บทที่ 1069.7 ศิษย์พี่ใหญ่กับศิษย์น้องเล็ก

เฉินฉงฟุบตัวนอนคว่ำบนโต๊ะด้วยควำมเคยชิน เอ่ยว่ำ “ท่ำนลุง ฉำง ค ำพูดพูดกันเช่นนี้ เหตุผลก็เป็ นเหตุผลนี้ แต่ไม่ควรยื่นมือไปตบ หน้ำคนที่ยิ้มให้ มำกมำรยำทใครก็ไม่ตำหนิหลักกำรเหตุผลข้อนี้ไม่ ว่ำจะเอำไปใช ้ที่ไหนก็น่ำจะได้ผลหมดกระมัง? พวกเรำต้องกำร หรือไม่? อืม ก็คือแสดงควำมกตัญญู ท ำให้พอเป็ นพิธี แสดงออกให้ เห็นสักหน่อย?” ลุงฉำงร ้องเหอะ “ข้ำผู้อำวุไม่มีเงินเหลือหรอกนะ” เฉินฉงเงยหน้ำขึ้น เอำคำงวำงกลับลงไปบนโต๊ะ “กำรมอบ ของขวัญคือควำมรู ้อย่ำงหนึ่งจริงๆ นะ!” ผู้เฒ่ำยิ้มเอ่ย “เวลำปกติก็ฉลำดหัวไวดีไม่ใช่หรือ ตอนนี้ทำไมถึง สมองไม่พอใช ้แล้วล่ะ? เจ้ำชอบแกะสลักตรำประทับไม่ใช่หรือไร? ไป งมหำก้อนหินดีๆ รูปร่ำงไม่เหมือนกันในลำคลองมำก็ถือเป็ นน้ำใจ อย่ำงหนึ่งไม่ใช่หรือ?” ดวงตำเด็กหนุ่มเป็ นประกำยวำบ ยกนิ้วโป้ งให้ เอ่ยชื่นชมจำกใจ จริงว่ำ “ท่ำนลุงฉำงใช ้ได้ ใช ้ได้” ผู้เฒ่ำหัวเรำะ เจ้ำเด็กหน้ำเหม็นพูดชมเช่นนี้ อำรมณ์ของเขำ…ก็ พอใช ้ได้เลยจริงๆถึงอย่ำงไรก็ดีกว่ำให้เจ้ำเด็กนี่เอ่ยชมว่ำ “เอำชนะชุยฉำนไม่ได้ แต่จะยังเอำชนะหม่ำจำนไม่ได้อีกหรือ กระมัง คำพูดทุเรศที่ต้องเอ่ยออกมำอย่ำงแน่นอนประเภทนี้ ให้เดำผู้ เฒ่ำยังเดำออกเลย เด็กหนุ่มคิดไปคิดมำก็พึมพ ำเบำๆ ว่ำ “ตรำประทับจะเขียนเป็ น ค ำว่ำอะไรดีล่ะ?” “ข้ำว่ำไฉเซียนจ่ำงผู้นั้นคล้ำยจะเป็ นคู่รักของเจ้ำอำรำมพวกเรำ ไหม? ไม่อย่ำงนั้นเขำจะเดินทำงจำกเมืองหลวงมำยังยิ่งชวนทำไม ระยะทำงยำวไกลเป็ นพันลี้ หำกเป็ นข้ำก็คงไม่เต็มใจจะมำ แม้จะบอก ว่ำขี่ม้ำมำ แต่โยกคลอนกระเด้งกระดอนมำตลอดทำง ก้นไม่ถูกเสียด สีจนแสบแย่หรือ? แต่หำกว่ำไฉเซียนจ่ำงแอบรักเขำข้ำงเดียวก็ไม่ เหมำะเท่ำไร ไม่ใช่ว่ำอยำกจะประจบเอำใจกลำยเป็ นด่ำคนเขำแทน ล่ะ” “เขียนคำจำพวกว่ำเรียกลมเรียกฝน ขี่เมฆทะยำนหมอกดีไหม? ฟังแล้วดำษดื่นไปหน่อยหรือไม่?” “หรือไม่ก็เขียนว่ำให้ก ำเนิดบุตรในเร็ววัน? ถึงอย่ำงไรวันหน้ำเจ้ำ อำรำมเจียนก็ต้องมีคู่บ ำเพ็ญเพียร มีคู่บ ำเพ็ญเพียรแล้วก็ต้องมีลูก…” เด็กหนุ่มพูดมำถึงตรงนี้ก็หัวเรำะเสียงดังลั่นอยู่กับตัวเอง ผู้เฒ่ำเหล่ตำมองเด็กหนุ่ม เฉินฉงกลอกตำมองบน “ก็แค่ล้อเล่น เท่ำนั้นเอง ดูท่ำนทำท่ำตื่นเต้นเข้ำสิ บอกแล้วว่ำทุกครั้งที่เจอเรื่องใหญ่ต้องสงบสติอำรมณ์ให้ดี หลักกำรเหตุผลมีแต่ท่ำนเท่ำนั้นที่พูด ได้หรือ? ท่ำนลุงฉำงอ่ำ ไม่ใช่ว่ำเด็กรุ่นเยำว์อย่ำงข้ำต ำหนิท่ำนจริงๆ นะ นิสัยที่เข้มงวดกับคนอื่น ใจกว้ำงกับตัวเองนี้ของท่ำนต้องเปลี่ยน ได้แล้ว” ผู้เฒ่ำยิ้มเอ่ย “ควบคุมเจ้ำได้ ข้ำก็ควรต้องจุดธูปขอบคุณพระ ขอบคุณเจ้ำแล้ว” เด็กหนุ่มกุมสองมือเป็ นหมัด ยิ้มหน้ำทะเล้น “รับคำชี้แนะ รับคำ ชี้แนะ ได้เลย ได้เลย ลุงฉำงเอ่ยเตือน “คิดได้หรือยังว่ำจะใช ้ตัวอักษรตรำประทับว่ำ อะไร?” เฉินฉงเริ่มพึมพำกับตัวเอง “ทุกวันนี้เจ้ำอำรำมเจี่ยนคือผู้ ถ่ำยทอดวิชำให้กับพวกเรำแล้ว ในตำรำบอกว่ำผู้ที่มีคุณธรรมสูงส่ง เป็ นอำจำรย์ ผู้ที่วำงตัวเที่ยงตรงคือผู้ที่เป็ นแบบอย่ำง และในต ำรำก็ บอกไว้อีกว่ำขยับและนิ่งมีจังหวะ บุกและถอยมีกำรหมุนเวียน ล้วน เป็ นกฎเกณฑ์ นิ่งคืออริยะขยับคือรำชำ ในตำรำยังบอกด้วยว่ำรักษำ จิตใจที่บริสุทธิ์ดีงำมเอำไว้ได้ ในใต้หล้ำนี้ก็ไม่มีสิ่งใดเทียบเคียงได้อีก ใช่แล้ว เรียบๆ ง่ำยๆ ไม่มีกำรตกแต่งเพิ่มเติมอะไร…อืม ชื่อของเจ้ำ อำรำมเจี่ยนตั้งได้ไม่เลว ไม่เลวเลยจริงๆ!”ลุงฉำงยิ้มเอ่ย “เนื้อหำพวกนี้ ดีก็ดีอยู่หรอก แต่เจ้ำคิดว่ำนักพรต ประจ ำกำรอย่ำงเจ้ำมอบตรำประทับที่เป็ นเช่นนี้ให้กับนักพรตผู้ดูแล อำรำมคนใหม่ เหมำะสมแล้วหรือ?” เฉินฉงพยักหน้ำ “ก็จริงนะ ควำมหมำยยิ่งใหญ่เกินไป เหมือนกับ กำรที่ผู้อำวุโสในตระกูลมอบค ำฝำกฝังให้กับคนรุ่นเยำว์ ไม่เหมำะสม เลยจริงๆ ตรงไปตรงมำอ่อนโยน เรียบง่ำยซื่อสัตย์ กำรกระทำเรียบ ง่ำย จิตใจบริสุทธิ์สงบและรูปลักษณ์งดงำม อันที่จริงก็ไม่เลว เหมือนกัน เพียงแต่ว่ำเลี่ยนเกินไป ไม่เคำรพนอบน้อมมำกพอ เกรง ว่ำต้องเปลี่ยนให้ไฉ่เซียนจ่ำงเป็ นคนมอบให้ถึงจะเหมำะสม? รู ้แล้ว ใน ตำรำมีประโยคที่ว่ำ เมื่อเริ่มต้นนั้นเรียบง่ำยเมื่อสำเร็จกลับยิ่งใหญ่ ไม่ใช่หรือ? ฮ่ำๆ นี่ทำให้ข้ำนึกถึงนิยำยเรื่องหนึ่งที่พวกหม่ำฉงไม่ได้ เก็บซ่อนไว้ให้ดี บอกว่ำมีแม่ทัพผู้กล้ำคนหนึ่งพุ่งออกมำจำกกองทัพ ที่มีคนนับหมื่น ทุกท่ำนโปรดจงดูให้ดี ชุดสีแดงเส้นผมสีชำด ม้ำแดง บุกตะลุยเดี่ยว ตรงเอวห้อยพกกังหันน้ำคู่หนึ่ง…” “หยุดเลย หยุดเลย” ลุงฉำงได้ยินแล้วปวดหัวแปลบ งอนิ้วเคำะลงไปบนหน้ำโต๊ะเบำๆ “อันที่จริงก็ง่ำยมำกแค่แกะสลักอักษรค ำว่ำ ‘เจี่ยน” ลงไปก็พอแล้ว หำกอีกฝ่ ำยไม่ชอบก็ไม่ถือว่ำเจ้ำเสียมำรยำท หำกว่ำชอบก็สำมำรถ เอำไปทำเป็ นตรำประทับตำรำชิ้นหนึ่งของเจ้ำอำรำมเจี่ยนได้”เฉินฉงเอ่ยอย่ำงอ่อนใจ “ท่ำนลุงฉำง ง่ำยก็ง่ำยจริงๆ เลยนะ ท่ำน ก็อุตส่ำห์คิดได้!”ผู้เฒ่ำยิ้มเอ่ย “จะสอนให้เจ้ำเขียนอักษร “เจียน” แบบโบรำณก็ แล้วกัน จะได้ไม่ง่ำยอีกดูให้ดีล่ะ ก่อนจะเป็ นช่วงแดดส่องสำมล ำไม้ไผ่ ก็คือสองล ำไม้ไผ่ (แดดส่องสำมล ำไม้ไผ่หมำยถึงตอนสำยมำกแล้ว แดดส่องสูงแล้ว) นักพรตต้องรู ้จักทะนุถนอมเห็นค่ำเวลำซุกซ่อน ควำมคิดจิตใจไว้ส่วนหนึ่ง”เฉินฉงเงยหน้ำขึ้น ลุงฉำงก็ยกนิ้วขึ้นเขียนตัวอักษรกลำงอำกำศ ด้ำนล่ำงเป็ นอักษร “เหมิน” ต่ำ รื่อ’ สูงเฉินฉงถำมอย่ำงสงสัย “แบบนี้ก็ได้หรือ?”ลุงฉำงตอบ “ได้หรือไม่ได้ก็แล้วแต่เจ้ำ”กล่ำวมำถึงตรงนี้ ผู้เฒ่ำก็หัวเรำะอยู่กับตัวเอง ส่ำยหน้ำ เฉินฉง จึงถำมอย่ำงสงสัยว่ำหัวเรำะอะไร ลุงฉำงเพียงแค่ส่ำยหน้ำ เด็กหนุ่ม จึงยิ่งสงสัยรบเร ้ำถำมหำสำเหตุลุงฉำงเอ่ย “เจ้ำคิดว่ำประโยคว่ำ “ข้ำเดินอยู่ในป่ำ’ ดีหรือไม่ดี?”เด็กหนุ่มเพิ่งเคยได้ยินคำกล่ำวนี้เป็ นครั้งแรก ควำมหมำยก็คือ หมำยถึงว่ำอยู่ให้ห่ำงจำกวงกำรขุนนำง เดินอยู่ในป่ ำ? ดูเหมือนว่ำ หำกเอำมำใช ้กับเจ้ำอำรำมเจี่ยนก็ไม่แย่เหมือนกัน? นำงเองก็ย้ำย จำกเมืองหลวงมำอยู่ที่อำเภอฉำงเส้อนี่นะลุงฉำงกลั้นขำ “แนะนำเจ้ำว่ำอย่ำเอำไปมอบให้นำง ควรเปลี่ยน เนื้อหำดีกว่ำ แกะสลักตัวอักษร ‘เจี่ยน แบบโบรำณนั่นแหละ”ไม่อย่ำงนั้นจะต้องถูกเจ้ำอำรำมเจี่ยนปัดกวำดออกจำกประตูไป แน่เฉินฉงถำม “ท ำไมล่ะ?”