บทที่ 1044.2 เหนือศีรษะขึ้นไปสามจื่อมีใครอยู

ซ่งเหอมีความรู ้สึกลวงอยู่อย่างหนึ่ง ราวกับว่าเขาได้กลับไปตอน ที่เป็ นเด็กหนุ่มแล้วได้ฟังอาจารย์ผู้มีพระคุณที่รับหน้าที่เป็ นราชครูซึ่ง พาตนเดินไปตามหมู่บ้านร ้านตลาดในเมืองหลวง เจอกับเรื่องราวและ บุคคลแบบไหนก็พูดหลักการเหตุผลแบบนั้นให้เขาฟัง และบนโต๊ะสุราของที่นี่ เฉินผิงอันก็เคยได้ยินประโยคนั้น “มีชีวิตอยู่บนโลก ไม่ประสบความส าเร็จ’ ตอนที่ผู้เฒ่าเอ่ยประโยคนี้ ทั้งไม่ได้ดื่มเหล้ามากไป แล้วก็ไม่ได้ พูดบ่น เพียงแค่เอ่ยด้วยน้าเสียงเรียบเรื่อย สีหน้าสงบนิ่งเท่านั้น ซ่งเหอเอ่ยขออภัย “ข้าเป็ นคนหูเบา ขออาจารย์เฉินอย่าได้ถือ สา” ตอนนั้นซ่งเหอยังกังวลถึงเรื่องที่ภรรยาตัวเองตัดสินใจโดย พลการ ด้วยเรื่องของไข่มุกหลิงซีเส้นนั้นอาจทาให้ในใจของเฉินผิง อันไม่สบอารมณ์ อีกอย่างก็คือที่ครั้งนี้พวกเขาพักอยู่ที่นี่ต่อก็เป็ นความคิดของ ฮองเฮาอวี๋เหมี่ยนเหมือนกัน เพียงแต่ว่าเรื่องนี้ซ่งเหอไม่ได้พูดให้เฉิน ผิงอันฟัง เฉินผิงอันหันมามองซ่งเหอไม่ใช่ค าพูดเกรงใจตามมารยาท แต่เป็ นค าพูดจากใจจริง ใช่แล้ว คิดดูแล้วรายงานทุกอย่างของกาแพงเมืองปราณกระบี่คง มีแต่ศิษย์พี่ชุยที่จัดการด้วยมือของตัวเอง ไม่เคยอาศัยมือของคนอื่น ขอแค่ฮ่องเต้พระองค์นี้พอจะรู ้คราวข่าวของกาแพงเมืองปราณ กระบี่สักเล็กน้อย คืนนี้ก็คงไม่เอ่ยประโยคนี้ออกมา เหอะ ปีนั้นทั่วทั้งกาแพงเมืองปราณกระบี่ อย่าได้สนว่าชื่อเสียง ของอิ่นกวานแห่งคฤหาสน์หลบร ้อนและเถ้าแก่รองของร ้านเหล้าจะ เป็ นอย่างไร พูดถึงแค่เขากับหนิงเหยา คนหนึ่งดูแลครอบครัว คน หนึ่งเข้าอกเข้าใจผู้อื่นเป็ นอย่างดี มีใครบ้างที่ไม่ยกนิ้วโป้ งให้ ภรรยา ควบคุมอย่างเข้มงวด? ไม่มีเรื่องแบบนั้นเสียหน่อย! จาได้ว่ามีครั้งหนึ่งกินหม้อไฟกับผู้อาวุโสซ่ง พริกเผ็ดร ้อนกินกับ เหล้า ดื่มจนเด็กหนุ่มหน้าแดงก่า บอกว่าบุรุษคนหนึ่งเมื่อมีอานาจมีเงินแล้วก็มักจะถูกสตรีสารพัด รูปแบบมาชื่นชอบมาเลื่อมใส นี่เป็ นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ แต่หากว่าเขา ยังควบคุมตัวเองได้ นั่นจึงจะถือว่ามีความสามารถอย่างแท้จริง นานวันเข้าก็ทาให้พวกนางเข้าใจหลักการเหตุผลข้อหนึ่ง ข้าคือ บุรุษที่พวกเจ้าไม่มีทางได้ไปครอง นี่เรียกว่าบุรุษที่ดี คิดถึงตอนที่เป็ นหนุ่ม ออกท่องยุทธภพ ข้างกายมีสตรีพัวพัน น้อยนักหรือ แต่เพราะเขาอาศัยความเที่ยงตรงสลายกลิ่นอายเครื่อง ประทินโฉมทิ้งไปต่างหาก“แต่งภรรยาควรเลือกคนที่เพียบพร ้อม” เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “ฝ่าบาทโชคดีแล้ว” หากไม่เป็ นเพราะรายละเอียดบางอย่างที่ทาให้เฉินผิงอันเปลี่ยน ใจกะทันหัน