บทที่ 958.1 บนยอดเขาชิงผิง

วันเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิของปี มีความหมายว่าเป็นจุดเริ่มต้นของหมื่นสรรพสิ่ง ทุกสิ่งอย่างล้วน ฟื้นคืนชีพได้อีกหน รอกระทั่งเฉินผิงอันกลับจากสำ นักเจี๋ยชี่บนยอดเขาภูเขาสุ้ยซาน มายังหอสยบปีศาจของใบถงทวีปก็ไม่เห็นเงาร่างของปรมาจารย์มหา ปราชญ์และนักพรตฉุนหยางแล้ว เหลือเพียงเสี่ยวโม่ที่สวมหมวกเหลืองรองเท้าเขียว มีชิงถงที่สวมชุด คลุมอาคมสีมรกตยืนเป็นเพื่อนอยู่ในระเบียงชั้นบนสุดของหอเรือน เฉินผิงอันเอากระบี่เย่โหยวกลับมาสะพายไว้บนหลังอีกครั้ง คิดว่า จะเดินทางกลับแล้ว การออกเดินทางไกลครั้งนี้ นับตั้งแต่พาเสี่ยวโม่ออก มาจากภูเขาเซียนตูด้วยกัน เข้ามาในหอสยบปีศาจ เดินเข้าไปในฟ้าดิน มายาสิบสองแห่งซึ่งชิงถงจัดวางไว้ด้วยตัวเองเพราะได้รับคำสั่งอย่างลับๆ จากโจวจื่อ กระทั่งใช้จิตท่องไปตามศาลเทพแห่งภูเขาสายน้ำหลายสิบ แห่งในความฝัน อยู่ที่ศาลเทพลำคลองเฝินเหอของอาณาเขตแคว้น เมิ่งเหลียงก็ได้เจอลู่เฉินอีกครั้ง ภายหลังเดินขึ้นไปบนภูเขาโหลวซานของ พรรคหวงเหลียงด้วยกัน…เมื่อเทียบกับการเดินทางไกลทั้งหลายของตน ในอดีตแล้ว หากวัดกันตามการไหลหายไปของแม่น้ำแห่งกาลเวลาจริงๆอันที่จริงเวลาที่เสียไปก็ไม่ถือว่านานนัก แต่หากนับรวมกับระยะทาง ขุนเขาสายน้ำที่เดินทางอยู่บนม้วนภาพทั้งสิบสองภาพ บวกกับระยะทาง บนเส้นทางหัวใจครั้งนี้ ก็เหมือนว่าอยู่กันคนละโลกเลยจริงๆ ชิงถงเห็นอิ่นกวานหนุ่มที่มีท่าทางเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ตะลอนๆ ก็ทำท่าจะพูดแต่ไม่พูด แน่นอนว่าเขาอยากเข้าร่วมงานพิธี เฉลิมฉลองของสำ นักเบื้องล่างที่ภูเขาเซียนตู เพียงแต่ไม่รู้ว่าควรจะ เปิดปากอย่างไร อันที่จริงชิงถงตัดสินใจแล้วว่าจะต้องกอดขาใหญ่ของ ภูเขาเซียนตูนี้เอาไว้ให้ได้ คืนนี้จะไม่ยอมปล่อยให้เฉินผิงอันหนีไปแบบนี้ แน่นอน บัณฑิตคนหนึ่งที่สามารถตีกลองรับวสันต์แทนหลี่เซิ่งซึ่งไม่ได้ตี มานานหลายพันปี ในสายตาของชิงถงแล้ว จะใช่ลูกศิษย์คนสุดท้ายของ สายเหวินเซิ่งหรือไม่ อันที่จริงไม่ได้สำ คัญขนาดนั้นแล้ว ชิงถงถึงขั้นเดาว่า ขอแค่ตัวเฉินผิงอันเองยินดี มานะหมั่นเพียรเดิน ไปเบื้องหน้าตามทิศทางนี้ ในอนาคตรับหน้าที่เป็นรองเจ้าลัทธิของศาล บุ๋นก็จะถือเป็นของในกระเป๋าของคนผู้นี้แล้วหรือไม่? เฉินผิงอันมองชิงถงที่พยายามจะเปิดปากพูดอยู่หลายครั้งแต่ก็ ชะงักไปก่อน จึงยิ้มถามว่า “ผู้อาวุโสชิงถงมีอะไรจะพูดหรือ?” ชิงถงยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน เริ่มถอดใจแล้ว อีกฝ่ายไม่เรียกชื่อตรงๆ แล้ว ถึงขั้นที่ว่าไม่เรียกสหายชิงถงอะไร ด้วย เฮอะๆ ผู้อาวุโสชิงถง มองดูเหมือนสนิทสนม แต่แท้จริงแล้วกลับห่างเหินกันนัก วางท่าชัดเจนว่าข้ามแม่น้ำแล้วจะรื้อสะพาน คิดจะขีดเส้นแบ่ง ความสัมพันธ์กับหอสยบปีศาจของตนอย่างชัดเจน แล้วก็เพราะว่าเดินทางไกลร่วมกับเฉินผิงอัน