บทที่ 1115.4 ขอบเขตจะเฉลี่ยให้เท่ากันได้อย่างไร

การประชุมศาลบรรพจารย์ครั้งสุดท้ายของโฮ่วซานในปี นั้น

แรกเริ่มก็ใช่ว่าจะไม่มีความเห็นต่างต่อเรื่องนี้ คิดจะให้ผู้ถวายงาน

ขอบเขตหยกดิบที่อายุค่อนข้างน้อยคุ้มครองผู้ฝึกตนที่อายุน้อยกว่า

พวกนั้นถอยออกไปจากโฮ่วซาน

รองเจ้าขุนเขาผู้นั้นยืนหยัดคัดค้านความเห็นของคนส่วนใหญ่

ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่เอ่ยประโยคเดียวก็สยบคนทั้งศาลบรรพจารย์

ได้

ตอนที่เจ้าขุนเขาของพวกเราเปิดขุนเขาก็เป็ นแค่โอสถทองคน

หนึ่งเหมือนกัน

วันนี้เรือหลิวเสียที่สะดุดตาผู้คนลานี้ บนเรือนอกจาก “ศัตรูคู่

แค้น” ในอดีตอย่างหลิวทุ่ยและหยางเซียนกู่แล้วก็ยังมีคนแปลกหน้า

อีกหลายคน ดูจากตาแหน่งที่พวกเขายืน ถึงกับไม่เหมือนผู้เยาว์หรือ

องค์รักษ์ผู้ติดตาม

เดิมทีหลิวทุ่ยมีกิจธุระของศาลบุ๋นให้ต้องรับผิดชอบจริงๆ

เพียงแต่ว่าครั้งนี้กลับไปปิดด่านที่สานักเบื้องล่างของหลิวเสียทวีป

พอออกจากด่านก็หวนกลับคืนมาเป็ นขอบเขตบินทะยานได้อีกครั้งhttps://novel-lk.com/

บังเอิญกับที่หยางเซียนกู่ก็ได้หลุดพ้นออกมาจากสวนกงเต๋อ แต่

กระนั้นก็ยังต้องไปเยือนใต้หล้าเปลี่ยวร ้างรอบหนึ่ง จึงนัดหมายกันว่า

จะปลีกเวลาหวนกลับมายังฝูเหยาทวีปที่เป็ นบ้านเกิด

ผู้ฝึ กตนที่โดยสารเรือลาเดียวกันมายังมีกู้ช่านแห่งนคร

จักรพรรดิขาว เขาคือผู้ถวายงานคนแรกของ “โฮ่วซาน” ใหม่ สาว

ใช ้ประจาตัวคือกู้หลิงเยี่ยน

และยังมีเซียนหญิงอย่างเจิ้งชิงเจียที่จะนานครจินชุ่ยทั้งแห่งมา

“ลงหลักปักฐาน อยู่ในบริเวณใกล้เคียงกับภูเขาเฉวียนเจียวสู่เหยา

ทวีป

หลิวทุ่ยเจ้าส านักแห่งเทียนหยางเซียน

คือเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่บุคลิกเย็นชาดุดันประหนึ่งนกอีแร ้งที่ดุร ้าย

สายตามืดทะมึน เขาก าลังแบฝ่ามือ ก้มหน้าลงเพ่งมอง

ปี นั้นหลิวทุ่ยได้รับความช่วยเหลือจากฉีถิงจี้บนสนามรบ บิน

ทะยานเฒ่าที่รูปโฉมกลับคืนสู่ความจริง แต่กลับยากจะปกปิดความ

แก่ชราไว้ได้ผู้นี้แค่ขอบเขตถดถอยไปครั้งเดียว ไม่อย่างนั้นคาดว่า

แค่สองค าว่าหลิวทุ่ยก็คงต้องถูกกระโจมเจี่ยจื่อแห่งเปลี่ยวร ้าง

แกะสลักไว้บนหัวกาแพงเมืองอีกด้านหนึ่งของกาแพงเมืองปราณ

กระบี่แล้ว

สานักเบื้องล่างของเทียนหยางเซียนสร ้างไว้ที่หลิวเสียทวีป ได้

ครอบครองถ้าสวรรค์ป๋ ายสือซึ่งติดอันดับหนึ่งในเจ็ดสิบสองถ้าสวรรค์https://novel-lk.com/

ขนาดเล็ก หลิวทุ่ยไปรักษาบาดแผลอยู่ที่นั่นนานหลายปี ครั้งแรกที่

ออกจากด่านก็ไปเข้าร่วมการประชุมที่ศาลบุ๋นแผ่นดินกลาง ก็ยังคง

เป็ นแค่ขอบเขตเซียนเหริน

ฝูเหยาทวีปคือทวีปเล็กที่ผู้คนให้การยอมรับว่าใหญ่กว่าแจกัน

สมบัติทวีปแค่เพียงเล็กน้อย ก่อนที่หลิวทุ่ยจะปรากฏตัวบนโลก

พิสูจน์มรรคาบินทะยานได้ส าเร็จ ฐานะของฝูเหยาทวีปในใต้ล้า

ไพศาลก็ไม่ได้ดีไปกว่าแจกันสมบัติทวีปสักเท่าไร ผู้ฝึกตนในท้องถิ่น

ออกเดินทางข้ามทวีปก็มีฐานะต่าต้อยกว่าคนอื่นหนึ่งขั้น

หากไม่เป็ นเพราะการปรากฏตัวของหลิวทุ่ย ฝูเหยาทวีปก็จะไม่มี

ขอบเขตบินทะยานปรากฏตัวมาเกือบห้าพันปีแล้ว

นี่เป็ นเหตุให้การบินทะยานสาเร็จของหลิวทุ่ยถูกภูเขาของแต่ละ

ทวีปเรียกขานอย่างไพเราะว่าเป็ น “การคลี่คลายความสิ้นหวังของ

สวรรค์

ตอนนั้นที่เข้าร่วมการประชุมศาลบุ๋น เผยกายที่เกาะยวนยาง

หลิวทุ่ยก็ปรากฏตัวพร ้อมกับเซียนเหรินสองคนของหลิวเสียทวีป

อย่างฉินจ่ายและชงเชี่ยน

หลิวทุ่ยขมวดคิ้วกล่าว “ในถ้าเฟิงสุ่ยมีสถานที่หลายแห่งที่แปลก

ประหลาด มองไม่ออก”https://novel-lk.com/

ระหว่างที่ปิ ดด่าน ได้รับพระคุณจากฝนใหญ่ครั้งนั้น ทุกวันนี้

หลิวทุ่ยจึงกลับคืนมาเป็ นขอบเขตบินทะยานอีกครั้ง ตามหลักแล้วก็

ไม่ควรจะมองภาพเหตุการณ์ที่อยู่ในภูเขาเฉวียนเจียวไม่ออก

หยางเซียนกู่ที่เรือนกายแข็งแกร่งกายาเอ่ยอย่างเฉยเมยว่า “เป็ น

ความประหลาดหรือเป็ นความมหัศจรรย์ แค่ไปดูก็รู ้ได้เอง ข้าอยากจะ

เห็นนักว่าตาเฒ่าต่างถิ่นอย่างจิงเฮาจะสามารถเอาสายแร่สายนี้ไป

จากมือของข้าได้หรือไม่”

หลิวทุ่ยยิ้มเอ่ย “จิงเฮาไม่ใช่คนซื่อบื้อเสียหน่อย ไอ้หมอนี่ขึ้นชื่อ

เรื่องวางแผนก่อนแล้วค่อยลงมือ เวลานี้เพิ่งจะปรากฏตัว คาดว่าคงจะ

รู ้แล้วว่าภูเขาเฉวียนเจียวตกเป็ นของใครที่แท้จริง”

หยางเซียนกู่หันหน้าไปอีกทาง เปลี่ยนสีหน้า ยิ้มเอ่ยว่า “สหาย

น้อยกู้ คิดว่าอย่างไร? ต้องการให้ข้าขับไล่พวกคนที่ขวางหูขวางตา

พวกนี้ออกไปนอกภูเขาหรือไม่?”

