บทที่ 1055.5 ก็คือมาตุภูมิ

เถาแยนโปแห่งภูเขาชิวลิ่ง อันที่จริงก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไร เมื่อวานตกลงไว้แล้วไม่ใช่หรือว่าเจ้าจู๋หวงแค่จะท าให้อาจารย์อาเซี่ย หย่วนชุ่ยบาดเจ็บสาหัส ให้อีกฝ่ ายขอบเขตถดถอยมาเป็ นเซียนดิน แล้วก็รอแก่ตายไปนับแต่นี้? ไฉนวันนี้พอขึ้นเขามา จู๋หวงถึงได้ใช ้เสียงในใจบอกเล่าไกลๆ ว่า จะให้เขาเถาแยนโปกับเยี่ยนฉู่เตรียมพร ้อมช่วยเก็บศพเซี่ยหย่วนชุ่ย อย่างไรเล่า เหตุพลิกผันใหญ่เทียมฟ้ าครั้งที่สองเกิดขึ้นบนภูเขาตะวันเที่ยง อีกครั้ง พื้นที่ประกอบพิธีกรรมของบรรพจารย์เซี่ยหย่วนชุ่ย ยอดเขา หม่านเยว่ (พระจันทร ์เต็มดวง) ถูกเซียนกระบี่ห้าขอบเขตบนสองท่าน ทาลายจนกลายเป็ น…ยอดเขาแชวเยว่ (พระจันทร ์เสี้ยว) หนึ่งศิษย์หลานหนึ่งอาจารย์อาที่อยู่บนทาเนียบหยกทองของ ศาลบรรพจารย์ ขอบเขตหยกดิบเหมือนกัน ใช ้เวทกระบี่ของภูเขา ตะวันเที่ยงเหมือนกัน สุดท้ายเวทกระบี่สูงหรือต่ากลับมีความต่างราว ฟ้ ากับเหว นับตั้งแต่ที่จู๋หวงขึ้นไปบนยอดเขาหม่านเยว่ ได้เจอหน้าอาจารย์ อาเซี่ยหย่วนชุ่ยกระทั่งแสงกระบี่ผุดขึ้นจากสี่ทิศ ส่องให้ยอดเขาทั้งหลายสว่างไสว สุดท้ายจู๋หวงทะยานลมออกมาจากยอดเขาม่าน เยว่เพียงล าพัง บอกว่าจะเปิดการประชุมทันที อันที่จริงใช ้เวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป การถามกระบี่ที่โลกภายนอกมองดูด้วยความอกสั่นขวัญผวาปิด ฉากลง ชุดคลุมอาคมของจู๋หวงยังคงสะอาดเอี่ยมอ่อง ไม่เปื้อนฝุ่นสัก เม็ด เขาไม่ได้ขี่กระบี่ตรงไปที่ศาลบรรพจารย์บนยอดเขา แต่แสง กระบี่พลันวาดวงโค้งลงไปเบื้องล่าง พริบตาเดียวก็มาถึงตีนเขาของ ยอดเขาอีเซี่ยน พอพลิ้วกายลงพื้นแล้วก็เก็บกระบี่ยาวสอดใส่ฝัก จู๋ หวงยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “เจ้าประมุขกวอ” กวอฮุ่ยเฟิงเบิกตาค้าง อึ้งงันไร ้คาพูด จู๋หวงยิ้มเอ่ย “เก็บกวาดเรือนให้สะอาด หลอกลวงอาจารย์ลบล้าง บรรพชน เป็ นการกระทาอย่างจาใจ ทาให้เจ้าประมุขกวอได้เห็นเรื่อง ตลกแล้ว” กวอฮุ่ยเฟิงอึ้งค้างไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว จู๋หวงเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาว่า “อวี่หลินแห่งยอดเขาอวี่เจี่ยวแย่ง ชิงภูเขาไฉอวี้กับผู้คุมกฎหลิงของพวกเจ้า เรื่องวงในจากคลื่นมรสุม ตรงจุดตัดของล าธารป่าและล าคลองฉีเหอนั้น ข้าล้วนรู ้ชัดเจนดี เรื่อง นี้เป็ นภูเขาตะวันเที่ยงของพวกเราที่ไร ้เหตุผล ดังนั้นต่อจากนี้ยอด เขาอีเซี่ยนจะมีการประชุมเร่งด่วน มติเรื่องหนึ่งในที่ประชุมก็คือหารือกันว่าภูเขาไฉอวี้จะตกเป็ นของใคร รวมไปถึงยืนยันในความสัมพันธ ์ ระหว่างพรรคกิ่งไผ่และภูเขาตะวันเที่ยงต่อจากนี้ ข้าคิดว่าจะให้พวก เจ้าจ่ายสามสิบเหรียญเงินฝนธัญพืชซื้อภูเขาไฉอวี้กลับไป ขณะเดียวกันก็จะรักษาสถานะใต้อาณัติเก่าของพรรคกิ่งไผ่กับพวก เราเอาไว้ด้วย อย่างน้อยในช่วงเวลาที่ข้าเป็ นเจ้าประมุขก็จะไม่มีการ เปลี่ยนแปลง จะไม่ยอมให้พรรคกิ่งไผ่ต้องคอยเป็ นกังวลว่าจะตกเป็ น ภูเขาเบื้องล่างเด็ดขาด เจ้าประมุขกวอคิดว่าอย่างไร?” กวอฮุ่ยเฟิงพยักหน้ารับอย่างเงียบเชียบ ราวกับฝันไปโดยแท้ จู๋หวงยิ้มเอ่ย “เจ้าประมุขกวอ พวกเราทาสัญญาวิญญูชนต่อกัน แค่สัญญากันปากเปล่าก็พอ แต่เพื่อความมั่นคงไว้ก่อน ทั้งสองฝ่ าย มาลงนามสัญญาบนหน้ากระดาษกันสักฉบับดีไหม?” กวอฮุยเพิ่งมองจู๋หวง เงียบไปพักใหญ่ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาว เหยียด เอ่ยเสียงจริงจังว่า “ข้าเชื่อใจเจ้าประมุขจู๋!” จู๋หวงพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงกันตามนี้” กวอฮุ่ยเฟิ งกล่าว “เจ้าส านักมีธุระก็ไปท าก่อนเถิด ข้าจะกลับ พรรคกิ่งไผ่เดี๋ยวนี้” จู๋หวงยิ้มกล่าว “ญาติห่างไกลสู้เพื่อนบ้านใกล้ชิดไม่ได้ วันหน้าก็ ยินดีต้อนรับให้เจ้าประมุขกวอมาเป็ นแขกที่นี่บ่อยๆ”เยี่ยนฉู่และเถาแยนโปอ าพรางเรือนกาย ร่ายวิชาหลบหนีซึ่งเป็ น วิชาลับของสายกระบี่มุ่งหน้าไปยังยอดเขาหม่านเยว่ เห็นผู้เฒ่าคนนั้นนั่งตายอยู่บนพื้น กระบี่หักวางพาดขวางไว้บน หัวเข่า ทั่วร่างโชกไปด้วยเลือด จุดที่คร่าชีวิตก็คือตรงหว่างคิ้ว มีรู ขนาดเท่าเหรียญทองแดงเหรียญหนึ่ง เลือดสดไหลทะลักออกมาไม่ หยุดเถาแยนโปถอนหายใจยาวเหยียด ใบหน้าเต็มไปด้วยแววเสียใจ ไม่รู ้ว่าเห็นภาพเหตุการณ์นี้แล้วเป็ นหญ้าจือถูกเผาหญ้าฮุ่ยทอดถอน ใจ หรือเป็ นกระต่ายตายหมาป่ าเศร ้ากังวลถึงจุดจบของตัวเองว่าจะ เดินตามรอยเท้าของอีกฝ่ายไปกันแน่สีหน้าของเยี่ยนฉู่ไร ้อารมณ์ กุมหมัดคารวะผู้เฒ่า ผู้ตายใหญ่ ที่สุด เกียรติยศและความอัปยศล้วนเป็ นอดีตไปหมดแล้วเยี่ยนฉู่ทรุดตัวลงนั่งยองอีกครั้ง ใช ้ชายแขนเสื้อช่วยเช็ดคราบ เลือดบนใบหน้าให้กับบรรพจารย์เบาๆทางฝั่งของหอกั้วอวิ๋น ลู่เฉินถาม “พวกเราสองคนจะขยับเข้าไป ฟังการประชุมในศาลบรรพจารย์ใกล้ๆ อีกรอบไหม?”เฉินผิงอันกล่าว “ข้ากลัวว่าพอถึงเวลาเจ้าลัทธิลู่จะเผ่นหนีไม่ สนใจ จากนั้นถอนเวทอาพรางตาออก ทิ้งข้าให้อยู่ในศาลบรรพจารย์ คนเดียว”ลู่เฉินหัวเราะฮ่าๆ “นี่ค่อนข้างจะกระอักกระอ่วนแล้ว”เก็บเสียงหัวเราะมาแล้ว ลู่เฉินก็ถอนหายใจ “น่าสงสารพระจันทร ์ ที่มีมืดมีสว่างมีเต็มดวงมีเศษเสี้ยว น่าเสียดายที่หมึกปลายพู่กัน เปลี่ยนจากเข้มเป็ นอ่อนจาง”ต้นไม้ตั้งเรียงรายบนภูเขาเขียว ยอดเขาทั้งหลายทับซ ้อน ลดหลั่น ภูเขาใกล้เป็ นสีเขียวเข้มข้น ยอดเขาเขียวที่อยู่ห่างไปไกล หน่อยสีเขียวกลับอ่อนจางยิ่งกว่า ห่างไปไกลสุดเป็ นสีเทา สีสันของ แต่ละชั้นอ่อนจางลงไปเรื่อยๆ มองไกลๆ ขุนเขาเขียวก็ไม่เขียวอีก ต่อไปเรื่องราวและทัศนียภาพบนโลกดุจภาพลวงตาในช่วงเวลาอัน แสนสั้น ดั่งก้อนเมฆและหมอกควันที่ลอยผ่านตาไปในศาลบรรพจารย์ยอดเขาอีเซี่ยน จู๋หวงนั่งอยู่บนเก้าอี้ของเจ้า สานัก เอ่ยว่า “วันนี้จะประชุมแค่สามเรื่อง ทุกท่านแค่ฟังอย่างเดียวก็ พอ”เรื่องแรก เซี่ยหย่วนชุ่ยตายไปแล้ว ต าแหน่งเจ้าแห่งยอดเขาของ ยอดเขาหม่านเยว่ตอนนี้จะมีเขาจู๋หวงเป็ นผู้นาชั่วคราวจู๋หวงถึงขั้นที่ไม่ได้อธิบายว่าทาไมเซี่ยหย่วนชุ่ยถึงตาย สาเหตุ ของการถามกระบี่ที่เป็ นความขัดแย้งภายในครั้งนี้เกิดจากอะไรกัน แน่ ต้องมีการ “แก้ไขตัวอักษร” บนล าดับเหตุการณ์ประจ าปี ของ ภูเขาตะวันเที่ยงหรือไม่…ล้วนไม่พูดถึงแม้แต่ค าเดียวเรื่องที่สองก็คือเกี่ยวกับพรรคกิ่งไผ่เรื่องสุดท้ายก็คือผู้ฝึกกระบี่บนยอดเขาทั้งหลายของภูเขาตะวัน