บทที่ 961.1 ถ่านไฟ

รายงานข่าวแห่งขุนเขาสายน้ำของสำ นักกระบี่ชิงผิงจัด ไว้ที่ภูเขาอวิ๋นเจิง ให้จ้งชิวเป็นคนรับผิดชอบชั่วคราว บุปผาในคันฉ่องจันทราในสายน้ำในอนาคตถูกชุยตง ซานจัดไว้ที่ภูเขาโฉวโหมว ไม่ใช่ภูเขาบรรพบุรุษที่ทัศนียภาพ งดงามที่สุดหรือภูเขาอวิ๋นเจิงที่อยู่ใกล้กับท่าเรือที่สุด อยู่นอกเหนือการคาดการณ์ แต่สมเหตุสมผล ภูเขา เซียนตูคือสถานที่ที่ผู้ฝึกกระบี่ใช้ฝึกกระบี่ ภูเขาอวิ๋นเจิงคือ สถานที่ที่ผู้ฝึกยุทธฝึกหมัด ทั้งสองแห่งนี้ต่างก็เป็นสถานที่ สำ หรับผู้ฝึกกระบี่บริสุทธิ์กับผู้ฝึกยุทธเต็มตัวโดยเฉพาะ ชุยตงซานยิ้มเอ่ย “อาจารย์จ้ง ท่านคืออาจารย์ของห้อง บัญชี ไม่สู้ลองเปิดสมุดบัญชีดู จะได้ทำให้พวกบรรพจารย์ สำ นักเบื้องบนทั้งหลายที่มีอาจารย์ของข้ารวมอยู่ด้วยสบายใจ เสียหน่อย” พูดออกมาให้ทุกคนได้อารมณ์ดีกันสักหน่อยงานพิธีเฉลิมฉลองของสำ นักไม่ได้เหมือนกับพิธีเปิด ยอดเขาของผู้ฝึกตนโอสถทองทั่วไป ผู้ที่มาร่วมอวยพร ส่วนใหญ่มักจะเป็นสำ นักอักษรจงที่ร่ำรวยเงินทอง ส่วนใหญ่ ลงมือทีก็มักจะมือเติบใจป้ำ น้ำหนักของของขวัญที่นำมาร่วม แสดงความยินดีไม่เบา แคว้นและราชวงศ์ล่างภูเขาที่อยู่ใกล้กับสำ นักบวกกับ จวนเซียนที่อยู่ใต้อาณัติ สิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาสายน้ำของ แต่ละฝ่าย เพื่อไม่ให้เป็นที่อับอายขายหน้าก็แทบจะกัดฟัน มอบของขวัญที่ไม่ลดเกียรติของตัวเองออกไป และนี่ก็ เป็นความลำบากใจของพรรคหวงเหลียงภูเขาโหลวซานใน แจกันสมบัติทวีปซึ่งเป็นเพื่อนบ้านกับภูเขาเมฆาเรือง เพราะ จำ นวนครั้งที่เข้าร่วมพิธีมีมากเกินไป มีแต่ออกไม่มีเข้า เท่ากับ ว่ามักจะเป็นฝ่ายนำเงินไปมอบให้กับภูเขาเมฆาเรือง เป็นประจำ มองดูเหมือนเป็นภูเขาใต้อาณัติของอีกฝ่าย ทั้ง อัดอั้น ทั้งไม่เหลือศักดิ์ศรีหน้าตา ทั้งยังทำร้ายทรัพย์สินใน คลังสมบัติของตัวเองพรรคตระกูลเซียนบางแห่งที่ไร้คุณธรรมยังจะจัดหาคน มา ‘ร้องขานชื่อ’ โดยเฉพาะ บรรยายถึงของขวัญที่แขกนำมา ร่วมแสดงความยินดี เงินเทพเซียนกี่เหรียญ ให้วัตถุดิบวิเศษ แห่งฟ้าดินหรือสมบัติหายากอะไร ต่างก็พูดกันอย่าง ตรงไปตรงมา ป่าวประกาศในงานพิธีเฉลิมฉลองโดยตรง พูด ออกมาย่างโจ่งแจ้ง ยกตัวอย่างเช่น…ยอดเขาพาตี้แห่งธวัล ทวีป เนื่องจากฮว่อหลงเจินเหรินมีความสามารถในการรับ ลูกศิษย์สูงมากจึงมักจะจัดงานพิธีเฉลิมฉลองเป็นประจำ เล่าลือกันว่าทุกครั้งที่พิธีการสิ้นสุดลง ฮว่อหลงเจินเหรินผู้มี ชื่อเสียงมีคุณธรรมจะต้องไปส่งแขกลงจากภูเขาด้วยตัวเอง เสมอ เจินเหรินผู้เฒ่ามีสีหน้าเป็นมิตร จะต้องถามอีกฝ่าย ประโยคหนึ่งว่า ช่วงนี้ที่บ้านเจอกับความยากลำบากอะไร ใช่หรือไม่ จ้งชิวพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม หยิบสมุดบัญชีเล่มหนึ่ง ออกมาจากชายแขนเสื้อ “ครั้งนี้สำ นักกระบี่ชิงผิงจัดงานพิธี เฉลิมฉลองของสำ นัก นับตั้งแต่เทียบเชิญฉบับแรกที่ถูกส่งออก ไปจนถึงวันนี้ ในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้แขกผู้สูงศักดิ์ที่มาเยือนยอดเขามี่เซวี่ยมีมากมายดุจก้อนเมฆ ไม่นับพ่อลูกสกุลหลิว และอาจารย์อวี้แห่งราชวงศ์เสวียนมี่ของธวัลทวีปเพราะ พวกเขาสามคนเพิ่งจะขึ้นเขามาร่วมงานพิธีวันนี้ ยอดเขามี่ เซวี่ยจึงไม่ได้จัดหาที่พักให้ แขกผู้มีเกียรติที่เหลืออีกสาม สิบสองท่าน ค่าใช้จ่ายในการต้อนรับดูแล บวกกับค่าน้ำชา ค่า เมล็ดแตงในศาลบรรพจารย์วันนี้ รวมเป็นเงินทั้งสิ้นเจ็ดร้อย ยี่สิบตำลึงกับอีกหกเฉียน” หวงถิงยังดี ปีนั้นงานพิธีทั้งหลายของภูเขาไท่ผิง นางเป็น แค่คนดู ก็เหมือนอย่างที่เซียนกระบี่เถาหรานพูดไว้ก่อนหน้านี้ แค่ต้องให้นางนั่งงีบหลับเท่านั้น แต่หวงถิงที่วาสนาลึกล้ำ บนเส้นทางของการฝึกตน ต่อให้นางจะไม่สนใจเงินเทพเซียนมากแค่ไหนแต่ก็ยังรู้ว่า ‘เงิน เจ็ดร้อยยี่สิบตำลึง’ นี้สรุปแล้วมีความหมายว่าอย่างไรกันแน่ เย่อวิ๋นอวิ๋นเป็นบุคคลอันดับหนึ่งของเรือนอวิ๋นฉ่าวผูซาน ต่อให้หวงอีอวิ๋นท่านนี้จะชอบโยนกิจธุระให้พวกถานหรง เซวีย ไหวไปจัดการอย่างเต็มอำนาจ ไม่เคยรับงานมาดูแลเองมาก แค่ไหน แต่ก็ยังมีส่วนที่นางต้องดูผ่านตา ต้องพยักหน้าอนุญาต นี่จึงเป็นเหตุให้เย่อวิ๋นอวิ๋นรู้ค่าใช้จ่ายในการจัด งานพิธีของจวนเซียนแห่งหนึ่งเป็นอย่างดี จัดหาที่พักให้กับ แขก ลำพังแค่เหล้าหมักตระกูลเซียน น้ำชา ผลไม้ที่ผู้ฝึกตน สำ นักกสิกรรมตั้งใจเพาะปลูกซึ่งใช้รับรองแขกประจำ แต่ละวัน ทุกวันล้วนเป็นเงินก้อนใหญ่ นอกจากนี้การเปิดบุปผาใน คันฉ่องจันทราในสายน้ำแต่ละครั้ง ปราณวิญญาณของสำ นัก ที่เผาผลาญไปล้วนจำ เป็นต้องใช้เงินทุ่มออกมาเป็นภาพฉาก แห่งขุนเขาสายน้ำ บวกกับผู้ฝึกตนที่มาเข้าร่วมงานพิธีอีกบางส่วน