กู้ช่านยิ้มบางๆ “คนที่ไม่รู ้ย่อมไม่ผิด ขอผู้เยาว์ปล่อยข่าวออกไป

ก่อน หากยังมีพวกคนจิตใจคิดร ้ายที่ไม่ยอมถอดใจ บังอาจซ่อนตัว

อยู่ข้างในก็ค่อยขอให้ผู้อาวุโสสั่งสอนพวกเขาแต่พอสมควร”

หยางเซียนกู่ที่ไม่เคยให้คาสัญญากับใครง่ายๆ เอ่ยชื่นชม

“สหายน้อยกู้สุขุมรอบคอบมีมาดของเจ้าส านักอยู่จริงๆ”https://novel-lk.com/

ริมลาคลองใต้ดินในถ้าเฟิ งสุ่ย เรือนส่วนตัวสองฝากฝั่งปลูก

ติดกันเรียงราย แสงตะเกียงถูกจุดสว่างไสวตั้งแต่เช ้าจนค่า ทาให้คน

แยกไม่ออกว่าเป็ นเวลากลางวันหรือกลางคืน

คนที่ขี้ขลาดหน่อยก็ล้วนอยู่ข้างนอก นั่งมองเหตุการณ์อยู่ไกลๆ

แล้วก็มีคนที่ใจกล้าหน่อยที่พากันกลับมาในถิ่นของบ้านตัวเอง ยังดีที่

ไม่โดนโจรปล้น

ก่อนหน้านี้มีคนน่าสงสารหลายคนที่ประกอบกามกิจในห้องไป

ได้ครึ่งทาง เวลานี้ก็ไม่เหลืออารมณ์จะท าศึกใหญ่ต่อแล้ว

ในเมื่อต่างก็ถูกเซียนกระบี่ผู้อาวุโสขอบเขตบินทะยานคนนั้นขับ

ไล่ออกมาจากถ้าเฟิงสุ่ย ล้วนเป็ นลูกเป็ นหลาน ถ้าอย่างนั้นไม่ว่าใคร

ก็อย่าแสร ้งท าตัวเป็ นนายท่านใหญ่กันอีกเลย

บนและล่างฝูเหยาทวีมีมาดแห่งการต่อสู้ที่แข็งแกร่งห้าวหาญ

คาดว่าน่าจะเป็ นรองแค่อุตรกุรุทวีปเท่านั้น

บนถนนริมลาคลองมีคนกลุ่มหนึ่งโผล่มาจากความว่างเปล่า เดิน

ทวนกระแสน้าขึ้นมาหยางเซียนกู่เดินเคียงบ่าอยู่กับกู้ช่าน หลิวทุ่ย

กาลังก้มหน้าครุ่นคิด จึงเดินรั้งท้ายพวกเขาหนึ่งช่วงตัวอย่างที่มองไม่

เห็น ปรึกษารายละเอียดเรื่องของการเอานครจินชุ่ยมาลงหลักปัก

ฐานอยู่ที่นี่กับเจิ้งชิงเจีย

แล้วก็มีพวก “คนซื่อบื้อ ที่เพิ่งลงจากภูเขามาฝึกประสบการณ์

ใหม่ๆ ไม่อาจควบคุมดวงตาและปากของตัวเองได้https://novel-lk.com/

ถึงอย่างไรหยางเซียนกู่ก็ถูกศาลบุ๋นกักขังอยู่นานหลายปี บวก

กับที่ผีเขียนขอบเขตบินทะยานตนนี้ไม่ชอบปรากฏตัวข้างนอกอยู่

แล้ว

แล้วนับประสาอะไรกับที่ขอบเขตบินทะยานที่มีชื่อเสียงเลื่องลือ

ไปทั้งทวีปคนหนึ่ง เคยได้ยินมาก่อน แต่ไม่เคยพบเจอมาก่อน นั่น

ต่างหากถึงจะถือว่าปกติ

หยางเซียนกู่ขมวดคิ้วมุ่น ก็แค่ไม่ได้กลับฝูเหยาทวีปมาร ้อยกว่า

ปี ตรงตีนภูเขากลับมีสภาพการณ์เช่นนี้แล้วหรือ

กู้ช่านที่มีสีหน้าเป็ นปกติเพียงแค่ขยับเท้าออกไปด้านข้างสอง

ก้าวคล้ายตั้งใจคล้ายไม่ได้เจตนา หลีกทางให้กับหลิวทุ่ยที่อยู่

ด้านหลังได้พอดี

