บทที่ 1069.5 ศิษย์พี่ใหญ่กับศิษย์น้องเล็ก

ฮวาเชี่ยวกลอกตามองบน “ดูแขนขาที่เล็กบางของเขาสิ หนาว จนตัวสั่นเพิ่มวันหน้า เวลาข้าเดินผ่านข้างกายเขายังกลัวว่าหากเดิน เร็วจนเกิดลมจะพัดให้เขาล้มด้วยซ้า” เจี่ยนซู่กลั้นขา “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ระวังหน่อย” ฮวาเชี่ยวคือผู้มีพรสวรรค์ด้านการฝึกยุทธที่เกิดมาก็มีพละกาลัง น่าตกใจ แต่ตระกูลจี่ยนทั้งไม่มีปรมาจารย์ด้านวรยุทธที่ทาหน้าที่เป็ น ผู้ถวายงานประจ าตระกูล แล้วก็ไม่มีต าราลับด้านการเรียนวรยุทธที่ เหมาะสมให้นางได้เรียนรู ้ ดังนั้นในเรื่องนี้ท่านปู่ ทวดของเจี่ยนซู่จึง รู ้สึกผิดต่อแม่นางน้อยคนนี้มาโดยตลอด มักจะพูดว่าฮวาเชี่ยวเด็ก คนนี้ หากสามารถได้ไปเสี่ยงดวงที่ภูเขายาชานราชวงศ์ชื่อจินได้ ตั้งแต่เล็กก็คงดี น่าเสียดายที่อายุสิบกว่าขวบถึงเพิ่งจะเข้ามาอยู่ใน บ้านของพวกเรา เรียนวรยุทธช ้าไปสักหน่อย หรือไม่หากเอาฮวา เชี่ยวไปอยู่ในสานักชั้นยอดอย่างภูเขาปิงเจี่ย เชื่อว่านางน่าจะประสบ ผลสาเร็จอย่างยิ่งใหญ่ได้แน่นอน ในห้องมีเก้าอี้แค่ตัวเดียว เจี่ยนซู่บอกให้ฮวาเชี่ยวนั่งลง ตัวเองนั่ง อยู่ริมเตียง สองมือวางยันไว้บนขอบเตียง ยิ้มถามว่า “อย่ามัวเย็นเย้ ออยู่เลย รีบไปหาโรงเตี้ยมในตัวอาเภอเข้าพักแล้วค่อยหาซื้อบ้านสัก หลัง”ฮวาเชี่ยวที่เหมือนยัดร่างทั้งร่างไว้บนเก้าอี้ถามหยั่งเชิง “คุณหนู ไม่ให้ข้าอยู่ในอารามจริงๆ หรือ? ข้าถามมาแล้วนะ คนเฝ้ าศาลหลิว ฟางบอกว่ามีห้อง ไม่ได้พักประจ า แต่ข้าจะจ่ายเงินเช่าเอาจากเขา นะ” เจี่ยนซู่มองนางที่ทาท่าน่าสงสารก็รู ้สึกใจอ่อนอยู่บ้าง ไม่รอให้ เจี่ยนซู่พูดอะไร ฮวาเชี่ยวก็หัวเราะร่าเอ่ยว่า “คุณหนู อันที่จริงข้าตก ลงเรื่องราคากับหลิวฟางได้แล้ว ข้าจะไปห้องนั้นให้ดูดีเลยล่ะ!” ไม่เสียแรงที่เป็ นศิษย์พี่ไฉ แผนการที่ถ่ายทอดให้ก็ช่างแยบยล จริงๆ เจี่ยนซู่เอ่ยอย่างอ่อนใจ “ก็ได้” แม้จะบอกว่าพวกนางเป็ นนายกับบ่าว แต่อันที่จริงความผูกพัน กลับเหมือนพี่สาวน้องสาว ฮวาเชี่ยวคลี่ยิ้มสดใส “คุณหนู คุยกันอีกหน่อยดีไหม?” เจี่ยนซู่พยักหน้า ฮวาเชี่ยวดึงหนังสือเล่มหนึ่งมาจากกองหนังสือที่อยู่บนโต๊ะ นาง ไม่ชอบอ่านหนังสือแต่ว่าในตาราเล่มนี้กลับซุกซ่อนสมบัติเอาไว้ เจี่ยนซู่มองฮวาเชี่ยวที่เคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวลก็อดไม่ไหวเอ่ย สัพยอกว่า “จะเจอกับคนรักคนนั้นของเจ้าอีกแล้วหรือ? ไม่เจอหนึ่ง วันเหมือนห่างกันสามสารทฤดูเลยใช่ไหม?”