บทที่ 1117.4 เซียนตำราเด็กหนุ่มเล่มหนึ่ง

บทที่ 1117.4 เซียนตำราเด็กหนุ่มเล่มหนึ่ง เมื่อสามพันปีก่อนในโลกมนุษย์มีเจียวหลงอยู่มากมายนับไม่ถ้วน วังมังกรใต้ทะเลและบนบกยิ่งนานก็ยิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆ ศาลบุ๋นต้องเปิดตำราเล่มหนึ่งเพื่อพวกเขาโดยเฉพาะถึงจะได้ แต่กระนั้นเจียวหลงก็ยังยากจะเปลี่ยนสันดาน ตัดแบ่งพื้นที่ตั้งตนเป็นราชาชอบกวาดค้นสมบัติล้ำค่าเพื่อตอบสนองความปรารถนาส่วนตัวของตัวเอง พวกลูกหลานมังกรที่นอนเสวยสุขอยู่บนสมุดคุณความชอบทำเรื่องชั่วร้ายยากจะกำราบ ไม่ยอมอยู่ในพันธนาการของสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาสายน้ำ ต่อสู้กับเซียนกระบี่ของแต่ละฝ่าย สร้างคลื่นลมก่อมรสุมสรรพชีวิตมอดม้วย สุดท้ายแม้ภายนอกจะเหมือนปรองดองแต่ภายในกลับแตกแยกจากศาลบุ๋นแล้ว

โดยไม่ทันรู้ตัวก็จมเข้าสู่สภาพการณ์ที่ ”สวรรค์ชิงชัง”

ต้องรู้ว่าเซียนกระบี่ยุคโบราณทั้งหลายเหล่านั้น ยกตัวอย่างเช่นพูดถึงแค่ในอาณาเขตของสู่โบราณ ตอนแรกก็ไม่ใช่เพื่อไปหาสมบัติแต่เป็นเพราะทนมองต่อไปไม่ไหวจริงๆ

ลู่เฉินที่มองดูเหมือนไม่สนใจฝึกบำเพ็ญตนเอาแต่ล่องเรือออกทะเลก็เคยโน้มน้าวพวกราชามังกรยุคโบราณที่ตำแหน่งเทพสูงที่สุดเหล่านั้นว่าพวกเจ้าควรสงบเสงี่ยมควรปรับปรุงตัวได้แล้ว ไม่อย่างนั้นควันธูปจะขาดสะบั้น

ไม่เชื่อ

และบางทีก็อาจเป็นเพราะเป็นปัญหาสะสมลึกเหมือนโรคเรื้อรังยากจะเยียวยา พวกราชามังกรที่ผ่านศึกเดินขึ้นฟ้าครั้งนั้นมา ต่อให้คิดอยากจะทำอะไร แต่ถึงอย่างไรก็ไม่มีเรี่ยวแรงพอให้พลิกฟื้นสถานการณ์

หวังหมินเอ่ยอย่างเป็นกังวลว่า ”พวกเขาต่างก็เป็นผู้ฝึกกระบี่ คนหนึ่งคือสิบสี่เฒ่า อีกคนคือเซียนกระบี่หนุ่มที่ทั้งตัวของเขาและภูมิหลังของเขาต่างก็แข็งแกร่ง มาปะทะกันก็ง่ายที่จะแตกหักกันเพียงเพราะพูดไม่เข้าหูกันคำเดียว”

แม้เขาจะได้ตบะขอบเขตและความทรงจำของชาติก่อนกลับคืนมาแล้ว แต่จิตใต้สำนึกก็ยังเรียกตัวเองเป็นคนในท้องถิ่นของถ้ำสวรรค์หลีจูด้วยความภาคภูมิใจ

ส่วนเฉินผิงอันก็ยิ่งเป็นบุคคลที่โดดเด่นที่สุดในกลุ่มคนรุ่นเยาว์ของบ้านเกิด หวังหมินไม่อยากให้คนหนุ่มที่เป็นเช่นนี้เจอกับอุปสรรคบนมหามรรคา แล้วก็ต้องหม่นหมองดับประกายแสง เลือนหายไปท่ามกลางฝูงชนนับแต่นี้

มีสภาพการณ์ที่คล้ายคลึงกับผู้ฝึกตนใหญ่บางคนของธวัลทวีป

นักพรตเก๋อยิ้มเอ่ย “ฟังจากน้ำเสียงคือลำเอียงเข้าข้างเฉินผิงอันมากกว่าหรือ?”