ลุงฉำงยิ้มเอ่ย “เพรำะควำมหมำยเดิมก็คือกำรบรรยำยถึงควำม เศร ้ำโศกทุกข์ตรมของหญิงที่ถูกทิ้งร ้ำงอยู่ในชนบท”เฉินฉงนั่งตัวตรงทันใด ถลึงตำกล่ำว “ท่ำนลุงฉำง ท่ำนอยำกให้ พวกเรำสองคนต้องม้วนเสื่อออกไปจำกที่นี่ขนำดนี้เลยหรือ! ด้ำน นอกอำกำศแบบนี้ ฟ้ ำดินหนำวเหน็บ ทำให้คนหนำวตำยได้จริงๆ นะ! ข้ำน่ะยังไม่เท่ำไร แต่สภำพร่ำงกำยของท่ำน…”กล่ำวมำถึงตรงนี้ เด็กหนุ่มก็กลับไปฟุบตัวบนโต๊ะอีกครั้ง เอ่ยต่อ ว่ำ “อันที่จริงร่ำงกำยของท่ำนลุงฉำงก็ไม่เลวหรอก ยังแข็งแรงอยู่มำก ข้ำยังจำได้อย่ำงชัดเจนเลยว่ำเมื่อสองปี ก่อนถำมถึงอำยุของท่ำน ท่ำนบอกว่ำหกสิบสอง เมื่อปีก่อนถำม ท่ำนบอกว่ำหกสิบเอ็ดแล้ว ส่วนปีนี้ก็ไม่ใช่หกสิบหรอกหรือ ยิ่งมีชีวิตอยู่ก็ยิ่งอ่อนเยำว์ ดีมำก ดี มำก! ฮ่ำๆ!ผู้เฒ่ำพยักหน้ำรับด้วยรอยยิ้มตรำประทับคำว่ำ “ข้ำเดินอยู่ในป่ำ” นี้ วันหน้ำหำกมีโอกำส เจ้ำ หนูเจ้ำกลับสำมำรถน ำมำเป็ นของขวัญตอบแทนกลับคืน มอบ ให้กับโจวมี่มหำสมุทรควำมรู ้ที่จำกไพศำลไปยังเปลี่ยวร ้ำงผู้นั้น“ท่ำนลุงฉำง ไม่สู้ให้ท่ำนมำเป็ นคนแกะสลักตรำประทับดีกว่ำ ไหม”“กังวลว่ำจะแสดงฝีมืออัปลักษณ์ ขี้ขลำดเสียแล้ว? กลัวว่ำจะถูก คนเขำโยนทิ้งไปในถังขยะหรือ?”เฉินฉงยิ้มกว้ำง อันที่จริงกลัวว่ำอยำกแสดงฝีมือแต่กลับเป็ นกำรปล่อยไก่ นั่นจะกลำยเป็ นว่ำไม่ดีลุงฉำงเอ่ยว่ำ “กำรมอบของขวัญให้ผู้อื่นคุณค่ำนั้นอยู่ที่ควำม จริงใจ ให้ข้ำท ำแทนจะได้อย่ำงไร ไม่ช ้ำก็เร็วย่อมต้องเผยพิรุธให้ เห็น”ทำไมถึงเริ่มร่ำยเหตุผลหลักกำรอีกแล้วเล่ำ เด็กหนุ่มโบกมือ “เอำเถอะๆ ข้ำแกะสลักข้ำแกะสลักเองก็ได้ ตัวอักษรของข้ำก็ไม่ได้แย่ สักหน่อย เมื่อเทียบกับท่ำนลุงฉำงแล้ว ระดับควำมห่ำงชั้นอย่ำงมำกก็ แค่เสี้ยวเดียวเท่ำนั้น!”ผู้เฒ่ำด่ำขำๆ ไปหนึ่งประโยค “เจ้ำเด็กหน้ำเหม็นคุยโวไม่ต้อง ร่ำงค ำพูด”ปรมำจำรย์และผู้เชี่ยวชำญด้ำนกำรเขียนพู่กันจีนบำงส่วนใช ้ ลำยมือปิดบังตัวตน้์์