ฮวาเชี่ยวยิ้มกว้าง “ข้าไม่คู่ควรกับเขาหรอก คุณหนู…เอ่ย ประโยคที่มีมโนธรรมสักคาท่านก็ไม่คู่ควรเหมือนกันนะ” เจี่ยนซู่พยักหน้า “นั่นมันแน่อยู่แล้ว” ฮวาเชี่ยวหยิบ “หน้าหนังสือ” สองแผ่นออกมาจากในหนังสือเล่ม นั้น เป็ นส่วนที่นางตัดออกมาจากรายงานขุนเขาสายน้าสองฉบับ อย่างระมัดระวัง ตระกูลเจี่ยนไม่ใช่ตระกูลร่ารวยสูงศักดิ์ใหญ่เป็ นอันดับหนึ่งใน เมืองหลวง ดังนั้นรายงานขุนเขาสายน้าทุกฉบับที่ราคาไม่ธรรมดา ล้วนถูกคัดเลือกแล้วเก็บรักษาไว้เป็ นอย่างดีนี่ก็เพราะฮวาเชี่ยวขอให้ คุณหนูช่วยถึงได้เก็บรายงานสองแผ่นนี้มาอย่างไม่ง่ายนัก ส่วน “คน รัก’ อะไรนั่น แน่นอนว่าเป็ นคาหยอกล้อของคุณหนูตน เพราะใน รายงานมีผู้ฝึกยุทธเต็มตัวคนหนึ่งเหมือนกัน ทว่าอยู่ที่ใต้หล้าแห่งอื่น เขาชื่อว่าเฉาสือ บนรายงานแผ่นหนึ่งเขียนว่าเขาที่อยู่ในสถานที่ที่ชื่อว่าฝูเหยา ทวีปของใต้หล้าไพศาลฝ่ าทะลุขอบเขตโจมตีให้ศัตรูถอยร่นไปได้ อย่างไร รายงานแผ่นที่สองเขียนว่าเขาเอาชนะศึกเขียวขาวที่ศาลบุ๋น แผ่นดินกลางได้ ชนะอีกครั้งแล้ว!และนี่ก็เกี่ยวข้องกับที่โชคชะตาบู๊ของหรูโจวโชติช่วงด้วย บน ภูเขาถึงได้มีข่าวเล็กๆ น้อยๆ ของเฉาสือแพร่มา ในมณฑลแห่งอื่น บางทีอาจมีเพียงคนบนยอดเขาเท่านั้นที่เคยได้ยินชื่อคนผู้นี้แต่ว่าบุคคลที่อยู่ไกลสุดขอบฟ้ าประเภทนี้ สาหรับฮวาเชี่ยวแล้วก็ คือบุคคลที่อยู่ไกลสุดขอบฟ้ าจริงๆในสายตาของฮวาเชี่ยว เฉาสือแห่งใต้หล้าไพศาลสูงเกินจะปืน ป่าย อยู่ไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง ไม่ต่างจากเจ้านครและเจ้าหอของห้า นครสิบสองหอเรือนของป๋ ายอวี้จิงสักเท่าไรบางทีอาจเป็ นเพราะผู้ใดที่เข้าครอบครองก่อนคนนั้นย่อม ได้เปรียบเป็ นเจ้าของ นางจึงมีความประทับใจที่ไม่ดีต่อคนวัยเดียวกัน กับเฉาสืออีกคนสักเท่าไร พูดให้ถูกก็คือ ความรู ้สึกที่นางมีต่อเขานั้น แย่มากแพ้แล้วแพ้อีก แต่ไฉนถึงยังมีหน้ามาตามตอแยเฉาสือไม่เลิกรา คนที่หน้าด้านหน้าทนเช่นนี้ หากตนเจอเข้า เหอะ เอาเป็ นว่าอย่าหวัง ว่าตนจะเรียกอีกฝ่ายด้วยความเคารพว่าปรมาจารย์เฉินอะไรเลย!ฮวาเชี่ยวเริ่มบ่นอีกครั้ง “คุณหนู ท่านจินตนาการได้หรือไม่ว่า ทุกวันนี้เฉาสืออายุแค่สี่สิบต้นๆ เท่านั้นก็เป็ นปรมาจารย์ขอบเขต ปลายทางที่อยู่ยอดบนสุดของวิถีวรยุทธแล้วนะ”“ข้ามองเขาเป็ นหลินซือคนที่สองก็คงไม่เกินกว่าเหตุกระมัง?”