หวังหมินมีสีหน้าภาคภูมิใจอยู่หลายส่วน ยิ้มเอ่ยว่า “ข้าไม่สนิทกับสหายชซิงจู่สักหน่อยไม่เคยเจอหน้ากันด้วยซ้ำ แต่ปีนั้นอยู่ในเมืองเล็ก ข้าก็เป็นคนที่เห็นดีในตัวของเฉินผิงอันมาตั้งแต่แรกแล้ว ไม่แน่ว่าอาจถือเป็นหนึ่งในคนแรกสุดเลยก็ได้นะ?”

นักพรตเก๋อพยักหน้ายิ้มเอ่ย ”เจ้าขุนเขาเฉินเห็นผินเต้าที่ไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน อย่างมากก็คงเรียกขานว่าผู้อาวุโสหรือไม่ก็เก๋อเซียนจวินตามมารยาท แต่ได้กลับมาเจอกับเจ้าอีกครั้งกลับต้องเรียกขานเจ้าว่าท่านปู่เว่ยด้วยความจริงใจ”

สุสานเทพเซียนที่อยู่นอกเมืองเล็ก ทุกวันนี้โฉนดที่ดินยังอยู่ในมือของตระกูลเว่ย

ต่อให้สกุลซ่งต้าหลีจะอยู่บนจุดสูงสุดของราชสำนักที่หนึ่งแคว้นก็คือหนึ่งทวีป แต่ก็ไม่ได้ทำให้สกุลเว่ยตรอกเถาเย่ต้องลำบากใจในเรื่องนี้ ไม่ได้บังคับซื้อบังคับขายให้ฝ่ายหลังมอบโฉนดที่ดินมาให้เพียงแค่เพราะรายละเอียดวิชาการกักมังกรของถ้ำสวรรค์หลีจูมาจากมือของหวังหมินในอดีตชาติ เป็นเหตุให้อาณาเขตของสุสานเทพเซียนก็คือค่าตอบแทนที่เว่ยเป็นหยวนในชาติต่อมาสมควรได้รับ

ตอนนั้นอาจารย์ออกคำสั่งข้อหนึ่ง บอกให้เขาไปรับศิษย์น้องอย่างเว่ยเป็นหยวนแห่งตรอกเถาเย่ นักพรตที่พันไม่ควรหมื่นไม่ควร ไม่ควรที่จะถูกมรรคาเรื่องห้าธาตุหยินหยางกับโจวจื่อมากที่สุด

อันที่จริงหวังหมินในอดีตชาติไม่ใช่ลูกศิษย์ผู้สืบทอด เป็นแค่ลูกศิษย์ที่ไม่ได้รับการบันทึกชื่อของอาจารย์ซานซานจิ่วโหวเท่านั้น

และนี่ก็เป็นปมในใจของหวังหมินพอดี เขาอยากจะพิสูจน์ตัวเองอย่างมากว่าตัวเองมีคุณสมบัติพอจะเป็นลูกศิษย์ผู้สืบทอดได้

เซี่ยโก่วดูแคลนพวกนักพรตในโลกทุกวันนี้ นางรู้สึกว่าผู้หลอมลมปราณในปัจจุบัน จิตแห่งการแสวงหามรรคาไม่แข็งแกร่งมากพอแต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด มีข้อยกเว้นอยู่เหมือนกัน

เพราะก่อนหน้านี้ศิษย์พี่เก๋อแพร่งพรายความลับสวรรค์ หวังหมินจึงบ่นว่า “อวีเจินเหรินคิดอย่างไรกันแน่ ไฉนถึงดึงดันจะให้เฉินผิงอันมาลุยน้ำขุ่นบ่อนี้ เศรษฐีที่ชั่วชีวิตนี้ไม่เคยกลัดกลุ้มกับคำว่าเงินแค่ยืมเงินเล็กน้อยเท่านั้นเอง ในใจกลับไม่สบอารมณ์อย่างนั้นหรือ?”