ข้าก็ไม่สนหรอกว่าเจ้าจะเป็ นฮ่องเต้ เป็ นผู้ว่าเป็ นแม่ทัพ อะไร ดื่มชาไปแล้วก็สามารถส่งแขกได้แล้ว ไม่มีทางที่จะรั้งให้กลุ่มของซ่งเหออยู่กินข้าวต่อแน่ อีกอย่างก็คือหากไม่เป็ นเพราะเป็ นฮองเฮาอวี๋เหมี่ยนที่ยื่นกาไล ข้อมือมาให้ ลองให้เป็ นไทเฮาหนันจานที่มาที่โรงเรียนแห่งนี้ดูสิ? ดูสิ ว่าเฉินผิงอันจะให้เสี่ยวโม่สลายตราผนึกเวทกระบี่หรือไม่? ต้องรู ้ว่าตอนนั้นที่เฉินผิงอันอยู่ในวังหลวง เขายังจงใจทิ้งตะเกียบ ไม้ไผ่ด้ามหนึ่งเอาไว้ให้สตรีผู้นั้นเอามาใช ้ทาเป็ นปิ่นปักผมเฉินผิงอันยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “บุรุษผู้หนึ่งเมื่อมีครอบครัวแล้ว การ ใช ้ชีวิตในแต่ละวันก็ห้ามท าให้ภรรยาของตัวเองต้องรู ้สึกอึดอัด ล าบากใจอยู่ตลอดเด็ดขาด”“ความขัดแย้งทุกอย่างระหว่างแม่ผัวลูกสะใภ้ หากวันใดรุนแรง ถึงขั้นที่มิอาจปรองดองกันได้อีก จะว่าไปแล้วก็ยังเป็ นเพราะบุรุษผู้นั้น พึ่งพาไม่ได้ ไม่มีความคิดเห็นเป็ นของตัวเอง ดีแต่ท าตัวเป็ นกาว ประสานใจถึงได้กลายเป็ นว่าไม่เป็ นที่ชื่นชอบของทั้งสองฝ่ายซ่งเหอรู ้สึกว่าคากล่าวนี้มีเหตุผลอย่างมาก เพียงแต่ว่าได้ยินแล้ว รู ้สึกเหมือนวัวสันหลังหวะอยู่บ้างเฉินผิงอันถาม “รองเจ้ากรมจ้าวพักอยู่ในหมู่บ้านด้วยหรือ?”ซ่งเหอส่ายหน้า “เขาออกไปจากอาณาเขตอวิ้นโจวแล้ว ต้องไป จัดการเรื่องเร่งด่วนเรื่องหนึ่ง บางทีอาจต้องพาผู้ฝึกตนแผนภูมิดิน ครึ่งหนึ่งไปด้วย แยกย้ายกันเดินทาง นัดเจอกันที่เมืองลั่วจิงเมือง หลวงส ารอง”เฉินผิงอันลังเลเล็กน้อย ก่อนจะถามว่า “งานหลวงอะไรถึงต้องให้ รองเจ้ากรมอาญาคนหนึ่งลงมือพร ้อมกับฝึกตนแผนภูมิดิน?”ซ่งเหอไม่ได้คิดจะปิ ดบัง “บุคคลสาคัญคนหนึ่งที่ดูแลเรื่องเรือ กระบี่และเรือข้ามฟากขุนเขาของต้าหลี ผู้เฒ่าท่านนี้ไม่ได้มีหน้าที่ จริงจังอยู่ในกรมโยธา อุตส่าห์ได้ว่างงานทั้งทีจึงพาลูกศิษย์หลายคน ไปผ่อนคลายอารมณ์ทางทิศใต้ แต่ไปเจอกับข้อพิพาทที่แคว้นใต้ อาณัติเก่าแห่งหนึ่งทางทิศใต้ของลาน้าใหญ่ เกี่ยวพันไปถึงราช สานักในท้องถิ่นและจวนเซียนบนภูเขาสองแห่ง”เฉินผิงอันถาม “เพราะไม่ได้เป็ นฝ่ ายที่มีเหตุผลมากนัก? ตกเป็ น ที่ต้องสงสัยว่ายุ่งเรื่องของคนอื่น?”ซ่งเหอพยักหน้า “หากไม่ได้เป็ นเช่นนี้ อยู่ในแจกันสมบัติทวีป เหนือนครมังกรเฒ่าขึ้นมาก็ไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับราชสานักต้าหลี จริงๆ แล้วนับประสาอะไรกับที่อาจารย์ผู้เฒ่าท่านนี้ก็มีนิสัยดื้อดึง พอเจอกับปัญหาก็ไม่ยินดีจะบอกกล่าวแก่กรมอาญาของเมืองหลวงหรือ เมืองลั่วจิง สถานการณ์ก็เลยชะงักค้างอยู่อย่างนั้น”เฉินผิงอันถามอีก “บุคคลสาคัญถึงเพียงนี้ กรมอาญาไม่เคย มอบป้ ายสงบสุขปลอดภัยให้เขาหรือ?”