ไม่ใช่ว่าพอมาถึงผูซานแล้วจะโยนพวกเขาไปยัง‘สถานที่ไร้อาคม’ ที่ปราณวิญญาณบางเบาได้ นั่นจะไม่ถ่วงการฝึกตนของพวกเขาหรือ นี่จึงต้องให้เรือนอวิ๋นฉ่าวเบิกเงินเกล็ดหิมะกองใหญ่มาใช้จ่ายก่อนล่วงหน้า ในจวนเซียนและพื้นที่ประกอบพิธีกรรมเปลือกหอยแต่ละแห่งจะต้องทำการ‘กรอกเท’ ปราณวิญญาณไปไว้ก่อน สร้างสถานที่ที่งดงามเหมาะแก่การฝึกตนขึ้นมา ตามคำกล่าวของบนภูเขา ทุกลมหายใจของผู้ฝึกตนเซียนดินล้วนเป็นเงินเทพเซียน นี่ไม่ใช่คำพูดล้อเล่นเลยสักนิด ล้วนเป็นเงินของจริง นอกจากนี้ยังต้องเตรียมของขวัญมอบกลับคืนให้พวกแขกนำกลับไปหลังงานพิธีสิ้นสุดด้วย ล้วนจำ เป็นต้องให้ทางฝั่งห้องบัญชีคลังทรัพย์สินบนภูเขาไปตามหาของขวัญที่งดงามและประณีตซึ่งมีเอกลักษณ์ความพิเศษมาจากราชวงศ์ในท้องถิ่นหรือไม่ก็จวนเซียนแห่งอื่นมาแต่เนิ่นๆ …งานพิธีครั้งหนึ่ง ทั้งก่อนและหลัง ค่าใช้จ่ายทุกอย่างเมื่อรวมกันแล้วก็เป็นเงินเทพเซียนจำ นวนมหาศาล หากพิถีพิถันในเรื่องหน้าตาของสำ นักจริงๆหักรายรับส่วนของขวัญที่ผู้คนนำมามอบให้แล้ว ถึงขั้นที่ว่าอาจเป็นบัญชีที่รายรับไม่พอกับรายจ่ายด้วยซ้ำผลคือสำ นักกระบี่ชิงผิงกลับดียิ่งนัก จ่ายเงินไปเจ็ดร้อยกว่าตำลึงเงิน ไม่ถึงเงินเกล็ดหิมะแม้แต่เหรียญเดียว!เฉินผิงอันตีหน้าเคร่ง ยังมีเงินอีกหกเฉียนนั่น อาจารย์จ้งท่านคำนวณออกมาทำไมกัน แบบนี้เกินไปหน่อยแล้วนะเหวยเหวินหลงปลงอนิจจังยิ่งนัก เป็นอาจารย์ห้องบัญชีเหมือนกัน ได้เรียนรู้แล้ว ได้เรียนรู้แล้ว อาจารย์จ้งไม่ลงมือก็ยังไม่เท่าไร แต่พอลงมือขึ้นมากลับสร้างความตื่นตะลึงให้กับผู้คนไม่เสียแรงที่มีชาติกำเนิดมาจากราชครูแคว้นหนันเยวี่ยนแห่งพื้นที่มงคลดอกบัวเก่า คิดคำนวณบัญชีอย่างละเอียดพิถีพิถัน เหวยเหวินหลงยอมรับว่าตัวเองสู้ไม่ได้ครั้งหน้าหากภูเขาลั่วพั่วมีงานพิธีเปิดยอดเขาอีก จะต้องพยายามให้มากขึ้นแล้วจ้งชิวพลิกบัญชีหน้าแรกไปแล้ว ต่อจากนั้นก็เป็นรายรับจากของขวัญของผู้ที่มาแสดงความยินดีแล้วทางฝั่งของราชวงศ์ต้าเฉวียน หลี่ซีหลิงเจ้ากรมพิธีการมาถึงยอดเขามี่เซวี่ยช้ากว่าแม่ทัพผู้เฒ่าเหยาเจิ้นและเจ้าเมืองเหยาเซียนจือ นอกจากพกเงินฝนธัญพืชมาด้วยแปดสิบเหรียญ เหยาจิ้นจือฮ่องเต้ต้าเฉวียนยังเป็นฝ่ายรับปากกับสำ นักกระบี่ชิงผิงเรื่องหนึ่งว่า ในอนาคตในอาณาเขตของราชวงศ์ต้าเฉวียนและแคว้นใต้อาณัติ ทุกครั้งที่มีการค้นพบตัวอ่อนผู้ฝึกกระบี่จะต้องรีบส่งมาให้ฝึกกระบี่บนภูเขาเซียนตูทันที ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในเรื่องของการหลอมกระบี่ กรมคลังของต้าเฉวียนจะรับผิดชอบจ่ายเงินให้เอง หากทางฝั่งของภูเขาเซียนตูยินดีรับผู้ฝึกกระบี่เป็นลูกศิษย์ผู้สืบทอดของยอดเขาทั้งหลาย แน่นอนว่าย่อมดีที่สุด หากรู้สึกว่าไม่เหมาะสมก็ส่งพวกเขากลับคืนไปที่ต้าเฉวียน แต่ฮ่องเต้ต้าเฉวียนก็ได้เสนอเงื่อนไขอย่างหนึ่ง และยังเป็นข้อเรียกร้องเพียงหนึ่งเดียวผู้ฝึกกระบี่ที่มาจากยอดเขาเซียนตูกลุ่มนี้ ในอนาคตหากฝึกตนประสบความสำ เร็จจำ เป็นต้องลงจากภูเขาไปรับหน้าที่เป็นผู้ถวายงานเชื้อพระวงศ์ของราชวงศ์ต้าเฉวียน หรือไม่ก็เป็นผู้ฝึกตนติดตามกองทัพชายแดน ระยะเวลาที่กำหนดอย่างน้อยคือหกสิบปีในฐานะน้องชายแท้ๆ ของฮ่องเต้ต้าเฉวียน เหยาเซียนจือที่ทุกวันนี้ยังเป็นเจ้าเมืองของนครเซิ่นจิ่งด้วย อันที่จริงเขาเองก็เพิ่งรู้เรื่องนี้เป็นครั้งแรกในที่สุดเขาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมตนถึงได้มีเก้าอี้อยู่ในศาลบรรพจารย์ยอดเขาชิงผิง นอกจากจะมีมิตรภาพส่วนตัวกับอาจารย์เฉินแล้ว ในอนาคตพวกผู้ฝึกกระบี่ที่มาจากราชวงศ์ต้าเฉวียนเหล่านี้จะทยอยกันได้เข้ามาอยู่ในสำ นักกระบี่ชิงผิง ถ้าอย่างนั้นตนก็คือที่พึ่งของพวกเขาแล้วสินะ?เฉินผิงอันใช้เสียงในใจยิ้มเอ่ยสัพยอก “ตอนนี้เจ้าเสียใจภายหลังยังทันนะ สำ นักกระบี่ชิงผิงเป็นพันธมิตรกับราชวงศ์ต้าเฉวียน ไม่ว่าอย่างไรในศาลบรรพจารย์ก็ต้องเก็บเก้าอี้ตัวนี้ไว้ให้พวกเจ้า เปลี่ยนคนนั่งก็คือได้นั่งเหมือนกัน ดังนั้นหากเจ้ารู้สึกว่ายุ่งยาก หน้าบาง กังวลว่าตัวเองมิอาจรับตำแหน่งนี้ได้ ข้าสามารถช่วยปรึกษากับชุยตงซานแทนเจ้า รอให้ผ่านไปอีกสักสองสามปีก็ค่อยให้ฮ่องเต้ของพวกเจ้าแนะนำคนอื่นหากไม่รังเกียจว่าจะยุ่งยาก เจ้าก็นั่งไปอย่างผึ่งผายเถอะเพราะถึงอย่างไรข้าก็เป็นแค่เจ้าขุนเขาของภูเขาลั่วพั่ว ไม่ใช่เจ้าสำ นักของสำ นักกระบี่ชิงผิง วันหน้าหากมีเรื่องให้ต้องถกเถียงกัน เจ้าควรจะทะเลาะอย่างไรก็ทะเลาะไปอย่างนั้นไม่ต้องหวาดเกรงเจ้าสำ นักชุย อย่างน้อยข้าก็สามารถรับรองเรื่องหนึ่งได้ว่า วันหน้าเจ้าอยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะกับใคร ต่อให้จะ