระของศาลบุ๋น หย่าเซิ่ง อยู่ในใต้หล้าเปลี่ยวร ้างดังนั้นทุกวันนี้คนที่ดูแลศาลบุ๋นอย่างแท้จริงก็ คือซิ่วไฉเฒ่าที่คล้ายจะมารับหน้าที่เป็ นลูกพี่ใหญ่ชั่วคราวคนนี้แล้วซิ่วไฉเฒ่ายิ้มเอ่ย “พี่ใหญ่อวี๋ ก่อนหน้านี้ที่ท่านถูกสหายเซียนฉา ด่า ก็ไม่ถือว่าเขาใส่ร ้ายท่านจริงๆ”อวี๋เสวียนเอ่ยอย่างจนใจ “ไม่ยื่นมือไปตบหน้าคนที่ยิ้มให้ ใน ฐานะผู้ฝึ กตนท าเนียบ มักมีการเข้าร่วมงานพิธีเป็ นประจ า มิอาจ ปฏิเสธได้ แล้วยังต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงสุราประเภทต่างๆ เมื่ออยู่บน โต๊ะสุราก็เลี่ยงที่จะพูดจาตามมารยาทกับคนอื่นไม่ได้หรอก”หลิวเสียทวีปหนึ่งในเก้าทวีปของใต้หล้าไพศาลถือเป็ นสถานที่ที่ มีภูเขาสายน้างดงามเป็ นอันดับหนึ่ง ผู้ฝึกตนบนภูเขาที่ฝึกตนประสบ ความสาเร็จต่างก็ชอบไปท่องเที่ยวที่นั่น ผู้ฝึ กตนของทวีปอื่นที่ไป สร ้างคฤหาสน์หรือที่พักส่วนตัวไว้ที่นั่นก็มีมากมายเกินจะนับได้ไหว โดยเฉพาะอย่างยิ่งคู่รักของถ้าสวรรค์เทียนอวี่ที่ขึ้นชื่อว่าชอบต้อนรับ ขับสู้แขก งานเลี้ยงสุราของภูเขาชิงเสินถ้าสวรรค์จู๋ไห่กับงานเลี้ยง ซานฝูของถ้าสวรรค์เทียนอวี่ต่างก็มีชื่อเสียงกันอย่างมาก อวี๋เสวียน มักจะออกเดินทางไปข้างนอกบ่อยๆ ส่วนจิงเฮาก็เป็ นพวกชอบร่วมวง ความครึกครื้น ไม่ถือว่าเป็ นสหายกับอวี๋เสวียน แต่ก็ถือว่าคุ้นหน้าคุ้น ตากันดี จิงเฮาบอกกับคนอื่นว่าตัวเองเป็ นเพื่อนของอวี๋เสวียน อวี๋ เสวียนเองก็ไม่อาจจ้างให้รายงานขุนเขาสายน้าฉบับหนึ่งเขียน ปฏิเสธเรื่องนี้โดยเฉพาะได้จิงเฮายังคงบากหน้ามาเอ่ยแสดงความยินดีกับอวี๋เสวียนอยู่ หลายคา จากนั้นก็เอ่ยขออภัยเหวินเซิ่งซิ่วไฉเฒ่าไม่ได้ตีหน้ายักษ์ใส่อีกฝ่าย แค่หัวเราะหึหึไม่ต่อคาไม่เสียแรงที่เป็ นจิงเฮาซึ่งบอกว่าเคยร่วมงานเลี้ยงสุราน้อยใหญ่ เป็ นพันงานแล้ว พอต้องเผชิญกับสถานการณ์จริงๆ ก็ทุ่มสุดตัวไม่สน อะไรอีกแล้ว พูดคุยแย้มยิ้มกับอวี๋เสวียน มีบางครั้งที่พูดสอดแทรกถึง ความเก่งกาจทั้งที่อายุยังน้อยของอิ่นกวานหนุ่ม คุยอยู่นานเกือบครึ่ง ชั่วยามกว่าจะบอกลากลับไปซิ่วไฉเฒ่านั่งอยู่บนน้าเต้า ดื่มเหล้าอยู่กับตัวเอง เขาเริ่มกระอัก กระอ่วนจนอยากแคะเล็บแทนอวี๋เสวียนกับจิงเฮาแล้วระหว่างนั้นจิงเฮาปลุกความกล้าพูดเป็ นเชิงบอกกับเหวินเซิ่งที่อยู่ ด้านข้างว่า ภูเขาชิงกงบ้านตนยินดีต้อนรับเฉินอิ่นกวานและสหายห ลิงจวินให้ไปเป็ นแขกที่เรือนอันซอมซ่อ ขอแค่บอกกล่าวกับพวกเขา ล่วงหน้าสักคา เขาจิงเฮาจะต้องออกไปรอต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์ที่เขต ชายแดนของหลิวเสียทวีปแน่นอน