อยู่ร่วมกับอิ่นกวาน หนุ่มที่ตนเองเคยเข้าใจผิดคิดว่าอีกฝ่ายคือเจิ้งจวีจงแห่งนครจักรพรรดิ ขาวมานานมากพอ ชิงถงรู้สึกว่าตัวเองมีความสามารถในการเห็นเพียง เล็กน้อยก็อนุมานไปได้ไกลอยู่บ้างไม่มากก็น้อย ในเรื่องของการไขคำ ปริศนา พูดภาษาธรรม มองสีหน้าฟังคำพูด ก็เหมือนคนที่ฟังแค่ เสียงดนตรีก็รู้ความหมายลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่อย่างมากแล้ว เสี่ยวโม่รำคาญความอิดออดของชิงถง กลัวว่าอีกฝ่ายจะถ่วงรั้งการ เดินทางของคุณชายบ้านตนจึงพูดโพล่งออกมาว่า “คุณชาย ชิงถงอยาก เข้าร่วมงานพิธีเฉลิมฉลองของสำ นักเบื้องล่างที่ภูเขาเซียนตู” เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “เรื่องเล็กน้อย เรื่องเล็กน้อย แค่เข้าร่วมงานพิธี เท่านั้น สหายชิงถงอย่าได้คิดมาก ข้าก็แค่รู้สึกว่าภูเขาเซียนตูไม่ได้ ส่งเทียบเชิญมาให้ ตามมารยาทแล้วไม่เหมาะสม กังวลว่าจะเป็นการ ละเลยสหายชิงถงก็เท่านั้น” ชิงถงรีบกระแอมติดๆ กัน บอกเป็นนัยกับเสี่ยวโม่ว่าในเมื่อพูดแล้วก็ พูดให้หมดไปเลย อย่ามัวอืดอาดชักช้าอยู่ ตนปล่อยดวงจิตเดินทางไกลไปตามภูเขาสายน้ำครั้งนี้ ต่อให้ ไม่มีความดีก็มีความชอบ ไม่ว่าอย่างไรภูเขาเซียนตูของพวกเจ้าก็น่าจะยกตำแหน่ง ‘อันดับหนึ่ง’ ให้ข้า อีกอย่างผู้ฝึกตนใหญ่ขอบเขตบินทะยานคนหนึ่ง แล้ว นับประสาอะไรกับที่ยังถือว่าเป็นเจ้าบ้านของใบถงทวีปครึ่งตัว ถึงกับต้อง ขอร้องตำแหน่งผู้ถวายงาน เค่อชิงของสำ นักมาจากคนอื่น หากแพร่ออกไปก็จะกลายเป็นเรื่องตลกใหญ่เทียมฟ้าแล้วเสี่ยวโม่กล่าว “ชิงถงยังอยากจะรับหน้าที่เป็นผู้ถวายงานหรือไม่ก็เค่อชิงที่ได้รับการบันทึกชื่อของสำ นักกระบี่ชิงผิงด้วย เมื่อครู่นี้คุยกัน เขาก็อยากให้ข้าช่วยพูดถึงเขาดีๆ สักสองสามประโยค ข้าบอกไปว่าเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวพันกับการเพิ่มเก้าอี้ในศาลบรรพจารย์เช่นนี้ ตัวข้าเองยังเป็นได้แค่ผู้ถวายงานที่ได้รับการบันทึกชื่อของภูเขาลั่วพั่วเท่านั้น แน่นอนว่าไม่อาจตัดสินใจได้ จะสำ เร็จหรือไม่ก็ยังต้องขอให้คุณชายตัดสินใจด้วยตัวเอง แล้วนับประสาอะไรกับที่ภูเขาลั่วพั่วของพวกเราก็ไม่ใช่พวกเผด็จการที่ทำอะไรไม่ฟังเสียงผู้อื่น คิดดูแล้วระดับความยากต้องมีไม่น้อย”เฉินผิงอันเข้าใจได้ในฉับพลัน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พยักหน้ากล่าวว่า“ชิงถง เจ้ายินดีลดตัวมาเข้าร่วมงานพิธีด้วยตัวเอง แล้วยังอยากจะเป็นผู้ถวายงานหรือเค่อชิงที่ได้รับการบันทึกชื่อ แน่นอนว่าภูเขาเซียนตูต้องรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง เป็นเรื่องดีที่ปรารถนาจะได้มาครอง แต่เสี่ยวโม่ไม่ได้จงใจหลอกลวงเจ้าจริงๆ หนึ่งเพราะกิจธุระของสำ นักเบื้องล่าง ข้ากับชุยตงซานผู้เป็นลูกศิษย์ได้มีข้อตกลงร่วมกันนานแล้วว่า ข้าจะไม่ยื่นมือเข้าแทรกเด็ดขาด จะยกอำนาจทั้งหมดให้ชุยตงซานเป็นคนจัดการ จึงไม่อาจละเมิดกฎทำลายกฎเพื่อใครได้จริงๆ อีกอย่างต่อให้เป็นสำ นักเบื้องบนอย่างภูเขาลั่วพั่ว การจัดการประชุมในศาลบรรพจารย์ก็ต้องโทษที่ข้าพึ่งพาไม่ได้ หลายปีที่เป็นเจ้าขุนเขามานี้ เพราะทำตัวเป็นเถ้าแก่สะบัดมือทิ้งร้านที่หายตัวไม่เห็นแม้เงามาจนชินแล้ว ตลอดทั้งปีมักจะไม่ค่อยได้อยู่บนภูเขา ทุกคนจึงมีความไม่พอใจ หลายๆ เรื่อง พวกเขายังจงใจใส่อารมณ์เอากับข้า พูดขัดคอข้าด้วยซ้ำ ”เสี่ยวโม่รีบพูดตามทันที “ดังนั้นก่อนหน้านี้ข้าเห็นว่าชิงถงคล้ายจะไม่ค่อยเชื่อก็เลยยกตัวอย่างให้ฟังว่า ปีนั้นลูกศิษย์ที่เป็นผู้ภาคภูมิใจของคุณชาย หรือก็คือชุยเซียนซือเจ้าสำ นักคนแรกของภูเขาเซียนตูในทุกวันนี้เคยรับรองและแนะนำอดีตเจ้าสำ นักเจียงให้เข้ามาเป็นผู้ถวายงานอันดับหนึ่งของภูเขาลั่วพั่ว ก็มีคำวิพากษ์วิจารณ์ไม่น้อยเหมือนกัน ขั้นตอนระหว่างนั้นก็ค่อนข้างมีอุปสรรค ฟังจากที่ผู้พิทักษ์โจวเล่า ตอนนั้นในศาลบรรพจารย์ยอดเขาจี้เซ่อถึงกับทะเลาะกันด้วย เสียงดังจนแผ่นฟ้าแทบสะเทือน กว่าจะได้เป็นผู้ถวายงานอันดับหนึ่งของภูเขาลั่วพั่วได้ก็ไม่ง่ายเลย”ชิงถงตีหน้าเคร่งเอ่ยว่า “หากลำบากใจจริงๆ ก็ถือเสียว่าข้าไม่เคยพูดเรื่องนี้”อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ ข้าไม่คิดจะปรนนิบัติพวกเจ้าหรอกนะใบหน้าของเฉินผิงอันประดับยิ้มน้อยๆ คิดจะแข็งข้อกับข้าหรือ ข้าไม่ตามใจเจ้าหรอกเสี่ยวโม่ใช้เสียงในใจเอ่ยเตือนว่า “ฉวยโอกาสตอนที่คุณชายเดินทางไกลเมื่อครู่นี้ ชิงถงขนเอาของสะสมที่เก็บไว้เป็นอย่างดีหลายปีในหลายห้องออกมาจนหมด ดูจากท่าทางแล้วน่าจะเอาไปใช้เป็นของขวัญแสดงความยินดีในงานพิธี”เฉินผิงอันถลึงตาใส่เสี่ยวโม่ เรื่องแบบนี้ทำไมไม่รู้จักพูดกับข้าอย่างตรงไปตรงมาเล่า? ใต้เท้าอิ่นกวานรีบลากเสียงเฮ้อยาวๆ ทันที “ไยสหายชิงถงต้องพูดจาด้วยความขุ่นเคืองกันด้วยเล่า อย่าเป็นแบบนี้เลย ด้วยมิตรภาพระหว่างข้ากับชิงถง คำว่า ‘สหาย’ นี้ก็เรียกได้ว่าเป็นคำพูดที่สร้างขึ้นเพื่อพวกเราสามคนโดยเฉพาะ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลส่วนรวมหรือเหตุผลส่วนตัวแล้ว ข้ากับเสี่ยวโม่ก็ควรจะช่วยแนะนำอย่างเต็มที่ ให้เจ้าได้ช่วงชิงเก้าอี้อันดับหนึ่งของศาลบรรพจารย์สำ นักกระบี่ชิงผิงมาครอง!”ชิงถงพยักหน้าดูเหมือนจะยังไม่หายโกรธก่อนจะเดินทางออกไปจากหอสยบปีศาจ เฉินผิงอันก็พลันยิ้มเอ่ยว่า“ชิงถง อย่างอื่นนั้นไม่ต้องพูดถึง พูดถึงแค่คำเรียกว่า ‘สหาย’ จากประโยคสหายรักร่วมเส้นทางนี้ ข้าก็มีความจริงใจอย่างมากเลยนะ”ชิงถงพยักหน้ากล่าว “ข้าเชื่อแค่ประโยคนี้เท่านั้น”เสี่ยวโม่มองคุณชายบ้านตนแวบหนึ่งเฉินผิงอันแอบพยักหน้าให้ ต่างคนต่างรู้ใจกันสหายชิงถงผู้นี้ วันนี้ไม่เหมือนวันวานแล้ว ไม่ใช่คนที่หลอกได้ง่ายเลยหลังจากนั้นเฉินผิงอันก็คีบยันต์สามภูเขาออกมา ชิงถงค่อนข้างประหลาดใจ แต่กลับไม่กระโตกกระตากสรุปแล้วเป็นเพราะรีบเร่งเดินทางกลับภูเขาเซียนตู หรือนี่