เที่ยง มีผู้คุมกฎคนใหม่อย่างเยี่ยนฉู่เป็ นผู้น า จะมุ่งหน้าเดินทางไปยัง ใต้หล้าเปลี่ยวร ้าง เดินทางผ่านช่องทางกุยซวีของมหาสมุทร ตะวันออกไปด้วยกัน ไปยังท่าเรือรื่อจุ้ยของใต้หล้าเปลี่ยวร ้าง ส่วนผู้ ฝึกกระบี่สายของภูเขาชิวลิ่งที่มีเถาแยนโปเป็ นผู้นาก็ถือว่ามีโทษติด ตัว ต้องไปสร ้างคุณความชอบชดใช ้ความผิดส่วนเจ้าส านักจู๋หวงเองได้เตรียมการปิดด่านฝ่ าทะลุขอบเขตแล้ว อย่างมากสุดหนึ่งปีไม่ว่าจะปิดด่านส าเร็จหรือไม่ จู๋หวงก็ต้องไปเยือน สนามรบของเปลี่ยวร ้างด้วยตัวเอง“มนุษย์ธรรมดาล่างภูเขา ขอแค่มีเลือดเนื้อ ย่อมมีใจที่จะแข่งขัน แย่งชิง”จู๋หวงกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “ฝึกตนอยู่ในภูเขา ในเมื่อเป็ นผู้ฝึก กระบี่ ตามหลักแล้วก็ควรสังหารปีศาจ”วันนี้น่าจะเป็ นการประชุมในศาลบรรพจารย์ที่เรียบง่ายที่สุดใน ประวัติศาสตร ์ของภูเขาตะวันเที่ยงแล้วจู๋หวงเบื่อหน่ายการปัดแข้งปัดขาภายในของภูเขาและระหว่าง ยอดเขาทั้งหลายที่มีแต่จะถ่วงรั้งกันและกันอย่างยิ่งในเมื่อเป็ นผู้ฝึกกระบี่ก็ไม่ควรฝึกกระบี่ให้ดีๆ หรอกหรือ?สายกระบี่ทั้งหลายของภูเขาตะวันเที่ยง มองไปทั่วเก้าทวีปของ ไพศาล บางทีอาจไม่ถือว่าเป็ นอะไรได้ แต่หากมองแค่ในแจกันสมบัติ ทวีป ก็มากพอที่ผู้ฝึกกระบี่รุ่นเยาว์คนหนึ่งจะเลื่อนขั้นเป็ นเซียนดิน ตามลาดับขั้นตอนได้แล้วสาหรับภูเขาลั่วพั่ว จู๋หวงไม่มีความรู ้สึกที่ดีใดๆ แม้แต่น้อย หาก ไม่เป็ นเพราะขอบเขตไม่มากพอ เขาที่เป็ นผู้ฝึกกระบี่บริสุทธิ์คนหนึ่ง ทั้งยังเป็ นเจ้าสานัก ป่ านนี้ก็คงมอบของขวัญตอบแทนกลับคืนไปให้ ภูเขาลั่วพั่วนานแล้วบนภูเขาของแจกันสมบัติทวีปทุกวันนี้ต่างก็พูดกันว่าสามารถ มองภูเขาลั่วพั่วเป็ นผู้ฝึกตนขอบเขตสิบสี่คนหนึ่งได้เลยไม่ใช่หรือ?สมมติว่าวันนี้มีขอบเขตสิบสี่จริง จู๋หวงไม่ต้องรอพรุ่งนี้ด้วยซ้า เขาจะไปปรากฏตัวที่หน้าประตูภูเขาของภูเขาลั่วพั่วเพียงลาพังตั้งแต่ วันนี้เลยเจ้ารื้อศาลบรรพจารย์ยอดเขาอีเซี่ยนของบ้านข้า ข้าก็จะรื้อศาล บรรพจารย์ยอดเขาจี้เซ่อของเจ้า์้้