บทที่ 1045.1 บนเส้นทางไม่กล้ามีเจิ้ง

หลังจากที่เฉินผิงอันพาเผยเฉียนออกมาจากอาณาเขตของ ภูเขาเหอฮวานก็ไปเยือนจวนชิงป๋ ายสันเขาเซียจื่อกันมาก่อนรอบ หนึ่ง บอกเป็ นนัยต่อป้ ายเหมาว่าอย่าเก็บตาราบุปผาสกุณาเล่มนั้น วางไว้บนชั้นสูง มีเวลาว่างก็เปิดอ่านบ่อยๆ ไม่แน่ว่าอาจมีเรื่องน่ายินดี ที่ไม่คาดฝัน จากนั้นก็เลือกท่าเรือตระกูลเซียนที่ใกล้ที่สุดซึ่งมีชื่อว่า ท่าเรือเจียเหอ นั่งโดยสารเรือข้ามฟากบนภูเขาลาหนึ่งชื่อว่า “เพิ่งจี้” ถึงยามเช ้าตรู่เรือข้ามฟากล านี้ก็จอดเทียบท่าที่ท่าเรือจิ่วฮวาซึ่งเป็ น พื้นที่ชานเมืองหลวงของสกุลหลิ่วแคว้นชิงซิ่ง ในเมื่อกล้าตั้งชื่อว่าท่าเรือจิ๋วฮวา (ฟองที่ลอยเหนือเหล้าหรือฟอง เบียร ์) ก็ย่อมไม่ขาดเหล้าหมักเซียนเลิศรส เอ่ยประโยคที่ไม่เกินจริง สักคา ทั่วทั้งท่าเรือล้วนมีแต่กลิ่นหอมของสุราลอยอบอวล โชคดีได้อยู่ในยุคสันติสุข ภูเขาเขียวน้าใส เพื่อนเก่าเพื่อนใหม่ ออกจากบ้านมาก็เพื่อดื่มเหล้ามองคนงาม บนถนนผู้คนเบียดเสียดกันแออัด เฉินผิงอันที่เป็ นหนึ่งในร่าง แยกมองไปยังร ้านรวงรอบด้านพลางถามชวนคุย “เจ้ารู ้หรือไม่ว่าป๋ าย เสวียนมีตาราเล่มหนึ่งที่เป็ นความลับไม่บอกใคร?” ้ เผยเฉียนพยักหน้า กระตุกมุมปาก “รู ้ ตาราวีรบุรุษที่เขาเขียน ขึ้นเองนี่นา ป๋ ายเสวียนมีความคิดดีมาก วิชาหมัดไม่เพียงพอก็เอา จ านวนคนมาประสมประเสให้ครบ” ก่อนหน้านี้ก็มีป๋ ายโส่วแห่งยอดเขาเพียนหรานสานักกระบี่ไท่ฮุย แล้วยังมามีป๋ ายเสวียนแห่งภูเขาลั่วพั่วบ้านตัวเอง ทาไม พวกเจ้าที่ แซ่ป๋ ายล้วนห้าวหาญเก่งกาจกันขนาดนี้เลยหรือ? เฉินผิงอันถามอย่างประหลาดใจ “แม้แต่เรื่องนี้เจ้าก็รู ้ด้วยหรือ?” เผยเฉียนยิ้มกล่าว “คร ้านจะถือสาเจ้าพวกเด็กน้อยตัวเท่าก้น” ในเมื่ออาจารย์พ่อพูดถึงเรื่องนี้ นางก็จะยอมปล่อยป๋ ายเสวียนไป สักครั้ง แสร ้งทาเป็ นไม่รับรู ้ถึงบุญคุณความแค้นส่วนตัวครั้งนี้ แต่ในความเป็ นจริงแล้วชายชาตรีแห่งยุทธภพทุกคนที่มีรายชื่อ อยู่ในสมุดเล่มนั้น เผยเฉียนล้วนรู ้ชัดเจนดี หาไม่แล้วเผยเฉียนก็ จะต้องให้ป๋ ายเสวียนได้สัมผัสกับตัวเองเสียหน่อยว่าอะไรที่เรียกว่า ยุทธภพอันตรายอย่างแท้จริง