บทที่ 1059.2 นครเดียวดายท่ามกลางเมฆหลากสี

ลู่เฉินไม่เข้าใจภาษาที่อีกฝ่ายพูด แต่กลับพอจะคานวณในใจได้

รู ้แล้วว่าอีกฝ่ ายคือผู้ฝึกลมปราณที่มาจากกาลเวลาช่วงหลังที่ นานมาก

นี่ก็หมายความว่าอย่างน้อยในอนาคตที่ยาวนานมากยังคงมีผู้ ฝึกลมปราณที่มาที่นี่ได้ดีมากเลย เพียงแต่ว่าพอคิดอีกที ดูเหมือนว่า จะไม่แน่เสมอไป หากเป็ นผู้ฝึกยุทธเต็มตัวที่บริสุทธิ์มากพอเล่า

มีสตรีที่โกนขนคิ้วทั้งสองข้าง นางยกหลังมือขึ้นมาดู แล้วถึงได้ เงยหน้าขึ้นมองนักพรตที่เป็ นแขกซึ่งเดินทางมาไกลด้วยท่าทางสน อกสนใจ

นอกจากนี้ยังมีบุคคลอีกกลุ่มหนึ่งที่เป็ นเงาพร่าเลือน เดี๋ยวผลุบ เดี๋ยวโผล่

ลู่เฉินลองคานวณดูคร่าวๆ ก็พบว่ามีความเกี่ยวข้องกับเปลี่ยว ร ้างค่อนข้างมาก

ก็จริงนะ ผู้ฝึกตนเผ่าปีศาจเกิดมาก็มีเรือนกายแข็งแรง เดินขึ้น ยอดเขาได้เร็วยิ่งกว่าไม่กลัวฟ้ าไม่เกรงดิน มักจะชอบอาศัยสองมือ ท าลายกฎสวรรค์ข้อเก่าและกฎเกณฑ์อย่างใหม่เสมอ

มีผู้เฒ่าที่แก่มากคนหนึ่งสวมกวานสูง ยามเดินกะโผลกกะเผลก เรือนกายโงนเงน มาหยุดอยู่ห่างจากเบื้องหน้าลู่เฉินไป ‘สิบกว่าก้าว” แล้วถึงกับใช ้ภาษากลางของเปลี่ยวร ้างถามว่า “ลู่ฝ่ าเหยียนตายหรือ ยัง?”

ลู่เฉินยิ้มตอบ “หากผู้อาวุโสเป็ นสหายเก่าของเขาก็ร ้องไห้ได้เลย หากว่ามีความแค้นต่อกันก็ปล่อยวางได้แล้ว ไม่ต้องมีการแก้แค้น อะไรอีกทั้งนั้น เพราะลู่ฝ่าเหยียนได้ถูกใครบางคนกินไปแล้ว”

ผู้เฒ่าสวมกวานสูงพยักหน้า จ้องเขม็งไปที่ “นักพรตหนุ่ม” ผู้นี้

ลู่เฉินจึงใช ้ภาษาทางการของเปลี่ยวร ้างยิ้มถามว่า “ไม่ทราบว่าผู้ อาวุโสมีฉายาว่าอะไร”

ผู้เฒ่ากวานสูงหรี่ตากล่าว “ไม่มีฉายาอะไรทั้งนั้น เคยใช ้ นามแฝงว่าจางเจี้ยว ขอให้ข้าได้คิดดูก่อน ขอให้คิดอย่างละเอียด นึก ออกแล้ว ไม่เคยทาเรื่องใหญ่อะไร เอาแต่ฆ่าผู้ฝึ กยุทธขอบเขต ปลายทางของเปลี่ยวร ้างโดยเฉพาะ หึหึ เจ้าคนพวกนี้ แต่ละคน สายตามองสูงไม่เห็นหัวใคร นอกจากจะไม่อาจขึ้นไปถามหมัดบน เวทีประลองได้แล้ว อะไรก็ดีทั้งนั้น”

ลู่เฉินพยักหน้ารับรัวๆ เป็ นไก่จิกเมล็ดข้าวเปลือก “ข้าเคยถาม ยอดฝี มือคนหนึ่งว่า เมื่อต้องถามหมัดกับคนอื่นๆ หากอีกฝ่ ายไม่ คู่ควรต่อกระบวนท่าต่อสู้จะท าอย่างไร? ผู้อาวุโสท่านลองเดาดูสิว่า ยอดฝีมือคนนั้นตอบอย่างไร คาตอบน่าสนใจอย่างยิ่งเลยล่ะ เขาบอก

ว่าต่อให้หมัดของเจ้าจะมีร ้อยพันแบบ ขึ้นเวทีไปตัดสินเป็ นตายก็ล้วน เป็ นหมัดหวังปาอยู่ดี”

