บทที่ 1042.3 ชื่อนี้ไม่เลว

ฉู่เหลียงแม่ทัพบู๊มึนงง ขุนนางบุ๋นเผยทงกลับเข้าใจได้ทันที เขา ใช ้ความคิดแค่เล็กน้อยก็เดาตัวตนของอีกฝ่ายได้แล้ว คนที่สามารถทาให้ฮ่องเต้ต้องระดมกาลังใหญ่โตเช่นนี้ นอกจาก คนผู้นั้นแล้วก็ไม่มีความเป็ นไปได้อย่างอื่นอีก หรือเป็ นเพราะเรื่องที่ซากปรักวังมังกรลาคลองซี่เหมยจะตกเป็ น ของใครท าให้ภูเขาลั่วพั่วเกิดข้อขัดแย้งกับทางราชสานักขึ้นมา? จน ฮ่องเต้ต้องออกหน้ามาไกล่เกลี่ยด้วยตัวเอง? ภายหลังฮ่องเต้ซ่งเหอบอกว่าจะเดินเล่นสักระยะทางหนึ่ง ให้พวก เขานั่งรถม้าไปรอข้างหน้าห่างออกไปสักสี่ห้าลี้ เดินออกจากศาลา ข้างกายพาไปแค่รองเจ้ากรมจ้าวเหยาและหลี่ เป่ าเจินขุนนางทอผ้า ซ่งเหอหยิบสมุดขนาดเท่าฝ่ ามือเล่มหนึ่ง ออกมาจากชายแขนเสื้อ ด้านบนคือเนื้อหาฎีกาลับที่สานักทอผ้าอวี๋ โจวเป็ นผู้เขียน แม่ทัพเฉาเม่าแห่งอวี๋โจวไปที่ภูเขาพีอวิ๋นขุนเขาเหนือ จากนั้น ซานจวินเว่ยป้ อก็ไปแจ้งเฉินผิงอันของภูเขาลั่วพั่ว สุดท้ายสองฝ่ าย ไปดื่มชากันที่กองระเบียบพิธีการในจวนซานจวินนี่เป็ นแค่เนื้อหาของ ฎีกาลับฉบับหลักเท่านั้น เนื้อหาที่เขียนอยู่ในฉบับเสริมกลับละเอียด ยิ่งกว่า ถือเป็ นการอธิบายเสริมให้กับจุดที่สาคัญในฉบับหลัก นี่ก็คือระเบียบทั่วไปในการเขียนฎีกาลับของที่ว่าการงานเตาเผา สานักทอ ผ้าและศูนย์ตัดต้นไม้ซึ่งอยู่กันคนละจังหวัดของต้าหลี จนถึงทุกวันนี้ ก็มีเพียงศูนย์ตัดต้นไม้ของหงโจวเท่านั้นที่ไม่เคยส่งฎีกาลับมาให้ โอรสสวรรค์สักฉบับเดียว ก่อนหน้านี้ไปพบหลินเจิ้งเฉิงขุนนางหลักของศูนย์ตัดต้นไม้ ฮ่องเต้ก็แค่คุยเรื่องประเพณีบางอย่างในเมืองเล็กกับหุนเจ่อคน สุดท้ายของถ้าสวรรค์หลีจูผู้นี้เท่านั้น ทั้งสอง ฝ่ ายไม่ได้คุยเรื่องใน วงการขุนนางใดๆ ต่อกัน เฉินผิงอันใช ้นามแฝงว่าเฉินจี้มาเปิดโรงเรียนสอนเด็กประถมใน หมู่บ้านชนบทที่ตั้งของลาธารอู๋ซีต้นกาเนิดของลาคลองซี่เหมย แฝง กายอยู่ในหมู่บ้านชนบท กลายเป็ นอาจารย์สอนหนังสือคนหนึ่ง จาก รายงานฉบับใหม่ล่าสุดทาให้รู ้ว่าเกาเนี่ยงเทพวารีลาคลองซี่เหมย และอวี๋ฮุยถิงผู้ฝึกตนหญิงแห่งศาลลมหิมะรู ้เรื่องลับนี้กันมานานแล้ว