“ในรายงานบอกไว้แล้วว่าจนถึงทุกวันนี้เฉาสือก็ยังไม่เคยพ่าย แพ้มาก่อน วันหน้าก็ต้องไม่มีทางพ่ายแพ้ให้แก่ใครแน่นอน”ฟังมาถึงตรงนี้ เจี่ยนซู่ก็ยิ้มถามว่า “เขายังมีอาจารย์อยู่ไม่ใช่หรือ ระหว่างพวกเขาไม่เคยประลองฝีมือกัน เพราะหากมีการประลอง มี การสอนหมัดป้ อนหมัดก็ต้องมีแพ้ชนะไม่ใช่หรือ?”ฮวาเชี่ยวเบิกตากว้าง ทาหน้าเหลอหรา โคลงศีรษะ พูดอย่างอัด อั้นว่า “ข้าจะไปรู ้ภาพการสอนหมัดระหว่างพวกเขาอาจารย์และศิษย์ ได้อย่างไร เอาเป็ นว่าที่ใต้หล้าแห่งนั้นพูดกันว่าเฉาสือไม่เคยแพ้มา ก่อนก็แล้วกัน”เจี่ยนซู่ยิ้มตาหยี “ข้าได้ยินว่ายังมีคนวัยเดียวกันแช่เฉินอีกคน หนึ่งที่ถึงแม้จะแพ้ในการถามหมัดอยู่หลายครั้ง แต่การประลองฝีมือ ครั้งล่าสุด เขาก็ต่อยจนเฉาสือหน้าปูดเลยไม่ใช่หรือ?”ฮวาเชี่ยวเอ่ยอย่างมีโทสะ “เพ้ย! คนประเภทนี้ไม่มีคุณธรรมเลย แม้แต่น้อย เขาคู่ควรจะเป็ นปรมาจารย์วิถีวรยุทธอะไรด้วยหรือ?!”เจี่ยนซู่เอ่ยหยอกล้อ “หากวันใดเจอกับเฉินอิ่นกวานผู้นั้น เจ้า กล้าด่าเขาต่อหน้าหรือไม่ล่ะ?”ฮวาเชี่ยวหายโมโหได้ทันที เอ่ยอย่างเชื่องซึมว่า “แน่นอนว่า…ไม่ กล้าน่ะสิ”คนแซ่เฉินผู้นั้น นอกจากจะเป็ นผู้ฝึกยุทธขอบเขตปลายทางที่ อายุน้อยมากแล้ว ยังเป็ นหนึ่งในสิบคนรุ่นเยาว์ของหลายใต้หล้า คือเฉินสืออีด้วย? ดูเหมือนว่ายังเป็ นขุนนางด้วยเหมือนกัน เฉินอิ่นก วาน?เหอะ มีแต่สีสันฉูดฉาด สวยแต่รูปจูบไม่หอม ดูอย่างเฉาสือของ พวกเราสิ ไม่ได้เป็ นแค่เฉาสือหรอกหรือ? มีฉายามียศอะไรไหม?แค่ชื่อเฉาสือนี้ก็เพียงพอแล้วพอคิดถึงเรื่องนี้ ฮวาเชี่ยวก็อารมณ์ดีได้ทันใดม่านราตรีหนาหนัก อยู่ว่างไม่มีอะไรทา ไฉอวี้จึงหิ้วถุงเงินใบหนึ่ง มา ด้านในบรรจุเงินเก้าจักรพรรดิที่คัดเลือกมาจากคลังของแคว้นคลายปมเชือกที่ผูกถุงออก ไฉอวี้กางนิ้วทั้งห้าก็มีเหรียญเงินเก้า เหรียญเด้งออกมาจากด้านใน คือเหรียญเงินประเภทต่างๆ ที่เป็ นเงิน ต้นแบบ ล้วนมีชื่อศักราชที่ความหมายแฝงดีเยี่ยม อีกทั้งเบื้องหลังทุก ศักราชล้วนหมายถึงวันเวลาแห่งความสันติสุขที่บ้านเมืองแข็งแกร่ง ชาวประชาปลอดภัย ในชายแขนเสื้อข้างหนึ่งของไฉอวี้ยังซ่อนถุงไว้ อีกใบหนึ่ง เก็บซ่อนเหรียญเงินหลายเหรียญที่เป็ นสีขาวงาช ้าง เพียงแต่ว่าไม่มีความจาเป็ นที่จะต้องระดมกาลังใหญ่โตเช่นนี้ คืนนี้ เขาแค่จะตรวจสอบพื้นที่โดยรอบอารามเพื่อป้ องกันเรื่องไม่คาดฝัน เท่านั้นเขามีสมบัติชิ้นนี้ได้ก็เพราะได้รับสืบทอดมาจากทางตระกูล