ผู้เฒ่าสวมกวานสูงพยักหน้า “ยอดฝีมือมีความคิดเห็นที่สูงส่ง น่าเสียดายที่ไม่ได้พบเจอกัน”

ลู่เฉินยังคงพยักหน้ารับแรงๆ “อย่าได้เจอ อย่าได้เจอเด็ดขาดเลย ข้ากลัวว่าผู้อาวุโสจะถูกเขาต่อยตายด้วยสองสามหมัด”

ผู้เฒ่าสวมกวานสูงจ้องมองสู่เฉินอยู่ครู่หนึ่ง “เชื่อที่เจ้าพูดว่าเจ้า เคยเจอเจ้าคนผู้นั้นมาก่อนจริงๆ”

ลู่เฉินเดินออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ผู้เฒ่าก็ถอยหลังกลับไป ตลอดทาง ยิ้มเอ่ยว่า “เป็ นนักพรตดีๆ มาเรียนรู ้เวทกระบี่ทาไม ฝึกตน ไม่ควรต้องมีสมาธิไม่วอกแวกหรอกหรือ?”

แค่แกล้งทาท่าว่าจะโจมตีก็ทาให้ปีศาจใหญ่เปลี่ยวร ้างขอบเขต บินทะยานบนยอดเขาตนหนึ่งตกใจถอยหนีไปได้ ลู่เฉินจึงหยุดเดิน เอ่ยอย่างล าพองใจว่า “ไม่ท าให้ตาแก่อย่างเขาตกใจตายได้หรอก”

ผู้เฒ่าลังเลใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังเลือกจะถอยร่นต่อไปไม่หยุด สุดท้ายเรือนกายก็ผลุบหายเข้าไปในกลุ่มหมอกขาว

ลู่เฉินทรุดตัวลงนั่งยอง ยื่นฝ่ ามือออกมา ใช ้ฝ่ ามือแนบไปบนผิว น้ากระจกใสชั้นนั้นเบาๆ

ก้มหน้าลงมองก็คล้ายจะมองเห็นผีเสื้อที่โบยบินอยู่ “ในน้า” ตัว หนึ่ง

ดวงตาสีทองที่บริสุทธิ์อย่างยิ่งคู่หนึ่งลืมขึ้นช ้าๆ หรุบลงมอง นักพรตหนุ่มที่สวมกวานดอกบัวบนศีรษะคนนั้น

ต่อให้นักพรตจะมีอายุขัยในการฝึกตนหลายพันปี แต่สาหรับสิ่ง ศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลชั้นสูงตนนี้ก็ยังถือว่าอายุน้อยอยู่เหมือนเดิม

ไม่มีคาพูด ไม่มีเสียงในใจ ไร ้ริ้วกระเพื่อมไหว

ประหนึ่งการตีกลองสายฟ้ า ประหนึ่งฟ้ าคารณ ดุจดั่งแม่น้าที่ไหล เชี่ยวกรากถาโถม

“ลู่เฉิน เมื่อสามพันปีก่อนเจ้าก็เคยพยายามจะข้ามผ่านเขตแดน มา แล้วยังจะทดลองทาอีกครั้ง คิดจะละเมิดกฎสวรรค์อีกครั้งหรือ?”

ลู่เฉินเรือนกายโงนเงน ได้แต่หดมือกลับมา ถอนหายใจเบาๆ ยก ชายแขนเสื้อขึ้นสะบัดเอาเบาะรองนั่งใบหนึ่งออกมา เบาะใบนั้นพลิ้ว ลงบนผิวน้า

ลู่เฉินนั่งอยู่บนเบาะรองนั่ง สองมือวางทับซ ้อนกันไว้บนหน้าท้อง เงียบงันไม่เอ่ยคาใดเริ่มรวบรวมสมาธินั่งลืมตนอยู่ในห้องแห่งใจ

มีนักพรตบรรพกาลคนหนึ่งยืนอยู่เหนือศีรษะของสัตว์ดุร ้ายยุค บรรพกาลตัวหนึ่งซึ่งกาลังว่ายอยู่บนผิวน้าขยับเข้ามาใกล้

“นักพรตจมูกโคน้อยผู้นั้นมาทาอะไรที่นี่? คือขอบเขตบินทะยาน ขั้นสมบูรณ์แบบหรือว่าเป็ นขอบเขตสิบสี่กัน? เรียกขานใครเป็ น อาจารย์ในระบบสายเต๋า รีบพูดมาเร็วเข้า!”