ซ่งเหออธิบาย “ข้าพูดโน้มน้าวหลายรอบ แต่ผู้เฒ่าก็ยอมรับไป แค่ป้ ายสงบสุขปลอดภัยระดับล่างสุดเท่านั้น เพราะผู้เฒ่ากังวลว่าคน ข้างกายจะเดือดร ้อนไปด้วยก็เลยได้แต่ฝื นนิสัยเอาป้ ายแผ่นนั้น ออกมาแสดง”เฉินผิงอันกระตุกมุมปาก “อีกฝ่ ายเห็นว่าเป็ นป้ ายสงบสุข ปลอดภัยระดับล่างเลยกลายเป็ นว่ายิ่งฮึกเหิมเข้าไปใหญ่? คงคิดจะ อาศัยโอกาสนี้เคาะภูเขากระเทือนพยัคฆ์สินะ?”ซ่งเหอพยักหน้า “ทุกอย่างเป็ นอย่างที่อาจารย์เฉินคิดเลย”เฉินผิงอันหรี่ตาลงพูดให้ไม่น่าฟังหน่อย ราชสานักต้าหลีในทุกวันนี้ขาดซิ่วหู่ชุย ฉานไปก็เท่ากับขาดที่พึ่งส าคัญอันที่จริงนี่คือเรื่องจริงที่ทั้งบนและล่างภูเขาเห็นพ้องต้องกัน ราช ส านักต้าหลีเองก็ยอมรับเรื่องนี้ไปโดยปริยายพูดถึงแค่แคว้นใต้อาณัติเก่าทั้งหลายของต้าหลี ก่อนหน้านั้นพอ ได้กอบกู้แคว้น ท าไมถึงได้จงใจปล่อยข่าวบอกว่าจะท าลายป้ ายศิลา บนยอดเขาของจวนเซียนในอาณาเขตการปกครองทิ้ง?อันที่จริงก็เป็ นการหยั่งเชิงอย่างหนึ่งที่มีต่อราชวงศ์ซ่งต้าหลี นั่นเองขอแค่ซิ่วหู่ยังอยู่ ทั่วทั้งแจกันสมบัติทวีป ไม่ว่าจะทางทิศเหนือ หรือทางทิศใต้ก็จะเป็ นอย่างที่ฮ่องเต้ซ่งเหอพูดไว้ เหนือนครมังกร เฒ่าที่อยู่ทางทิศใต้สุดของทวีปขึ้นมา ใครเล่าจะกล้าพูดอะไร?เห็นว่าอาจารย์เฉินที่อยู่ด้านข้างเงียบงันไม่เอ่ยคาใด ซ่งเหอก็ยิ้ม กล่าวว่า “อาจารย์เฉินวางใจได้เลย เรื่องแบบนี้ จ้าวเหยาไปแล้วต้องจัดการได้ดีแน่นอน”เฉินผิงอันเปิดปากกล่าว “ตอนนี้ในบรรดาผู้ฝึกลมปราณที่มา เป็ นแขกอยู่บนภูเขาลั่วพั่วของข้า มีป๋ ายเติงผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตหยก ดิบที่เพิ่งเดินออกมาจากซากปรักวังมังกรที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงนี้ ถือเป็ นผู้ฝึกตนในท้องถิ่นของต้าหลีครึ่งตัวแล้ว และยังมีผีอีกตนหนึ่ง มีฉายาว่าอิ๋นลู่ เคยเป็ นรองเจ้านครของนครเซียนจานแห่งเปลี่ยวร ้าง เจ้าหมอนี้ไม่เหลือขอบเขตอยู่แล้ว แต่ความคิดกลอุบายยังมีอยู่ สามารถร่วมมือกับป๋ ายเติงที่เกิดมาก็มีนิสัยใจร ้อนฉุนเฉียวได้พอดี นอกจากนี้จิงเฮาแห่งภูเขาชิงกงหลิวเสียทวีปยังพาลูกศิษย์เอก ขอบเขตหยกดิบคนหนึ่งมาด้วย ชื่อว่าเกาเกิง ข้าสามารถเชิญให้ พวกเขาทั้งสามคนเดินทางไปด้วย จากนั้นให้อิ๋นลู่รับอาจารย์ผู้เฒ่าท่านนั้นเป็ นผู้อาวุโสในตระกูล ไม่ต้องให้พวกจ้าวเหยาออกหน้าก็ สามารถคลี่คลายความขัดแย้งที่จะว่าใหญ่ก็ใหญ่จะว่าเล็กก็เล็กนี้ได้ แล้วอีกฝ่ ายอยากจะอาละวาดก็ให้อิ๋นลู่อาละวาดตามไปด้วย ถึงเวลา นั้นค่อยให้สหายเกาเกิงเปิดเผยตัวตน บอกไปว่าตัวเองมาจากภูเขา ชิงกงหลิวเสียทวีป และยังเป็ นเค่อชิงในตระกูลของอาจารย์ผู้เฒ่า