แต่พวกเขาต่างก็ไม่ได้รายงานให้ทางกรมพิธีการและกรมอาญา ของต้าหลีทราบ แต่เลือกที่จะจงใจปิดบังเรื่องนี้เอาไว้ และการที่ราช สานักต้าหลีรู ้เรื่องนี้ได้ก็ต้องยกคุณความชอบให้กับผู้ฝึกตนขอบเขต หยกดิบจากภูเขาชิงกงหลิวเสียทวีปคนนั้นที่ทาให้กรมอาญาสืบสาว ร่องรอยจนมาเจอ หลังจากนั้นบุคคลอันดับหนึ่งบนภูเขาของหลิวเสีย ทวีป จิงเฮาผู้ฝึกตนเฒ่าขอบเขตบินทะยานก็เดินทางไปที่อวิ้นโจว ด้วยตัวเอง จิงเฮาย่อมบอกกล่าวแก่ป๋ ายอวี่จิงจาลองที่อยู่กลาง อากาศเหนือเมืองลั่วจิงเมืองหลวงสารองก่อนแล้ว เหตุผลของผู้ฝึกตนเฒ่าก็คือมาพบสหายบนภูเขาคนหนึ่งที่อยู่ในอาณาเขตของฉู่โจว แจกันสมบัติทวีป โดยภาพรวมแล้วก็ถือว่าทางฝั่งของราชสานักเพิ่งจะมารู ้เอาตอน หลัง ฮ่องเต้ที่รู ้รายงานลับเรื่องนี้ระหว่างทางแค่ไปพบหลินเจิ้งเฉิงที่ ศูนย์ตัดต้นไม้ในเขตอวี้จางหงโจว ภายหลังเกิดรู ้ความจริงกะทันหัน จึงตรงไปที่อวิ้นโจวและเหยียนโจว ส่วนไทเฮานั้นอยู่ที่บ้านเกิดซึ่งเป็ น ภูมิลาเนาเดิม การเดินทางมา “เยี่ยมญาติ” ของหนันจานในครั้งนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่ได้ป่าวประกาศให้ใครรู ้เป็ นเหตุให้จนถึงทุกวันนี้ วงการขุนนางของหงโจวก็ยังไม่มีใครรู ้ว่าไทเฮาอยู่ในตระกูลหนันเข ตอวี้จาง ส่วนฮ่องเต้ก็มาเยือนแล้วก็กลับไป ซ่งเหอยิ้มเอ่ย “กฎหมายควรค านึงถึงสภาพความเป็ นจริงของ สังคมและความรู ้สึกของผู้คน รองเจ้ากรมจ้าว ในเรื่องนี้กรมอาญา ของพวกเจ้าก็ไม่ต้องไปตาหนิเกาเนี่ยงและอวี๋ฮุ่ยถิงแล้ว ลองเอาตัว เข้าไปแทนที่พวกเขา ข้าก็คงไม่มีทางแพร่งพรายความลับให้ทางราช ส านักรู ้ อืม เป็ นเพราะไม่กล้ามากกว่า” เกี่ยวกับเกาเนี่ยงเทพลาคลองคนแรกของลาคลองซี่เหมย จวน ซานจวินภูเขาพีอวิ๋นที่ดูแลสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาสายน้าตลอดทั้ง อาณาเขตขุนเขาเหนือ รวมไปถึงกองชิงลี่ฝ่ ายบวงสรวงกรมพิธี การต้าหลี ต่างก็มีการประเมินไว้ก่อนนานแล้ว เนื้อหาเหมือนกัน อย่างไม่มีผิดเพี้ยนนี่แสดงให้เห็นว่าเกาเนี่ยงคือตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ในวงการขุนนางที่ ขับเรือตามกระแสลมเก่งอย่างมาก