ลู่เฉินแสร ้งท าเป็ นไม่ได้ยิน

“ไม่สนหรอกว่าเจ้าจะเป็ นศิษย์ลูกศิษย์หลานของใคร ข้ากับ นักพรตคนแรกของโลกมนุษย์ และยังมีเด็กหนุ่มใบ้ที่ปีนั้นชอบรั้งอยู่ ท้ายขบวนยาวเหยียดถือเป็ นนักพรตที่มีลาดับอาวุโสเท่ากัน เจ้ายัง ไม่รีบเรียกว่าบรรพจารย์อีก นี่ถือว่าเจ้าได้เปรียบใหญ่เทียมฟ้ าแล้ว นะ! กลับไปแล้วรับรองว่าเจ้าต้องคุยโวได้กับทุกคนแน่นอน”

ลู่เฉินเพียงแค่ตั้งใจทาสมาธิ ทุกลมหายใจ ลมปราณที่แท้จริงจะ ไปรวมกันอยู่ตรงรูจมูก ประหนึ่งงูขาวสองตัวที่ห้อยย้อยลงมา ตรงข้อ เท้าของนักพรตก็มีภาพเหตุการณ์เช่นนี้เหมือนกัน

“เจ้าจมูกโคน้อย มองไม่ออกเลยว่าเจ้าจะพอมีตบะอยู่บ้าง เพียงแต่ไม่รู ้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่นานเข้าจะยังวางมาดโอ้อวดแบบนี้อีกได้ หรือไม่ ไม่แน่ว่าอาจจะสู้ไม่ได้แม้แต่แมลงน่าสงสารพวกนั้นก็ได้นะ อย่าว่าแต่ปล่อยลมปราณที่แท้จริงเข้าออกเลย ห้าอวัยวะและอวัยวะ ภายในก็อาจจะถูกปาดจนราบเรียบไปด้วย”

“นักพรตน้อย บอกกับท่านปู่ บรรพบุรุษมาสิว่าทุกวันนี้วิถีทาง โลกของเจ้ากับผู้ฝึกลมปราณที่ขอบเขตไม่สูงไม่ต่ามีเยอะหรือไม่? ทั่วทั้งใต้หล้ามีพอให้สองมือนับหรือไม่?”

“ไม่พูดก็ไม่เป็ นไร เจ้าแค่บอกข้ามาว่า นักพรตน้อยเป็ นใบ้ที่ไม่ ว่าพบเจอใครก็ท าตัวไม่ต่างกันผู้นั้น ภายหลังได้ถูกใครต่อยจนฟัน ร่วงเต็มพื้นหรือไม่?”

ฟังมาถึงตรงนี้ ในที่สุดลู่เฉินก็ลืมตาขึ้น เอามือลูบจมูก “เขาคือ อาจารย์ของเสี่ยวเต้าเอง ผู้อาวุโสท่านรอก่อนเถอะ เสี่ยวเต้าจะไป เชิญอาจารย์มาราลึกความหลังกับท่านผู้อาวุโสเดี๋ยวนี้”

“ช่างเถิด ข้ากับเขาไม่มีความแค้นใดๆ ต่อกัน ปีนั้นความสัมพันธ ์ ที่มีต่อกันก็ไม่ธรรมดา ไม่ได้เจอกันก็ไม่เห็นจะเป็ นไร”

หลังจากนั้นนักพรตบรรพกาลผู้นี้ก็ไม่เปิดปากพูดอะไรอีกแล้ว จริงๆ

บุคคลประหลาดที่คล้ายจะฝึ กวิชาญาณจิ้งจอกป่ าซึ่งเป็ นวิชา นอกรีต อันที่จริงคอยตั้งใจฟังบทสนทนาของลู่เฉินกับนักพรตผู้นั้น อยู่ตลอด พอรู ้ว่านักพรตหนุ่มมีสถานะเป็ นนักพรตจริงๆ ก็พลัน ผิดหวังอย่างหนัก ร ้องไห้ดังลั่น สะอึกสะอื้นไม่เป็ นเสียง

สตรีที่ชอบงอหลังมือเหมือนธนูหยกขาวผู้นั้นโบกมือให้กับลู่เฉิน คลี่ยิ้มหวานเอ่ยว่า “ท่านนักพรต ทุกวันนี้ชิงชิวของโลกมนุษย์มี เจ้าของใหม่แล้วหรือยัง?”

ลู่เฉินคารวะอีกฝ่ ายด้วยขนบลัทธิเต๋ “ตอบผู้อาวุโส ทุกวันนี้โลก มนุษย์ไม่มีชิงชิวอยู่แล้ว ยังจะมีเจ้าของได้อย่างไร”

สตรีพลันมีสีหน้าซับซ ้อน คล้ายจะร่าไห้แต่ก็เหมือนจะคลี่ยิ้ม ภูต จิ้งจอกของโลกยุคหลัง หากมาเจอกับนางก็ต้องรู ้สึกละอายใจที่สู้ ไม่ได้

“เจ้ามาที่นี่ทั้งไม่ข้ามดินแดนแล้วก็ไม่ถอยกลับไป คิดจะทา อะไร?”

