บทที่ 1050.3 เวทกระบี่ของเฉินชิงตูธรรมดาสามัญ

ชิงถงนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “สหายเคยไล่ฆ่าต่งซานเกิงจริง หรือ?” นักพรตเนิ่นลูบหนวดยิ้ม “ลูกผู้ชายไม่พูดถึงความกล้าหาญใน วันวาน ไล่ฆ่าอะไรกันก็แค่ความเข้าใจผิดกันครั้งหนึ่ง ไม่ตีกันก็ไม่ได้ รู ้จักกัน คนที่เหมือนกันก็มักจะเห็นค่าและทะนุถนอมกันและกันก็ เท่านั้น” อันที่จริงความจริงก็คือปีนั้นต่งซานเกินที่อยู่ในพื้นที่ใจกลางของ เปลี่ยวร ้างได้สังหารปีศาจใหญ่ขอบเขตบินทะยานตนหนึ่งแล้วก็ตัด หัวของอีกฝ่ ายบรรจุใส่ตะกร ้าไม้ไผ่น ากลับไปยังก าแพงเมืองปราณ กระบี่ เพราะเพิ่งจะหลุดพ้นจากรุมล้อมโจมตีมาได้ไม่นาน ต่งซานเกิง จึงได้รับบาดเจ็บสาหัส ระหว่างที่เดินทางกลับบ้านเกิด เถาถิงเห็น โอกาสให้ฉกฉวยจึงคิดจะพุ่งเข้าไปกัดสักสองที เพราะถึงอย่างไรเฒ่า ตาบอดก็ไม่สนใจเรื่องหาอาหารให้เขา บวกกับที่ปีนั้นต่งซานเกิงที่ สะพายตะกร ้าไม้ไผ่ไว้บนหลังก าลังเร่งเดินทางต้องอ าพรางลมปราณ อีกทั้งเถาถิงก็จาได้อย่างเลือนรางว่าตอนที่ผู้ฝึกกระบี่หนุ่มคนนั้นไป เยือนพื้นที่ใจกลางของเปลี่ยวร ้างคล้ายจะยังเป็ นแค่ผู้ฝึกกระบี่โอสถ ทองที่ต่าต้อยเหมือนมดตัวหนึ่ง เวลาหนึ่งร ้อยปี ขอบเขตจะสูงได้สักเท่าไรกันเชียว? คิดดูแล้วกัดลงไปหนึ่งคาก็คงกินก่อกาเนิดได้เลย? ตอนนั้นเถาถิงไม่รู ้ด้วยซ้าว่าจะยัดซอกฟันตัวเองพอหรือไม่…. ตอนนั้นต่งซานเกิงรีบเดินทาง คร ้านจะพัวพันอยู่กับเถาถิงให้ มากเกินไป จึงถูกเถาถิงโอ้อวดบารมีใส่อยู่พักใหญ่ รอกระทั่งเถาถิงคิดจะเรียกท่าไม้ตายออกมา เฒ่าตาบอดก็เอ่ย เตือนมันคาหนึ่งว่าคนหนุ่มผู้นั้นคือผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตบินทะยานแล้ว เจ้าไม่รู ้จักเขาต่งซานเกิง แต่หัวในตะกร ้าไม้ไผ่ พวกเจ้าต้องรู ้จักกัน แน่นอน อยากจะไปเบียดอยู่เป็ นเพื่อนกันรึ? เถาถิงตกใจจึงรีบเอ่ยขออภัยผู้ฝึกกระบี่หนุ่มแซ่ต่งไปหลายค า ไม่รอให้อีกฝ่ ายเปิดปากก็ร่ายวิชาหลบหนีแห่งชะตาชีวิต กลับคืนสู่ ร่างจริง หนีบหางหนีกลับไปอยู่ข้างกระท่อมบนภูเขาสูง เถาถิงเพิ่งคิด จะเอ่ยขอบคุณเฒ่าตาบอดอย่างจริงใจสักสองสามค า อีกฝ่ายอุตส่าห์ ใจดีมีเมตตาเอ่ยเตือนตนในเรื่องนี้… ผลคือเห็นว่าข้างกายของเฒ่าตาบอดมีเพื่อนบ้านบางคนที่น้อย ครั้งนักจะมาเยือนภูเขาใหญ่แสนลี้ยืนอยู่ เฉินชิงตู! ตอนนั้นเฉินชิงตูเอาสองมือไพล่หลัง เพียงแค่ยิ้มตาหยีเอ่ย ประโยคหนึ่งว่า สหายเถาถิงมีบารมีมากเลยนะ เฒ่าตาบอดบอกให้เถาถิงไสหัวไปให้ไกล อย่ามาอยู่ขวางหูขวาง ตา เถาถิงเหมือนได้รับอภัยโทษ รีบวิ่งหนีไปไกลเฒ่าตาบอดกล่าว “ไม่ฆ่าผู้ฝึกกระบี่เผ่าปีศาจตนนั้น ต่งซานเกิง ก็ไม่ต้องบาดเจ็บถึงรากฐานมหามรรคา ผลสาเร็จบนวิถีกระบี่ของเขา ในวันนี้ คิดดูแล้วคงไม่มีทางต่าเป็ นแน่รอกระทั่งต่งซานเกิงเลื่อนเป็ น ขอบเขตสิบสี่ เจ้าก็จะผ่อนคลายได้อีกหลายส่วนไม่ใช่หรือ?” ความนัยในประโยคนี้ก็คือ เพื่อให้ได้แกะสลักตัวอักษรลงบนหัว ก าแพงเมือง ช่วยสร ้างชื่อเสียงให้กับวงศ์ตระกูล เป็ นเรื่องที่น่า เสียดายเกินไป การค้าครั้งนี้ของต่งซานเกิงใช ้อารมณ์มากเกินไป ไม่ คุ้มค่าเอาเสียเลย เฒ่าตาบอดเงียบไปพักใหญ่ถึงได้โพล่งประโยคหนึ่งออกมาว่า “โชคดีที่ผู้ฝึกกระบี่ต้องการความบริสุทธิ์ เฉินชิงตูยิ้มกล่าว “ดังนั้นเจ้าถึงได้ถูกลิขิตมาแล้วว่าจะมิอาจ กลายเป็ นผู้ฝึกกระบี่ได้ เฒ่าตาบอดถามคาถามที่เก็บกลั้นอยู่ในใจมานานหลายปี “เจ้า คนผู้นั้นเป็ นอย่างไรกันแน่ คนบางคนที่สามารถฆ่าได้ดันไม่ฆ่า แต่ กับคนที่ไม่มีความจาเป็ นจะต้องถามกระบี่อย่างเจ้าแห่งถ้าปี้เซียว กลับเป็ นฝ่ายวิ่งโร่ไปท้าทายถึงหาดลั่วเป่า นั่นคือผู้ฝึกกระบี่ประหลาดคนหนึ่งที่แม้กระทั่งใบหน้าก็ยังเห็นได้ ไม่ชัด เฉินชิงตูตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ “ชอบซ่อนหัวซ่อนหาง เป็ น น้าเต้าตันคนหนึ่ง ปีนั้นเจ้าหมอนี่อวดดี คล้ายกับว่าเห็นใครก็ไม่ชอบขี้หน้าทั้งนั้น ทั้งหลงจวิน หยวนเซียงต่างก็เคยขอความรู ้ด้านเวท กระบี่จากเขาอย่างจริงใจ แต่เขากลับไม่เคยสนใจ ข้าถามกวนจ้าวว่า มองรากฐานมหามรรคาและเส้นสายเวทกระบี่ของเขาออกหรือไม่ กวนจ้าวก็แค่ยิ้มไม่พูดอะไรจาได้ว่ามีครั้งหนึ่งมาเจอกับข้า เจ้ารู ้ หรือไม่ว่าเจ้าหมอนี่ทาท่ายังไง?” เฒ่าตาบอดถามอย่างประหลาดใจ “ท ายังไง?” เฉินชิงตูยิ้มเอ่ย “ตอนที่เดินสวนไหล่ผ่านกันไป ไอ้หมอนี่ถึงกับ จงใจชะลอฝี เท้า เหลือบตามองข้าแวบหนึ่ง จากนั้นเขาก็ตบไหล่ ตัวเอง”เฒ่าตาบอดยิ่งสงสัยมากกว่าเดิม ‘มีความหมายลึกซึ้งหรือ?”เฉินชิงตูหัวเราะอย่างฉุนๆ “แรกเริ่มข้าก็ครุ่นคิดอยู่เหมือนกัน ผลคือยังคงเป็ นกวนจ้าวที่เดาความหมายของอีกฝ่ ายออกได้ก่อน มี ความหมายลึกซึ้งกะผายลมอะไรเล่า คงอยากจะพูดกับข้าว่า เวท กระบี่ของเจ้าเฉินชิงตูถึงแค่ไหล่ของข้าเท่านั้นปีนั้นเฒ่าตาบอดหัวเราะอย่างที่หาได้ยากหมี่อวี้นั่งอยู่บนราวรั้วของเรือข้ามฟากถงอิน หลีกเลี่ยงไม่ให้ทาง ท่าเรืออวี๋หลินมีความเคลื่อนไหวอะไรขึ้นมาอีก พอเห็นเขาก็ทาราว กับเห็นผี เขาจึงจงใจเลือกสถานที่เงียบๆหมี่อวี้ปลดน้าเต้าเลี้ยงกระบี่ “หาวเหลียง” ตรงเอวที่เวลาปกติใช ้ แทนกาเหล้าลงมาด้านในบรรจุเหล้าทะเลสาบคนใบ้ไว้หลายจินนอกจากสิงอวิ๋น