แต่เฉินผิงอันกลับร ้องเอ๊ะหนึ่งที ช่วยพูดแก้ให้ว่า “จะบอกว่าไม่ ถือสาได้อย่างไรอุตส่าห์วางแผนมาอย่างยากล าบาก จะปล่อยให้ป๋ าย เสวียนใช ้ตะกร ้าไม้ไผ่ตักน้าไม่ได้หรอกนะ” เผยเฉียนอึ้งตะลึง “อาจารย์พ่อจะให้ข้าซ ้อมเขาจริงๆ ป๋ ายเสวียน จะได้สมใจปรารถนาหรือ?” ้ เฉินผิงอันพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “จะเรียกว่าซ ้อมได้อย่างไร ก็ แค่ประลองฝีมือเท่านั้นแต่จ าไว้ว่าอย่าลงมืออ ามหิตเกินไปนัก” เผยเฉียนเข้าใจแล้ว คลี่ยิ้มกว้างสดใสทันที เฉินผิงอันสอดสองมือไว้ในชายแขนเสื้อ ตอนที่เดินเขาเชิดหน้า ยืดอก มีมาดเหยียดหยามผู้อื่นอยู่หลายส่วน เด็กหนุ่มสวมรองเท้า สานที่อายุไม่มาก ทั่วทั้งร่างมีทั้งกลิ่นอายของความยากจน แล้วก็มี ความแก่เกินวัยที่เห็นได้ชัดเป็ นพิเศษ เหมือนลูกหลานจวนเซียนที่ เพิ่ง ออกมาเผชิญโลกกว้าง เพิ่งลงจากภูเขามาหาประสบการณ์ครั้ง แรกจึงไม่รู ้ฟ้ าสูงแผ่นดินต่า เฉินผิงอันถามว่า “แล้วเจ้ารู ้หรือไม่ว่าในบรรดาเด็กกลุ่มที่ข้าพา มาจากก าแพงเมืองปราณกระบี่ มีเพียงป๋ ายเสวียนที่ไม่ได้กราบ อาจารย์?” เผยเฉียนส่ายหน้า “เรื่องนี้ข้าไม่รู ้จริงๆ” เฉินผิงอันจึงเล่าเรื่องการสืบทอดของป๋ ายเสวียนที่บ้านเกิดให้ นางฟังคร่าวๆ เผยเฉียนฟังจบแล้วก็พยักหน้าเอ่ยว่า “ป๋ ายเสวียนไม่เลวเลย จริงๆ” ครั้งนั้นติดตามชุยตงซานไปเที่ยวเยือนกาแพงเมืองปราณกระบี่ เผยเฉียนที่ยังเป็ นถ่านด าน้อยมัวแต่หวาดกลัว ้ ภายหลังลองมานึกย้อนดู ผู้ฝึ กกระบี่ที่เจอบนหัวกาแพงเมือง ระหว่างทางและในร ้านเหล้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ฝึกกระบี่หญิงที่เกิด และเติบโตมาในกาแพงเมืองปราณกระบี่ ไม่พูดถึงรูปโฉมหน้าตา แต่ ละคนล้วนมีชีวิตชีวาสง่างามต่างกันไป เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง พอเจ้าตะพาบน้อยนี่ มาถึงภูเขาลั่วพั่ว ก็คอยพูดถึงข้าแย่ๆ ทุกสามวันห้าวัน เขายังรู ้สึกว่า ตัวเองพูดแต่เรื่องดีๆ เสียอีก ต้องมีคนควบคุมเสียบ้าง ข้ามิอาจว่า กล่าวอะไรเขาได้ หลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกคนอื่นเข้าใจผิดว่าเป็ นวัวสันหลัง หวะ ท