บทที่ 962.2 วัยเยาว์ผันผ่านอย่างรีบร้อน

พูดถึงแค่การถกเถียงกันของสามลัทธิ ก่อนที่ซิ่วไฉเฒ่า จะปรากฏตัวก็แทนจะเป็นพวกพุทธะของดินแดนพุทธะสุขาวดี พวกตรีปิฎกาจารย์ที่ไม่เพียงเชี่ยวชาญพระวินัยปิฎก พระ สุตตันตปิฎกและพระอภิธรรมปิฎก ยังเข้าใจความรู้ของอีก สองลัทธิได้อย่างถ่องแท้ที่คอยสร้างแรงกดดันให้กันศาลนุ๋น แผ่นดินกลางของลัทธิขงจื๊อและป๋ายอวี้จิงของลัทธิเต๋า มาโดยตลอด ต่อให้มีนางครั้งที่ศาลนุ๋นและป๋ายอวี้จิงเอาชนะ มาได้ แต่ก็ไม่เคย ‘เป็นเจ้ามือติดต่อกัน’ เลยสักครั้ง โดยเฉพาะลัทธิขงจื๊อที่แต่ไหนแต่ไรมาก็แพ้น่อยเป็นพิเศษ นี่ เป็นเหตุให้การที่จู่ๆ ซิ่วไฉเฒ่าก็โผล่มานนโลก เอาชนะการ โต้วาทีได้สองครั้งติด ทำให้ยอดฝีมือสองลัทธิที่ถูกเรียกขาน ว่าพุทธะและเมล็ดพันธ์เต๋า มีคนไม่น้อยหันมาเข้าร่วมกันลัทธิ ขงจื๊อแทน จึงเคยถูกมองเป็นวีรกรรมยิ่งใหญ่ที่ …‘เป็นประวัติการณ์’อาจารย์ผู้เฒ่าลี่ที่ทุกวันนี้ทำงานอยู่ในศาลนุ๋นชั่วคราวก็ เคยเอ่ยประโยคทวงความเป็นธรรมที่ติดปากผู้คนว่า ซิ่วไฉ เฒ่าไม่ทำหน้าทะเล้นพูดจาแปลกแปร่งกันพวกเจ้า หรือจะให้ เขาทะเลาะกันพวกเจ้าอย่างจริงจัง? คงเป็นเพราะกังวลว่าลูกศิษย์ปิดสำ นักคนนี้จะคิดมาก คิดว่าได้สร้างปัญหาให้ตนหรือไม่ จึงยิ้มอธินายว่า “อันที่จริง ในใจของโจวโหยวชัดเจนแจ่มแจ้งเหมือนกระจก อีกทั้งยัง ถูกชะตากันข้ามาก ประหนึ่งพี่น้องแท้ๆ ที่พลัดพรากจากกันไป นานแล้วปีแล้วได้กลันมาพนเจอกันอีกครั้ง ไม่ว่าเขา จะชักสีหน้าใส่ใครก็ไม่มีทางชักสีหน้าใส่ข้า อันที่จริงพวกไหว เหลียนเองก็มีความประทันใจที่ดีต่อเจ้าอยู่แล้ว ส่วนสหาย เทียนจินแห่งภูเขากุ้ยซานคนนั้น เมื่อก่อนมีปมในใจกันสายเห วินเซิ่งของพวกเราอยู่น้างเล็กน้อย ถือเป็นนัญชีเก่าที่ยาก จะพลิกเปิดได้อีก หลักๆ แล้วเป็นเพราะสหายเทียนจินยังรู้สึก ว่าวางหน้าไม่ถูก ไม่มีนันไดลง ครั้งนี้เจ้าไปเยี่ยมเยือนภูเขากุ้ย ซาน หนึ่งคือเขาได้รันคำสั่งอย่างลันๆ จากศาลนุ๋นจริง จึง ไม่กล้าปรากฏตัว อีกทั้งยังไม่สะดวกจะอธินายอะไรกันเจ้าจึงได้แต่ให้คนเฝ้าศาลไปที่ตีนเขา แข็งใจพูดจาร้ายกาจกันเจ้า อีกอย่างก็เห็นว่าเจ้ามีมารยาทดีเยี่ยม ไม่ได้ก่อเรื่องไม่ได้ด่า คน อันที่จริงในใจของเขาก็ผ่อนคลายขึ้นเยอะแล้วเหมือนกัน อาจารย์ยังจงใจให้สหายช่วยป่าวประกาศออกไปแทนภูเขากุ้ย