บทที่ 1073.1 น้ำใสภูเขำเขียวบุปผำบำนสะพรั่ง

สี่มณฑลเล็ก ทะเลสำบเหลยเจ๋อ บนเกำะเหมยเฟิง ดอกเหมยบอบบำงดุจบทกวี นักพรตหญิงหยำงชิงเดินเล่นอยู่ท่ำมกลำงดอกเหมย นำงหักกิ่ง เหมยกิ่งหนึ่งมำถือไว้ในมือ บนพื้นคือเมฆขำวที่เกิดจำกกำรรวมตัว กันของโชคชะตำน้ำ จุดที่มหัศจรรย์ที่สุดก็คือเมฆขำวน้อยใหญ่พวก นี้ล้วนรวมตัวกันเป็ นรูปกลีบดอกไม้ได้อย่ำงเป็ นธรรมชำติ ข้ำงกำยของนำงก็คือเหลยอวี่หนึ่งในสองเจ้ำแห่งทะเลสำบ มี ชำติก ำเนิดจำกเผ่ำปีศำจ แต่กลับสำมำรถหยัดยืนได้อย่ำงมั่นคงอยู่ ในสี่มณฑลเล็กแห่งนี้ เดินทีละก้ำวจนกลำยมำเป็ นหนึ่งในสองเจ้ำ แห่งทะเลสำบของ “สี่มณฑลเล็ก’ กลำยมำเป็ นนำยหญิงของ ทะเลสำบเหลยเจ๋อที่กว้ำงใหญ่ไพศำลแห่งนี้ ก่อนหน้ำนี้พวกนำงก็เคยจับมือกันไปที่นอกฟ้ ำเพื่อแสดงควำม ยินดีกับฝูลู่อวี๋เสวียนที่ ผสำนมรรคำกับธำรดวงดำวได้สำเร็จ เหลยอวี่ยิ้มกล่ำว “สำยตำที่สวีซวี่หยวนผู้นั้นมองเจ้ำไม่ได้ปิดบัง ควำมคิดเลย เอำอย่ำงไร จะผูกสมัครเป็ นคู่บ ำเพ็ญเพียรกับเขำอย่ำง เป็ นทำงกำรหรือจะสำนสัมพันธ ์กันแค่ชั่วครั้งชั่วครำวเท่ำนั้น?”หยำงชิงยิ้มส่ำยหน้ำ “เจ้ำอย่ำลำกข้ำกระโดดลงหลุมไฟไป ด้วยกันเลย” เหลยอวี่เบ้ปำก “เรื่องของชำยหญิง เดิมทีก็เป็ นมหำมรรคำห ยินหยำงที่สมเหตุสมผลตำมหลักฟ้ ำดินอยู่แล้ว พวกเจ้ำเคร่งครัด เช่นนี้ก็ต้องเสียควำมบันเทิงมำกมำยไปเปล่ำๆ” หยำงชิงเงียบไม่ต่อคำ เพียงแค่คิดเรื่องในใจเท่ำนั้น ในฐำนะนักพรตที่ขอบเขตสูงที่สุดของสกุลหยำงหงหนงแห่งโยว โจว หยำงชิงที่มีฉำยำว่ำเสิ่นโหลวยังเป็ นรองเจ้ำขุนเขำของหอโส่ วซำนด้วย นี่ทำให้นำงลำบำกใจอย่ำงมำก ดังนั้นนำงจึงได้แต่ออกจำกพื้นที่ประกอบพิธีกรรมมำหลบหำ ควำมสงบที่นี่ ผลคือได้มำเจอกับสวีซวี่หยวนที่บอกว่ำตัวเองคือคุณชำยรูปงำม เจ้ำส ำรำญ ท ำให้นำงไม่ได้อยู่อย่ำงสงบ สิบคนใหม่ล่ำสุดของใต้หล้ำ หรืออันที่จริงคือสิบเอ็ดคน เพียงแค่ ว่ำสองคนที่อยู่รั้งท้ำยล้วนเป็ นอันดับที่สิบเหมือนกัน หวังซุนที่มีฉำยำ ว่ำ ‘คงซำน’ แห่งอำรำมเสวียนดู ซินขู่ผู้ฝึกยุทธแห่งยอดเขำรุ่นเยว่ เก้ำคนที่อยู่เบื้องหน้ำพวกเขำ อวี๋โต้วคืออันดับหนึ่ง ลู่เฉินอยู่ อันดับรอง จำกนั้นจึงจะเป็ นเจ้ำแห่งถ้ำปี้เซียวที่พื้นที่ประกอบพิธีกรรมอยู่ในดวงจันทร ์เฮ่ำไฉ่ อู๋โจวนักพรตหญิงที่เพิ่ง เอำศำลโอ่วเสินที่อยู่ ใต้น้ำมำเป็ นพื้นที่ประกอบพิธีกรรมของตัวเอง สี่คนนี้คือผู้ฝึ กตน