หลิ่วสุ่ยผู้ฝึกกระบี่ที่มาอยู่ที่นี่แล้ว ก็ยังมีเกาส่วง จู๋ซู่ จินเก้า กวอตู้ หวงหลิง เซวียนหยาง เหมยคาน…ยอดเขามี่เซวี่ยของสานักกระบี่ชิงผิงมีผนังหินราบเรียบแห่งหนึ่ง ที่ลาดชันเหมือนถูกกระบี่ตัด วันหน้าผู้ฝึ กกระบี่สามารถแกะสลัก ตัวอักษรลงไป เนื้อหาเขียนได้ตามแต่ใจ เอาที่ทุกคนชื่นชอบคิดไปคิดมา หมื่อกี้ก็ยังไม่รู ้เลยว่าตัวเองจะเขียนอะไรดีนักพเนจรเดินทางไกล ดุจดั่งจอกแหล่องลอยที่บ้างรวมตัวบ้าง แยกจาก หมื่อวี้ดื่มเหล้าทะเลสาบคนใบ้ไปเงียบๆพืชพรรณเขียวขจี คนเก่าในวันวาน ความคิดถึงทุกเช ้าค่า……แคว้นชิงซิ่ง ร ้านรวงในท่าเรือจิ่วฮวาตั้งเรียงราย ผู้คนเบียดเสียด กันคับคั่งคนสองกลุ่มที่แยกจากกันมารวมตัวกันอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ เผยเฉียนทนการรบเร ้าจากหันเชี่ยวเซ่อไม่ไหวจึงเลือกอาวุธวิเศษที่ ทาขึ้นอย่างประณีติซุกซ่อนกลิ่นอายของเครื่องประทินโฉมมาสอง ชิ้น คิดว่าจะเอาไปมอบให้หน่วนซู่กับหมี่ลี่น้อยหันเชี่ยวเซ่อเห็นแล้ว ตอนที่ควักเงินจ่ายก็ถามเผยเฉียนว่าจะเอา ไปมอบให้ใคร พอได้ค าตอบ เซียนเหรินหญิงแห่งนครจักรพรรดิขาว ผู้นี้ก็หยิบสมบัติอาคมสองชิ้นออกมาจากชายแขนเสื้อ หนึ่งคือที่วางพู่กันกระเบื้องเคลือบสีสันสดใสลักษณะคล้ายหญ้าแขวนกระบี่ (หญ้า ลักษณะพิเศษชนิดหนึ่งที่ใบจะพุ่งขึ้นตรงแล้วโน้มเอียงลงมาเบื้องล่าง ใบที่เอียงโน้มลงมาเหมือนกระบี่ที่ชาวยุทธพกไว้ตรงเอว ชาวบ้านจึง เรียกว่าหญ้าแขวนกระบี่) อีกชิ้นหนึ่งคือที่ทับกระดาษหินหยกที่เป็ น รูปจิ้งจอกเก้าหาง บอกว่าของสองชิ้นก่อนถือว่าเจ้าเผยเฉียนเป็ นค นมอบให้ ส่วนของสองชิ้นนี้ถือเป็ นของขวัญพบหน้าที่ข้ามอบให้แม่ นางน้อยสองคนนั้น ตัวคนไม่ไปถึงภูเขาลั่วพั่ว แต่เอาของขวัญไป มอบให้ก่อน อืม นี่เรียกว่ากองทัพยังไม่เดินขบวนเสบียงอาหารน าไป ก่อน ถือว่าตาราพิชัยยุทธที่อ่านมาช่วงนี้ไม่ได้อ่านมาอย่างเสียเปล่า จริงๆเฉินผิงอันกล่าว “ข้าขอพูดคุยกับสหายหลิงเยี่ยนสักสองสามประโยค”จื่ออู่เมิ่งเหลือบตามองกู้ช่าน กู้ช่านไม่สะทกสะท้านจื่ออู่เมิ่งนินทาในใจไปหนึ่งประโยคว่า กีบเท้าหมูหรือไร บุรุษนี่ พึ่งพาไม่ได้จริงๆแล้วนางก็ได้แต่ติดตามอิ่นกวานหนุ่มที่มีรูปโฉมเป็ นเด็กหนุ่ม สะพายกระบี่เดินเล่นไปด้วยกัน หลังจากที่พวกเขาเดินห่างไปได้ ระยะทางช่วงหนึ่งแล้ว กู้ช่านที่ยืนอยู่ที่เดิมถึงได้เอ่ยเตือนว่า “ห้าม แอบฟังพวกเขาคุยกัน”หันเชี่ยวเซ่อพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม “ถึงอย่างไรก็เป็ นอาจารย์ เฉินที่ทาให้ศิษย์พี่ออกไปต้อนรับด้วยตัวเองได้ ข้ารู ้ว่าควรท า อย่างไร”