ส่วนอวี๋ฮุ่ยถิง หลังจากที่นางลงมาจากภูเขาก็มารับหน้าที่เป็ นผู้ ฝึกตนติดตามกองทัพต้าหลีเกือบยี่สิบปีแล้ว สร ้างคุณความชอบด้าน การสู้รบมาไม่น้อย ครั้งนี้ก็เป็ นนางกับก่อกาเนิดเฒ่าในท้องถิ่น ของด้าหลีที่มีนิสัยสุขุมหนักแน่นคนหนึ่งที่รับผิดชอบเรื่องการคลาย ตราผนึกและขุดค้นซากปรักวังมังกรด้วยกัน เห็นได้ชัดว่าทางฝั่งของ ราชวงศ์ต้าหลีจงใจให้นางมีประวัติที่โดดเด่นเพิ่มมาครั้งหนึ่ง ไม่ว่าวัน หน้านางจะอยากเป็ นขุนนางของราชส านักต้าหลีหรือกลับไปตั้งใจ ฝึกตนที่ศาลลมหิมะ ในสองสถานที่อย่างกรมขุนนางและศาลบรรพ จารย์บนภูเขาก็ล้วนสามารถเลือกได้ บวกกับที่คราวก่อนสามารถ เปิดตราผนึกวังมังกรได้ล่วงหน้า ทาให้พวกตี้ซือของกองโหราศาสตร ์ เมืองหลวงประหยัดวัตถุดิบแห่งฟ้ าดินที่ต้องใช ้ในการเปิดภูเขาไปได้ ไม่น้อย นี่ก็ต้องยกความชอบให้การที่นางเป็ นฝ่ ายมอบ “ดวงตา มังกร” สองข้างนั้นมาให้ด้วยตัวเอง ถือเป็ นเรื่องน่ายินดีที่ไม่คาดฝัน ภายหลังทางกรมอาญาต้าหลีย่อมต้องมีการชดเชยให้ นั่นคือจะเลือก เอาสมบัติที่มีระดับขั้นเท่าเทียมกันจากในคลังลับอักษรอี่มามอบ ให้กับอวี๋ฮุยถิง ทุกวันนี้กรมอาญาได้ปรึกษากันเรื่องหนึ่งแล้วว่า ป้ าย สงบสุขปลอดภัยที่จะมอบให้อวี๋ฮุยถิงในอนาคตแผ่นนั้นควรจะเป็ น ระดับสามหรือให้ระดับสองไปโดยตรงเลยซ่งเหอกล่าว “ข้าได้อ่านประวัติบนสนามรบของอวี่ฮุ่ยถิงมาแล้ว ให้กรมอาญามอบป้ ายสงบสุขปลอดภัยระดับสองให้นางก็แล้วกัน นางสมควรได้รับ มีสตรีที่ห้าวหาญเช่นนี้ คือความโชคดีของต้าหลี พวกเรา”จ้าวเหยายิ้มเอ่ย “ฝ่ าบาท ปีนั้นกรมอาญาอยากจะมอบป้ ายสงบ สุขปลอดภัยระดับล่างสุดให้ นางไม่ได้รับไว้ บอกว่าคุณความชอบ นางถูกตัวเองแบ่งใช ้ไปนานแล้ว ไม่มีความ ชอบก็มิอาจรับ ค่าตอบแทน”ซ่งเหอเองก็รู ้เรื่องนี้เช่นกัน เขาอดไม่ไหวยิ้มเอ่ยว่า “ไม่เสียแรงที่ เป็ นผู้ฝึ กตนส านักการทหารที่มาจากศาลลมหิมะ กรมอาญาของ พวกเจ้ามอบของขวัญให้ยังยากกว่ารับของขวัญมาเสียอีกนะ”จ้าวเหยาเสนอแนะ “อันที่จริงให้นางรับของขวัญไว้ก็ไม่ยาก แต่ บางทีอาจต้องให้ฝ่ าบาทและใต้เท้าเจ้ากรมเป็ นคนเปิดปากอนุญาต ให้อวี๋ฮุยถิงนาป้ ายสงบสุขปลอดภัยนี้ไปมอบต่อให้คนอื่นได้ นางต้อง ยอมรับไว้แน่นอน”ซ่งเหอกล่าว “เรื่องแบบนี้มีให้เห็นได้ไม่บ่อยนักกระมัง? ข้าจ าได้ ว่าต้าหลีเคยแหกกฎให้กับเจิงเย่แห่งพรรคห้าเกาะแค่ครั้งเดียว เท่านั้น?”