ใหญ่ขอบเขตสิบสี่ที่เป็ นที่ยอมรับของผู้คน ซุนไหวจงเจ้ำอำรำมคนปัจจุบันของอำรำมเสวียนตู ผู้ฝึ กยุทธ หลินเจียงเซียน อู๋ซวงเจี้ยงแห่งต ำหนักสู้ยฉู เกำกงแห่งต ำหนัก หัวหยำงภูเขำตี้เฟียโยวโจว เหยำชิงเสนำบดีรูปงำมแห่งรำชวงศ์ชิง เสิน ว่ำกันว่ำครำวก่อนที่อู่ช่วงเจี้ยงปรำกฏตัวที่อำรำมเสวียนตูก็มี ภำพบรรยำกำศของผู้ฝึกตนขอบเขตสิบสี่แล้ว ถ้ำอย่ำงนั้นนี่จะเป็ น กำรบอกว่ำนักพรตซุนเองก็แอบเลื่อนเป็ นขอบเขตสิบสี่แล้ว เหมือนกันใช่หรือไม่? ผู้ฝึกยุทธหลินซือ? ได้เลื่อนเป็ นขอบเขตสิบเอ็ดบนวิถีวรยุทธที่ กล่ำวถึงกันในต ำนำนแล้วหรือไม่? เกำกู “จวี้เยว่” ที่อันดับรำยชื่ออยู่ แค่หลังอู๋ซ่วงเจี้ยงจะใช่ด้วยหรือไม่? ล้วนเป็ นปริศนำ ลมพัดกระโชกเมฆม้วนตลบ ดุจกำรมองบุปผำในม่ำนหมอก นักพรตหลังค่อมเรือนกำยเล็กเตี้ยคนหนึ่งสวมชุดเต๋สีขำวหิมะ หดย่อพื้นที่ออกจำกพื้นที่ประกอบพิธีกรรมบ้ำนตัวเองมำโผล่ในดง ดอกเหมยของที่แห่งนี้ ในมือหิ้วกล่องมีหูที่ทำจำกไม้เก่ำแก่ใบหนึ่งมำ ด้วยสถำนที่แห่งนี้ตั้งอยู่ตรงตีนเขำของยอดเขำเหมยเฟิง มีชื่อว่ำเนิน หลงเหว่ย ตรงยอดเขำเรียกว่ำเกอฉวนเจียน เหลยอวี่หันหลังพิงต้นเหมยโบรำณที่ลำต้นเหมือนฉิวตัวหนึ่ง ยก สองแขนกอดอก มองแขกไม่ได้รับเชิญคนนั้น นำงไม่มีสีหน้ำดีใดๆ ให้เห็น “หวังซิ่ง เจ้ำมำทำอะไร?”นักพรตเฒ่ำร่ำงเล็กเตี้ยค้อมเอวลงเล็กน้อย วำงกล่องหูหิ้วไว้ข้ำง เท้ำ เอ่ยว่ำ “ผินเต้ำมำที่นี่เพื่อโน้มน้ำวเจ้ำว่ำอย่ำได้ลำกเอำสี่มณฑล เล็กเข้ำไปอยู่ในสถำนกำรณ์วุ่นวำยของใต้หล้ำ ไม่คุ้มกันหรอกนะ”เหลยอวี่หลุดหัวเรำะพรืด “ทะเลสำบแห่งหนึ่งแบ่งออกเป็ นสอง ส่วน เจ้ำมำยุ่งอะไรกับข้ำด้วย? ข้ำเองก็จะแนะนำเจ้ำสักคำว่ำ เลี้ยง ห่ำนก็คือเลี้ยงห่ำน อย่ำมำยุ่งกับเรื่องของคนอื่น ระวังจะเกิดปัญหำ ขัดแย้งภำยใน นั่นจะยิ่งไม่คุ้มค่ำ”ผู้เฒ่ำไม่สนใจคำข่มขู่ของเหลยอวี่ เขำขยับสำยตำมองไปทำง นักพรตหญิงต่ำงถิ่นแล้วพูดเรื่องของตัวเองต่อไปว่ำ “แล้วก็ขอแนะน ำ สหำยเสิ่นโหลวสักคำ กลับไปแล้วก็ไปโน้มน้ำวสกุลหยำงหงหนงด้วย ว่ำ บุญบำรมีร ้อยปีได้มำอย่ำงไม่ง่ำย อย่ำได้ท ำอะไรโดยใช ้อำรมณ์ เดี๋ยวจะกลำยเป็ นว่ำนึกจะหำยก็หำยไปทั้งอย่ำงนั้น”หยำงชิงพยักหน้ำด้วยสีหน้ำเป็ นธรรมชำติ “ประโยคนี้ของสหำย ไท่อี๋ ข้ำจะต้องน ำไปต่อบอกที่ตระกูลแน่”เหลยอวี่หัวเรำะหยัน “นี่กลับประหลำดมำกแล้ว เจ้ำกับเจ้ำ ลัทธิอวี๋ไม่มีมิตรภำพส่วนตัวใดๆ หำกจ ำไม่ผิดล่ะก็ ดูเหมือนพวกเจ้ำ จะมีควำมแค้นส่วนตัวกันด้วย?”