นักพรตเก๋อเอ่ยสัพยอก ”อย่างศิษย์น้องน่ะเรียกว่ายืนพูดไม่ปวดเอว เจ้าลองเป็นคนที่ให้ยืมเงินพวกนั้นดูบ้างสิ?”

หวังหมินพูดกลั้วหัวเราะเสียงดัง “หากว่าข้ามีเงินเหรียญทองแดงแก่นทองหลายร้อยหรือถึงพันเหรียญ ข้าก็คงให้เขายืมไปนานแล้ว”

นักพรตเก๋อถาม “ศิษย์น้องเจ้ามีหรือ?”

หวังหมินเอ่ย ”ข้าไม่มีถึงได้พูดอย่างนี้ไงล่ะ ก็แค่ผลประโยชน์ที่ได้มาเปล่าๆ”

นักพรตเก๋อยื่นฝ่ามือข้างหนึ่งออกมา “บังเอิญนัก ที่ข้ามีเงินเหรียญทองแดงแก่นทองห้าร้อยเหรียญพอดี ข้าให้เจ้ายืมก่อน แล้วเจ้าค่อยเอาไปให้เฉินผิงอันยืม พวกเรามาคุยเรื่องดอกเบี้ยกันไว้ก่อนแล้วเจ้าค่อยไปคุยเรื่องดอกเบี้ยกับเฉินผิงอันดีไหม? จะขาดทุนหรือได้กำไร พวกเราสองพี่น้องมาอาศัยความสามารถของตัวเองกัน?”

หวังหมินปัดมือของศิษย์พี่กลับไป ผลคืออีกฝ่ายไม่ยอมขยับ ยังค้างไว้อยู่อย่างนั้น

นักพรตเก๋อยิ้มบางๆ ”ทางฝั่งของภูเขาเจินอู่ได้แสดงท่าทีแล้วศิษย์น้องเจ้าที่เป็นผู้อาวุโสบ้านเกิดเดียวกันที่มองออกก่อนใครว่าเจ้าขุนเขาเฉินมีอนาคตบนมหามรรคาจะไม่แสดงท่าทีบ้างหรือ?”

หวังหมินยิ้มเฝื่อน ”ไม่สู้แค่เคารพอยู่ไกลๆ ก็พอ”

นักพรตเก๋อหดมือกลับมา ”ถ้าอย่างนั้นก็พบกันครึ่งทาง สกุลเว่ยสามารถคืนสุสานเทพเซียนผืนนั้นไปให้กับสกุลซ่งต้าหลีได้แล้ว”

หวังหมินพยักหน้า “ศิษย์น้องจะเขียนจดหมายส่งไปให้ที่บ้านบรรพบุรุษตรอกเถาเย่ทันที”

นักพรตเก๋อพึมพำกับตัวเองว่า “เฉินซิงหลิวสนิทสนมกับภูเขาลั่วพั่ว คือเรื่องจริง”

หาไม่แล้วเขาก็ไม่มีทางดื่มเหล้ากับเฉินหลิงจวินไปหลายมื้อขนาดนั้น

เจียวน้ำแม่น้ำอวีเจียงในอาณาเขตของแคว้นหวงถึงอย่างเด็กชายชุดเขียว ทุกวันนี้เป็นเจียวน้ำขอบเขตก่อกำเนิดที่เดินลงน้ำสำเร็จแล้ว ผู้ถวายงานของภูเขาลั่วพั่วกลับไม่กล้าเขียนชื่อไว้ในหน้าแรกที่ว่างเปล่าของรวมเล่มคนผ่านทาง

หากยังรวมนักพรตตาบอดเฉจี่ยเฉิงที่ถูกเฉินชิงหลิวสิงร่างในช่วงแรกสุด และยังมีสารถีป่ายหมาง ลูกศิษย์ลัทธิขงจื่อเฉินจัวหลิวอีกสองคนที่อุตรกุรุทวีป ก็พอจะประสมประเสให้นั่งกันเต็มโต๊ะได้แล้ว