กู้ช่านแห่งทะเลสาบซูเจี่ยนเคยมอบป้ ายสงบสุขปลอดภัยของ ตัวเองต่อไปให้กับเจิงเย่จ้าวเหยาพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็เพิ่มเงื่อนไขไปอีกข้อแล้วกัน สามารถมอบต่อให้คนอื่นได้ แต่ป้ ายสงบสุขปลอดภัยระดับสองจะถูก ลดขั้นกลายเป็ นระดับสาม ด้วยนิสัยของอวี๋ฮุยถิง นางน่าจะยินดีที่ เป็ นเช่นนี้”ซ่งเหอหันหน้าไปมองหลี่เป่าเจินที่อยู่ด้านข้าง ยิ้มถามว่า “หลี่จือจ้าว เจ้าคิดว่าอย่างไร?”หลี่เป่ าเจินยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ฝ่ าบาททรงพระปรีชา ในใจมีการ ตัดสินใจมานานแล้ว แต่ก าลังทดสอบรองเจ้ากรมจ้าวกับกระหม่อม อยู่มากกว่า”ซ่งเหอตบไหล่หลี่เป่าเจิน เอ่ยสัพยอกว่า “โลกภายนอกต่างก็พูด กันว่าคนที่เดินออกมาจากถ้าสวรรค์หลีจูอย่างพวกเจ้า พูดชมคนอื่น ได้คล่องปาก ด่าคนอื่นยิ่งดุร ้าย ไม่ต้องร่างคาพูดด้วยซ้า”จ้าวเหยากล่าว “ในเรื่องนี้ถนนฝูลู่และตรอกเถาเย่ของพวกเรา อยู่ไกลเกินกว่าจะเทียบกับสถานที่อื่นๆ ในเมืองเล็กได้ติด อีกทั้งทาง ฝั่งบ้านเกิดของพวกเราก็ดูเหมือนว่าบุรุษจะสู้สตรีไม่ได้มาโดยตลอด ยายหม่าแห่งตรอกซิ่งฮวา หญิงหม้ายตระกูลกู้แห่งตรอกหนีผิงมารดา ของหลี่ไหวที่บ้านอยู่ทางทิศตะวันตกสุดของเมืองเล็ก และยังมีหวง เอ้อเหนียงที่ขายเหล้า พวกนางทั้งหลายถึงจะเป็ นยอดฝี มืออันดับ หนึ่งที่ผู้คนให้การยอมรับ ทักษะสูงส่งลึกล้า ยามที่ทะเลาะกับคนอื่น ขึ้นมา แต่ละคนล้วนไร ้เทียมทาน”หลี่เป่าเจินพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มซ่งเหอถามอย่างใคร่รู ้ “ถ้าพวกนางประมือกันเอง ผลแพ้ชนะจะ เป็ นเช่นไร?”จ้าวเหยากล่าว “ระหว่างยอดฝี มือชั้นเลิศด้วยกัน มักจะไม่ ประลองฝีมือกันง่ายๆ”หลี่เป่าเจินเอ่ยคล้อยตาม “แต่ละคนอยู่ในถิ่นของตัวเอง เจอหน้า กันก็มักจะเหล่ตามองกัน นี่น่าจะเรียกว่าเป็ นการประมือกันแล้ว คือ ความรู ้ที่คนทั่วไปมิอาจทาความเข้าใจได้”