“มีควำมแค้นส่วนตัวกันจริงๆ”นักพรตเฒ่ำพยักหน้ำ “แต่เจ้ำก็พูดเองแล้วนี่ว่ำ คือควำมแค้นส่วนตัว”หยำงชิงยิ้มถำม “สหำยไท่อี๋ ข้ำค่อนข้ำงสงสัยว่ำ เจ้ำคิดแบบนี้ หรือ?”นักพรตเฒ่ำเอ่ยอย่ำงตรงไปตรงมำว่ำ “ง่ำยมำก ข้ำไม่คิดว่ำใน ใต้หล้ำแห่งนี้จะมีใครสำมำรถเข้ำมำแทนที่เจ้ำลัทธิอวี๋ได้ ในเมื่อไม่ว่ำ ใครก็มำแทนที่ไม่ได้ ถ้ำอย่ำงนั้นก็อย่ำสร ้ำงควำมวุ่นวำยเลย ใต้หล้ำ วุ่นวำยเมื่อไหร่ก็จะต้องมีคนตำย อีกทั้งยังจะมีคนตำยเยอะมำกด้วย”หยำงชิงพยักหน้ำ “เข้ำใจแล้ว”เหลยอวี่หัวเรำะหึหึ “พูดอย่ำงตรงไปตรงมำ ข้ำก็ค่อยเข้ำใจ ภำษำคนหน่อย พอดีกับที่ข้ำเองก็สงสัยใคร่รู ้เรื่องนี้ ในเมื่อเจ้ำมำแล้ว ก็จะถำมเจ้ำเลยแล้วกัน”นักพรตเฒ่ำเอ่ย “ถำมมำเถอะ หำกรู ้ข้ำจะตอบ”เหลยอวี่ยกฝ่ ำมือข้ำงหนึ่งขึ้นเช็ดปำก “เจ้ำอำศัยอะไรมำยุ่งกิจ ธุระในบ้ำนของทะเลสำบเหลยเจ๋อข้ำ?”“มีสิ่งที่ให้อำศัยไม่น้อยเลยล่ะ”นักพรตเฒ่ำเอ่ย “อำศัยว่ำชีวิตนี้ผินเต้ำเรียนวิชำไฟ วิชำน้ำ วิชำดิน วิชำยันต์ วิชำสำยฟ้ ำและวิชำกระบี่ โดยเฉพำะอย่ำงยิ่ง ควำมสำมำรถที่ข้ำเชี่ยวชำญคือวิชำปรำบสิ่งอัปมงคล”เหลยอวี่แสร ้งทำท่ำตกตะลึง “กูไหน่ในเพิ่งรู ้นะนี่ว่ำเพื่อนบ้ำน อย่ำงเจ้ำเป็ นวิชำมำกมำยขนำดนี้ ถ้ำอย่ำงนั้นข้ำก็ยิ่งสงสัยแล้วสิ ทำไมเจ้ำหวังซึ่งไม่ไปคว้ำตำแหน่งเจ้ำลัทธิแห่งป๋ ำยอวี้จิงมำเป็ นดู เล่ำ?”นักพรตเฒ่ำยังคงพูดอย่ำงตรงไปตรงมำว่ำ “ไม่อำจเป็ นเจ้ำลัทธิ ของป๋ ำยอวี้จิงได้ แต่ดูแลอำณำเขตของสี่มณฑลเล็กคิดดูแล้วกลับมำกพอเหลือแหล่”สำยตำของเหลยอวี่แข็งกร ้ำว ยืดเอวขึ้นตรง ในเมื่อเป็ นเช่นนี้ มำ ก็มำแล้ว ถ้ำอย่ำงนั้นก็อย่ำคิดจะจำกไปอีกเลย พอดีกับที่จะได้ชั่ง น้ำหนักว่ำนักพรตไท่อี๋ผู้นี้มีน้ำหนักกี่มำกน้อยหยำงชิงยิ้มเอ่ย “ไม่สู้รอให้เกิดเรื่องก่อนแล้วค่อยตัดสินใจอีกที ก่อนหน้ำนั้นก็ให้เหมือนอย่ำงที่สหำยไท่อี๋พูด พวกเรำอย่ำได้ก่อ ควำมวุ่นวำยกันเลย”นักพรตเฒ่ำพยักหน้ำ “ทำงฝั่งของข้ำไม่มีปัญหำ ต้องดูที่ควำม ต้องกำรของเจ้ำแห่งทะเลสำบเหลยแล้ว”หลีกเลียงไม่ให้สองฝ่ ำยพูดไม่เข้ำหูกันค ำเดียวก็ลงมือต่อสู้กัน อย่ำงดุเดือด หยำงชิงจำต้องเป็ นแขกที่ชิงแย่งบทบำทเป็ นเจ้ำบ้ำน ด้วยกำรยิ้มบำงๆ เอ่ยว่ำ “โปรดอภัยที่ไม่ส่งแขก”นักพรตเฒ่ำเอ่ยเตือน “สหำยเสิ่นโหลวจำไว้ว่ำจะต้องนำควำม ไปบอกสกุลหยำงหงหนงด้วย”้