หลิวทุ่ยแค่เงยหน้าขึ้น

พวกคนที่เดินออกจากเรือนสองฝากฝั่งมามุงดูพลันแตกฮือ

เหมือนนกแตกรัง บางคนที่ลืมว่าประตูปิดอยู่ก็ถึงกับทะยานลมปืน

ข้ามก าแพงกลับเข้าไปในเรือน

ด้านหนึ่งเดินลงมาตามกระแสน้า อีกด้านหนึ่งทวนกระแสน้าขึ้น

บน อยู่กันคนละฝากฝั่งพอดี

เจิ้งชิงเจียกับกู้หลิงเยี่ยนต่างก็วางตัวอย่างสารวม ยอบกายคารวะ

คนชุดเขียวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามhttps://novel-lk.com/

เฉินผิงอันกุมหมัดคารวะกลับคืนด้วยรอยยิ้ม

หลิวทุ่ยยังคงมีสีหน้าท่าทางดุดันเหมือนอย่างที่เคยเป็ นมา แต่

กลับใช ้เสียงในใจเอ่ยเตือนหยางเซียนกู่ว่า “ผู้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามผู้นี้ก็

คืออิ่นกวานคนสุดท้ายของก าแพงเมืองปราณกระบี่ ในระยะเวลาหก

สิบปีของหลายใต้หล้า เขาก็คือคนหนุ่มที่มีชื่อเสียงมากที่สุดไม่มีหนึ่ง

ใน”

ส่วนจิงเฮาแห่งภูเขาชิงกง หลิวทุ่ยคร ้านจะแนะนาด้วยซ้า และ

แน่นอนว่าก็ไม่มีความจ าเป็ นให้แนะน าด้วย

จิงเฮายิ้มบางๆ เอ่ยว่า “สหายหลิวได้หวนคืนสู่ยอดเขาอีกครั้ง

ขอแสดงความยินดีด้วย สหายหยางได้กลับคืนมามีอิสระอีกครั้ง ก็ขอ

แสดงความยินดีด้วย”

ขอแค่ไม่อยู่ที่ภูเขาลั่วพั่ว เทพเขียนผู้เฒ่าจิงก็คู่ควรกับอันดับ

แรกๆ ของรายชื่อบุคคลในรวมเล่มคนผ่านทางของเฉินหลิงจวิน

หยางเซียนกู่เอ่ยเย้ยหยัน “หลิวทุ่ย ข้าตาฝาดไปหรือไม่ ท าไมถึง

ได้เจอกับกระดองเต่าขนาดใหญ่เช่นนี้ ข้ามน้าข้ามทะเลลอยจาก

หลิวเสียทวีปมาถึงที่นี่ได้อย่างไร หรือว่าที่นี่ยังมีสงครามก็เลยมาเป็ น

กองหนุนให้ฝูเหยาทวีปของพวกเรา?”

ถึงอย่างไรสานักเบื้องล่างของหลิวทุ่ยก็ตั้งอยู่ที่หลิวเสียทวีป จึง

ไม่ได้เอ่ยคล้อยตามถือว่ายังพอจะไว้หน้าจิงเฮาอยู่บ้าง

จิงเฮาหัวเราะฮ่าๆ “เต่าหดหัวไยต้องพูดถึงกระดองเต่าด้วยเล่า”https://novel-lk.com/

หยางเซียนกู่ที่ถูกพูดแทงจุดที่เสียใจมากที่สุด พูดไม่เข้าหูคา

เดียวก็จะลงไม้ลงมือแล้ว

จิงเฮาหลุดหัวเราะพรืด เป็ นผู้ฝึกตนขอบเขตเดียวกัน ซ ้อมมือ

สักหน่อย คิดว่าข้ากลัวเจ้าหรือไร!

เฉินผิงอันยื่นมือมาตบแขนสหายจิงที่อยู่ข้างกาย มองไปยังชาย

ร่างก าย า ใช ้เสียงในใจเอ่ยว่า “สิงกวานหาวซู่ที่ถือเป็ นผู้ฝึ กตนใน

ท้องถิ่นของฝูเหยาทวีปครึ่งตัว เขาให้นาความมาบอกต่อเจ้าขุนเขาห