“ป้ องกันไม่ให้มีคนมาที่นี่แล้วทาการ “แลกตัวหมาก” กับ…ศิษย์ พี่ใหญ่ของข้า”

หากจะบอกว่าขอบเขตสิบสี่แลกกับขอบเขตสิบสี่

แน่นอนว่าศิษย์พี่ใหญ่ของลู่เฉินต้องเสียเปรียบมากกว่า

ต้องยืนกรานว่าจะไม่ทาการค้าที่ขาดทุนแบบนี้เด็ดขาด

สิ่งศักดิ์สิทธิ์กล่าว “ลู่เฉิน เจ้ามีเหตุผลของเจ้า ข้าก็มีหน้าที่ รับผิดชอบของข้า เจ้ามิอาจอยู่ที่นี่ได้นาน ถอยกลับไปซะ”

ลู่เฉินเอ่ยอย่างน้อยใจ “เมื่อก่อนศิษย์พี่ของข้าก็มาที่นี่บ่อยๆ เหมือนกันไม่ใช่หรือ ไม่เห็นเจ้าจะไล่เขาเลย”

สิ่งศักดิ์สิทธิ์เอ่ย “ไม่เหมือนกัน โค่วหมิงทะยานลม ใกล้เคียงกับ การได้รับพรจากสวรรค์ ถือว่าเป็ นวิชาอภินิหารแล้ว”

สายตาของลู่เฉินฉายแววไม่พอใจ “ผินเต้าถามใจคลายฝันก็ไม่ ใกล้เคียงกับวิชาอภินิหารอย่างหนึ่งเหมือนกันหรอกหรือ”

สิ่งศักดิ์สิทธิ์กล่าว “มรรคกถากับวิชาอภินิหาร ถึงอย่างไรก็ยังมี ความแตกต่าง”

ลู่เฉินกล่าว “ก็ช่วยเอาหูไปนาเอาตาไปไร่หน่อยไม่ได้หรือไร?”

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ตอบ “เจ้าคิดว่ายังไงล่ะ”

ลู่เฉินจึงทิ้งตัวนอนหงายไปด้านหลัง รีบยื่นมือมาค้ายันไว้บนผิว น้า ร่างถึงได้ไม่ล้มลงไปกองอยู่กับพื้น

สิ่งศักดิ์สิทธิ์กล่าว “พวกเขาไปจากที่นี่ไม่ได้ จาเป็ นต้องอยู่ที่นี่ แล้วเจ้าสู่เฉินจะมาสิ้นเปลืองตบะอย่างเปล่าประโยชน์อยู่ที่นี่ไปไย”

ลู่เฉินกระโดดลุกขึ้นยืน เบาะรองนั่งถูกสายฟ้ าที่เป็ นเส้นเล็กบาง หลายเส้นเผาไหม้เกิดประกายไฟส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ สุดท้ายก็ไหล หายไปตามกระแสน้า

ร่างของเขาเซถลาไปเบื้องหน้า

ต่อมาสองเท้าก็เหมือนจมอยู่ในโคลน ทุกครั้งที่ลู่เฉินขยับเท้า จะต้องมีดินโคลนที่หนักเหมือนภูเขาลูกหนึ่งติดมาด้วย

พริบตานั้นเรือนกายของลู่เฉินก็ดีดตัวขึ้นสูง ลอยลิ่วไปในแนว ขวาง ตอนที่พลิ้วกายลงพื้นคล้ายจะขาแพลง ข้อต่อหัวเข่าส่งเสียง ลั่นกร๊อบ

อันที่จริงนี่คือเหตุผลที่ว่าทาไมก่อนหน้านั้นตอนที่ลู่เฉินอยู่ใน โรงเตี๊ยมกั้วอวิ๋นถึงได้หงายหลังลงพื้นตอนที่นั่งอยู่บนราวรั้ว

รวมไปถึงท าไมเขาถึงได้ขาแพลงตอนอยู่สานักกระบี่หลงเซี่ยง

ลู่เฉินยกมือขึ้น ประกบสองนิ้วแล้วกระชากดึงเบาๆ เอ่ยอย่าง เดือดดาลว่า “หากยังกั้นกันเช่นนี้อีก เสี่ยวเต้าจะแสดงฝีมือที่แท้จริง แล้วนะ!”

สองนิ้วเหมือนกระตุกม่านผืนหนึ่งออกมา แล้วลู่เฉินก็เลิกม่าน