าตัวมีพิรุธ” ป๋ ายเสวียนพูดไปตามใจปาก หมี่ลี่น้อยได้ยินเข้าก็ไม่ใช่ว่าแต่ละ คนของภูเขาลั่วพั่วและสานักกระบี่ชิงผิงต่างก็กระจ่างกันดีอยู่แก่ใจ หรือ? เผยเฉียนพยักหน้า “อาจารย์พ่อวางใจได้เลย ข้าจะสอนให้เขารู ้ ว่าอะไรที่เรียกว่าปิดปากให้แน่นสนิท อย่างน้อยก็ต้องให้ป๋ ายเสวียน เข้าใจว่าท าอย่างไรจึงจะถือว่าถนอมถ้อยค าดุจทองค า” ในห้องส่วนตัวของเหลาสุราเก่าแก่แห่งหนึ่งบนท่าเรือจิ๋วฮวา คน หนุ่มสวมชุดลัทธิขงจื๊อที่ยืนพิงหน้าต่างรีบถอยหลังไปหลายก้าว หลังจากหยุดยืนนิ่งแล้วก็คล้ายจะลังเลว่าควรจะเดินกลับไปที่หน้าต่าง ดีหรือไม่ แต่สุดท้ายเขาก็ยังหมุนตัวเดินกลับไปนั่งที่เดิม ดื่มเหล้า เงียบๆ ไปหนึ่งคา คีบกับข้าวมากิน เคี้ยวอย่างละเอียดคล้ายกาลังคิด เรื่องในใจ ก่อนที่บนใบหน้าของคนหนุ่ มจะค่อยๆ มีรอยยิ้ม ดู้เหมือนว่าเฉิ นผิงอันที่อยู่บนถนนจะดูแปลกตาไปบ้าง ไม่ เหมือนกับเฉินผิงอันตัวจริงในช่วงที่อายุเท่ากันในความทรงจาของ ตนเลยในห้องมีหันเชี่ยวเซ่อที่ร่ายเวทอาพรางตาและหลิงเยี่ยนที่วันนี้ เปลี่ยนมาแต่งกายเป็ นสาวใช ้อีกครั้งหันเชี่ยวเซ่อเหลือบมองสีหน้าของกู้ช่าน แต่หลิงเยี่ยนกลับเดิน ไปใกล้หน้าต่างแล้วเหลือบตามองไป นางก็ได้เห็นเด็กหนุ่มสวม รองเท้าสานสะพายกระบี่คนหนึ่งกับหญิงสาวที่มวยผมทรงกลมคน หนึ่ง เข้าใจแล้ว ที่แท้ก็เป็ นคนรู ้จักเก่าที่บังเอิญมาเจอกันแต่ไม่ยอม ไปพบหน้ากันเผยเฉียนสัมผัสได้ถึงสายตาที่มองมาจากจุดสูงได้ทันที นางเงย หน้าขึ้นจึงสบตากับสตรีที่งดงามเกินจริงไปสักหน่อยผู้นั้นหลิงเยี่ยนขมวดคิ้ว รู ้สึกประหลาด เพียงแค่ถูกผู้ฝึกยุทธหญิงคน นั้นเหลือบมองกลับทาให้นางรู ้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้สวมเสื้อผ้าไม่เสียแรงที่เป็ นเผยเฉียนผู้ฝึกยุทธขอบเขตปลายทางที่อายุน้อยขนาดนี้ช่างน่ากลัวจริงๆเผยเฉียนรวมเสียงให้เป็ นเส้นพูดอย่างไม่กระโตกกระตากว่า “อาจารย์พ่อ ที่เหลาสุรามีผู้ฝึกตนหญิงคนหนึ่ง สภาพจิตใจของนาง ค่อนข้างจะประหลาด บรรยากาศมืดมนเย็นชามีกระดูกขาวจ านวน นับไม่ถ้วนลอยตัวอยู่กลางอากาศ แค่มองก็รู ้ว่าไม่ใช่คนดี”้เฉินผิงอันถาม “นางมีจิตสังหารหรือไม่?”