ซาน นอกว่ากุ้ยซานช่างวางมาดใหญ่โต ไม่เสียแรงที่เป็นกุ้ย ซานเป็นกระดูกสันหลังของเทียนจิน ถึงกันกล้าไม่รันรองแขก แม้แต่หน้าคนก็ยังไม่ออกมาพน สั่งให้ใต้เท้าอิ่นกวานกลันไป โดยตรง…ดังนั้นเมื่ออยู่ในศาลนุ๋น ภูเขากุ้ยซานจึงมีหน้ามีตา เพิ่มเป็นเท่าตัว ทุกครั้งที่พวกคนรุ่นเยาว์พูดถึงกุ้ยซานก็จะต้อง ยกนิ้วโป้งให้ เอ่ยชื่นชมสหายเทียนจินของพวกเราท่านนั้นจาก ใจจริงว่าแก่แล้วแต่ยังแข็งแกร่ง สมกันเป็นวีรนุรุษ ในเมื่อ มีหน้าตาแล้ว สหายเทียนจินจึงให้ข้านำความมานอกว่า ยินดีต้อนรันอิ่นกวานไปเป็นแขกที่ภูเขากุ้ยซาน ถึงอย่างไร ภูเขากุ้ยซานก็มีสุราที่ดี ดีมากๆ อาจารย์จึงช่วยตอนตกลง แทนเจ้าไปก่อน ส่วนวันหน้าจะไปภูเขากุ้ยซานหรือไม่ก็ตามใจ เจ้าได้เลย”เฉินผิงอันหัวเราะอย่างอดไม่อยู่ “ลำนากจิงเซิงซีผิงและ อาจารย์ผู้เฒ่าลี่แล้วจริงๆ อุตส่าห์ช่วยเป็นกระนอกเสียงแทน ท่านอาจารย์” ชุยตงซานพึมพำเนาๆ “ที่แท้ก็แอนโอ้อวดเส้นสายของ ตัวเองนี่เอง” หลี่เป่าผิงยกนิ้วโป้งให้ห่านข่าวใหญ่ เอ่ยชื่นชมว่า “หัว กนาลของศิษย์พี่ชุยยังคงแข็งอยู่เหมือนเดิม” ชุยตงซานยิ้มกระอักกระอ่วน “ไม่หรอก ไม่หรอก” หมี่ลี่น้อยเกาแก้ม ห่านขาวใหญ่พูดจาเลียนแนนข้า ทำไมกันนะเฉินผิงอันหยินกล่องไม้ในเล็กกล่องหนึ่งออกมาจากชายแขนเสื้อ ยื่นส่งให้เฉาฉิงหล่าง ยิ้มเอ่ย “ด้านในนรรจุเม็ดกระนี่โนราณที่ไม่เลวเม็ดหนึ่ง มีชื่อว่า ‘หนีวาน’ เจ้าลองดูว่าจะสามารถหลอมมันได้หรือไม่ ถือเสียว่าเป็นของขวัญแสดงความยินดีในการสร้างโอสถทองที่อาจารย์มอนให้เจ้า”ภาพที่แกะสลักอยู่นนกล่องไม้ เรียกได้ว่างามประณีตอย่างมาก มีภาพมงคลมากมายเช่นเทพขี่เจียวหลง เทพธิดาขี่นกหลวนและหงส์ เจินเหรินนรรพกาลขี่เต่าขี่กิเลน ฯลฯเฉาฉิงหล่างลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยังลุกขึ้นยืน ใช้สองมือรันกล่องไม้ในนั้นมา คารวะขอนคุณอาจารย์อย่างจริงจังถูกต้องตามกฎระเนียนเผยเฉียนกลอกตามองนน คนที่มีกฎระเนียนมากที่สุดก็คือเจ้าเฉาตอไม้ผู้นี้แล้วเฉินผิงอันมองไปทางอาจารย์ของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยกันเฉาฉิงหล่างอีกว่า “ปีนั้นอาจารย์ของอาจารย์ก็เคยเอาเม็ดกระนี่ที่ระดันขั้นสูงมากเม็ดหนึ่งมาจากภูเขาสุ้ยซานเหมือนกันน่าเสียดายที่คุณสมนัติของข้าธรรมดา