บทที่ 182

โจชัวรู้สึกว่านี่ช่างน่าขัน

“ฉันคิดว่าเธอจะไม่อยากทำงานรับใช้ใครอีกในตอนที่ออกจากงานคนรับใช้ที่บลูเบย์วิลล่า แต่เธอกลับยอมมาเป็นพนักงานฝึกหัดในแผนออกแบบของบริษัทฉัน เธอคอยรับใช้พนักงานคนอื่นงั้นเหรอ?”

ลูน่ายิ้มโดยไม่พูดอะไร “นี่เป็นคำสั่งของคุณลินช์ฉันก็ต้องเชื่อฟังสิคะ”

“เธอจะทำตามที่ฉันบอกเหรอ?”

“ใช่ค่ะ” ลูน่ายิ้ม เธอเงยหน้ามองโจชัวด้วยดวงตาที่จัดว่าเย้ายวน “ตอนที่คุณลินช์บอกฉันว่าอย่าขยับ ฉันก็ไม่ขยับเลยนี่คะ จำได้หรือเปล่าคะ?” เธอพูดเป็นนัย

ดวงตาของโจชัวหรี่ลงขณะมองเข้าไปในดวงตาล่อลวงของเธอ

ดูเหมือนเขาจะต้านทานการล่อลวงของเธอไม่ได้เท่าไหร่ แต่กับคอร์ทนีย์ที่มีใบหน้าคล้ายกับลูน่า กิบสันมากกว่าลูน่า เขาแทบจะไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ กับเธอเลย

เขาไม่สามารถละสายตาที่จ้องมองมาของลูน่าได้ เขาจึงก้มหน้าลงและเปิดข้อเสนอที่เธอนำมาส่งอย่างหงุดหงิด

“เธอได้ตรวจสอบดูหรือยัง?” เขาถามขณะที่อ่านข้อเสนอผ่าน ๆ พลางขมวดคิ้ว

ลูน่ารู้ว่าเธอทำให้เขานึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นได้เมื่อเธอเห็นว่าเขาดูหงุดหงิดแค่ไหน แต่ในเมื่อเขาพูดเรื่องงาน เธอก็ไม่ควรจะบ่ายเบี่ยง “ฉันตรวจสอบดูแล้วค่ะ”

โจชัวขมวดคิ้วเล็กน้อย “บอกมาสิว่าเธอคิดยังไง”

“ไม่มีอะไรมากค่ะ”

ลูน่าพูดความคิดเห็นขณะที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา

โจชัวขมวดคิ้ว “เธอรู้ไหมว่าคนที่คิดข้อเสนอการออกแบบพวกนี้เป็นใคร?”

สำนักงานสาขาการออกแบบเครื่องประดับของลินช์กรุ๊ปอาจไม่ได้มีชื่อเสียงเหมือนกับนักออกแบบต่างประเทศเท่าไหร่ แต่นักออกแบบทุกคนก็ได้รับการคัดเลือกมาอย่างดี พวกเขาทุกคนล้วนสำคัญไม่แพ้กัน

พูดได้ว่าพนักงานทุกคนของลินช์กรุ๊ปเป็นหัวกะทิ แต่การออกแบบของพวกเขาที่เก่งที่สุดของสาขากลับไม่ค่อยมีอะไรเตะตาลูน่าซึ่งเป็นแค่คนธรรมดาเลยเหรอ?