พวกเขาล้วนเป็นสหายรักสหายสนิทที่เฉินหลิงจิวนพบเจอในยุทธภพบ้านตัวเอง

ทุกครั้งที่นักพรตเก๋อคิดถึงเรื่องนี้ จินตนาการถึงภาพฉากนี้ก็มักจะรู้สึก…พูดไม่ออกอยู่เสมอ

บนทะเลกว้างใหญ่ แสงสีเขียวเปล่งวาบ

จิตแห่งมรรคาของนักพรตเก๋อสั่นสะเทือน สูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งที

หวังหมินที่รู้ผลดีผลเสียก็ยิ่งตึงเครียดมากกว่า

เฉินชิงหลิวมาถึงบนยอดเขาในพริบตาเดียว สะบัดชายแขนเสื้อยิ้มเอ่ยสัพยอกว่า “นักพรตอย่างพวกเจ้าสองคนเป็นกังวลกับเรื่องในโลกโลกีย์กันขนาดนี้เลยหรือ?”

นักพรตเก๋อถาม ”ได้เจอกับเจ้าขุนเขาเฉินแล้วหรือ?”

เฉินซิงหลิวพยักหน้า “เจอแล้ว”

หวังหมินถาม ”ว่าอย่างไร?!”

เฉินชิงหลิวยิ้มตาหยีย้อนถาม “หากจำไม่ผิด ข้ากับเก๋อเซียนจวินมีความสัมพันธ์ดั่งข้าวกึ่งดิบกึ่งสุก แต่สนิทกับสหายเว่ยอย่างนั้นหรือ? ข้าคือคนสูงศักดิ์ที่ขี้หลงขี้ลืมง่ายหรือไร?”

หวังหมินหัวเราะ กุมหมัดเอ่ยขออภัยผู้ฝึกกระบี่ที่มีฉายาว่าชิงจู่ผู้นี้

เฉินชิงหลิวพยักหน้า ”ตบะต่ำ ใจกว้างมาก ตรงข้ามกับโจวจื่อผู้นั้นพอดี”

ใบหน้าของหวังหมินกระอักกระอ่วน เขาไม่กล้าต่อคำในเรื่องนี้หรอกนะ

นักพรตเก๋อเอ่ย “สหายชิงจู่อย่ามัวอมพะนำอยู่เลย”

เฉินชิงหลิวยื่นมือออกมาลูบชายแขนเสื้อ ยังคงมีปราณกระบี่หลงเหลืออยู่ แสงสายฟ้าตัดสลับกันส่งเสียงเปรี๊ยะๆ ทำเอานักพรตเก๋อที่มองดูอยู่หนังตากระตุก

เฉินชิงหลิวกล่าว “ไม่ว่าจะอย่างไร ในเมื่อข้าติดค้างหนี้น้ำใจใหญ่เทียมฟ้ากับอาจารย์ฉี ก็ควรต้องไว้หน้าที่ใหญ่เทียมฟ้าให้กับศิษย์น้องเล็กของเขาบ้าง”

ปีนั้นคนแรกที่มอง ‘เจียเฉิง” ออกก็คือบัณฑิตฉีจิงชุน

ฉีจิงชุนยังเป็นฝ่ายเชื้อเชิญร่างจริงของเฉินชิงหลิวออกมา ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันอย่างถูกคอ ดื่มเหล้ากันไปหนึ่งมื้อ

ภายหลังเนื่องจากฉีจิงชุนรับเอาผลกรรมทั้งหมดที่ถ้ำสวรรค์หลีจูสะสมไว้นานสามพันปีมาไว้กับตัว เกิดการตอบโต้กับวิถีสวรรค์ทั้งหมด ตอนนั้นหวังจูยังไม่ได้สถานะของมังกรที่แท้จริงกลับคืนมา นี่ก็เท่ากับว่าฉีจิ่งชุนเป็นคนช่วยรับกระบี่นั้นไว้ ทำให้เฉินชิงหลิวที่ตอนนั้นยังเป็นขอบเขตบินทะยานแบกรับกระบี่ที่แว้งกลับมาโจมตีเขา