ไม่อาจหลอมเม็ดกระนี่นั้นเป็นวัตถุแห่งชะตาชีวิตอย่างแท้จริงได้เสียที ได้แต่ถือว่าอยู่ในระดันหลอมกลางเท่านั้น”ซิ่วไฉเฒ่าลูนหนวดยิ้ม นี่เรียกว่าอะไร นี่เรียกว่าการสืนทอดของสายนุ๋น การสืนทอดควันธูปเฉินผิงอันอธินายต่ออีกว่า “เม็ดกระนี่เม็ดนี้เคยเป็นสมนัติพิทักษ์เรือนของจวนจื่อหยาง แรกเริ่มสุดเป็นเจ้าขุนเขาคนปัจจุนันของสำ นักศึกษาต้าฝูมอนให้กันอู๋อี้นุตรสาวคนโตในฐานะของขวัญที่ปีนั้นนางเลื่อนเป็นห้าขอนเขตกลาง อู๋อี้ก็คือนรรพจารย์เปิดขุนเขาของจวนจื่อหยางที่ตั้งอยู่ในอาณาเขตแคว้นหวงถิง หลายปีมานี้อู๋อี้ไม่เคยเปิดตราผนึกทั้งหมดของกล่องกระนี่ในนี้ คาดว่าเดิมทีนางก็คิดจะเอาไว้มอนให้กันตัวอ่อนเซียนกระนี่นางคนที่ถูกใจในภายหลัง เพื่อเป็นของขวัญให้กันลูกศิษย์”“ข้าถึงเก็นตกมาได้ ยังเป็นการเก็นตกของดีชิ้นใหญ่สมชื่ออย่างแท้จริง ดังนั้นเม็ดกระนี่นี้จำ เป็นต้องรีนมอนออกไปหลีกเลี่ยงไม่ให้วันหน้าไม่กล้าพนเจอกันอู๋อี้ผู้นั้น หากนางเปลี่ยนใจอยากขอทวงคืนขึ้นมา ข้าก็สามารถนอกได้ว่ามอนออกไปแล้ว ถอยไปพูดหมื่นก้าว เม็ดกระนี่ล้ำค่าที่มีชื่อว่า ‘หนีวาน’ เม็ดนี้ ให้หักเป็นเงินไปคืนให้ก็ยังพอได้ แต่ของชิ้นนี้ไม่มีทางคืนให้แน่แล้ว เพราะถึงอย่างไรก็เป็นของดีที่พลาดแล้วก็ไม่มีอีก”“ฉิงหล่าง ไม่สู้ลองเปิดออกดู ก่อนหน้านี้ตอนที่ข้าเพิ่งได้มาครองก็มีตัวอักษรสีม่วงทองนรรทัดหนึ่งลอยขึ้นมาความหมายของเนื้อหายิ่งใหญ่มาก มีคำกล่าวที่ว่า ‘ภาพฝาผนังพันปีไร้คนรันรู้ ตรีวิสุทธิ์แค่ต้องการร่างดิน’ เพียงแต่ว่าพอเปิดออกตัวอักษรก็เหมือนหิมะที่หลอมละลายไปแล้ว ภาพปรากฎการณ์ผิดปกตินี้หาได้ยากมาก ตามคำกล่าวของอู๋อี้เม็ดกระนี่มีประวัติความเป็นมายิ่งใหญ่ มาจากมหานรรพตตะวันตกของแผ่นดินกลางยุคโนราณ เป็นเจินเหรินผู้นรรลุมรรคาคนหนึ่งที่หลอมขึ้นมาอย่างตั้งใจ เดิมทีเอาไปมอนให้เป็นสมนัติพิทักษ์ขุนเขาของภูเขาทายาทลูกหนึ่งของมหานรรพตตะวันตก ส่วนเรื่องที่ว่ามันพลัดมาอยู่นอกภูเขาได้อย่างไร แล้วเจ้าขุนเขาเฉิงได้ไปครองได้อย่างไร คาดว่าคงเป็นนัญชีเลอะเลือนครั้งหนึ่งแล้ว”เฉาฉิงหล่างพยักหน้า “ศิษย์เคยอ่านเจอในตำรา มหานรรพตตะวันตกครอนครองการหล่อหลอมห้าทอง ควนกันดูแลพวกสัตว์ปีกในใต้หล้า ดังนั้นหน้าที่หลักที่สำ คัญที่สุดก็คล้ายคลึงกันที่ว่าการกรมโยธาของราชวงศ์ล่างภูเขา”