เผยเฉียนตอบ “ไม่มี”เฉินผิงอันขมวดคิ้ว “ใช่เผ่าปีศาจแห่งเปลี่ยวร ้างที่เร ้นกายอยู่ที่นี่ หรือไม่?”เผยเฉียนคิดแล้วก็เอ่ยว่า “ค่อนข้างคล้าย อาจารย์พ่อ ไม่สู้พวก เราไปสืบดูที่เหลาสุราให้รู ้แน่ชัดเลยดีไหม?”เฉินผิงอันพยักหน้า “ระวังหน่อย”เผยเฉียนท าท่าจะพูดแต่ไม่พูดเฉินผิงอันยิ้มกล่าว “อาจารย์พ่อปกป้ องตัวเองได้ไม่มีปัญหา”และเวลานี้เอง หันเชี่ยวเซ่อก็เผยกายที่หน้าต่าง ใช ้เสียงในใจยิ้ม เอ่ยว่า “ใต้เท้าอิ่นกวาน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ขึ้นมาราลึก ความหลังกันหน่อยไหม?”เฉินผิงอันเงยหน้ามองไป คิดไม่ถึงว่าจะเป็ นหันเชี่ยวเซ่อ ศิษย์ น้องของอาจารย์เจิ้ง ผู้ฝึกตนหญิงเซียนเหรินแห่งนครจักรพรรดิขาว ที่ถอนเวทอาพรางตาออกชั่วคราวในใจพลันกระจ่างแจ้ง หันเชี่ยวเซ่อที่อยู่บนภูเขาแตกต่างจาก หลิ่วชื่อเฉิงศิษย์น้องที่ชอบออกไปก่อเรื่องสร ้างชื่ออยู่ข้างนอกอย่าง สิ้นเชิง นางคือผู้ฝึกตนผู้บรรลุมรรคาที่ชอบเก็บตัวเงียบตั้งใจฝึกตน้ในเมื่อนางเผยกายในต่างบ้านต่างเมืองก็แสดงว่าต้องเดินทางมา พร ้อมกับคนบางคนที่หวนกลับคืนสู่บ้านเกิดเฉินผิงอันพยักหน้า พาเผยเฉียนเดินเข้าไปในเหลาสุราด้วยกัน พบว่ากู้ช่านมายืนรอตรงปากบันไดหน้าห้องโถงใหญ่แล้ว เฉินผิงอัน เดินไปหาเขา เอ่ยเสียงเบา “มาได้อย่างไร”กู้ช่านเบี่ยงตัวให้เฉินผิงอันเดินขึ้นชั้นบนมาก่อนแล้วเขาค่อย เดินตามไป ไม่ได้ใช ้เสียงในใจพูด เพียงแค่กดเสียงลงต่าเอ่ยว่า “แวะ มาดูที่นี่เท่านั้น”ส่วนเผยเฉียนก็จงใจชะลอฝีเท้าคล้ายตั้งใจคล้ายไม่ได้เจตนา ให้ กู้ช่านเดินขึ้นชั้นบนไปก่อน กู้ช่านตอบค าถามของเฉินผิงอันแล้วก็ หันหน้ามายิ้มกุมมือคารวะเผยเฉียน ไม่ได้เอ่ยถ้อยค าขอบคุณใดๆเผยเฉียนเพียงแค่ยิ้มกว้างอันที่จริงส่วนลึกในใจของเผยเฉียนไม่เคยมีความรู ้สึกรังเกียจ ชิงชังใดๆ ต่อเจ้าคนที่อาจารย์พ่อเห็นเป็ นคนในครอบครัว แต่ก็ท าให้ อาจารย์พ่อเผชิญกับความทุกข์ยากมาสารพัดผู้นี้และถึงแม้ว่ากู้ช่านจะเพิ่งเคยพบเจอเผยเฉียนเป็ นครั้งแรก แต่เขา ที่อาศัยฟังจากข่าวลือบางอย่างก็มีความประทับใจที่ดีต่อลูกศิษย์ ใหญ่เปิดภูเขาในนามของเฉินผิงอันคนนี้อย่างมาก้์้้้