บทที่ 143 หอชุนเฟิงเต๋ออี้

กู้ชิวเหลิ่งเอ่ย “แต่ไหนมาข้าก็ไม่ชอบให้ความร่วมมือ หากในมือข้าไม่มียาร้อยพิษ หากข้าถูกพิษสาหร่ายทะเลของท่านล่ะ? ทว่าเวลานี้ผู้ที่เจรจาเงื่อนไขกับข้ากลับเป็นท่าน ดั่งที่ว่าสิ่งใดๆ ล้วนไม่เที่ยง ไยท่านจำต้องใช้วิธีนี้ นี่จะโทษใครได้?”

เป่ยไห่เฟิงมาคราวนี้ก็มิได้ประสงค์ดีอยู่แล้ว เจ้าแห่งน่านน้ำไม่เคยทำสงครามมาก่อน แต่กลับวนเวียนอยู่ตามแคว้นต่างๆ ประชาชนที่อยู่ตามท้องทะเลก็ไม่เคยประสบกับความเดือดร้อนในช่วงศึกสงคราม แต่ตอนที่เขามาเมื่อสิบปีที่แล้ว ต้าเยียนยังคงเป็นแคว้นที่มีความโกลาหลด้วยศึกสงคราม ขณะนั้นต้าเยียนยังมีอาณาเขตไม่มาก ดังนั้นจึงขยายพื้นที่อยู่ตลอดเวลา เป็นแคว้นใหญ่ที่เคลื่อนทัพกรำศึก ดังนั้นสิบปีให้หลังที่เขาคิดมาต้าเยียนก่อนเป็นอันดับแรก ก็เพราะจะดูว่าในช่วงเวลาสิบปีต้าเยียนเปลี่ยนเป็นแคว้นที่รุ่งเรืองขนาดไหน

ครั้งนี้ดูแล้ว เป็นดินแดนแห่งยอดคนและอุดมสมบูรณ์ยิ่ง ต่างกับเมื่อสิบปีก่อนลิบลับ

เป่ยไห่เฟิงย่อมเอาชนะกู้ชิวเหลิ่งไม่ได้ จึงได้แต่หันไปทางอวี้ฉือจ้าน เอ่ย “ครั้งที่แล้วตอนที่ข้ามา เซ่อเจิ้งหวางก็รุ่นราวคราวเดียวกับข้า แต่ก็เป็นวีรบุรุษร่วมศึกฆ่าศัตรูได้แล้ว ทว่ายามนี้กลับยืนอยู่ข้างหลังอิสตรีเช่นนั้นหรือ?”

“ฝีปากดีของคุณชายเป่ยไห่ก็เฉกเช่นเดียวกับเมื่อสิบปีก่อน เพียงแต่เมื่ออยู่ต่อหน้านาง ข้ายินดีถอยอยู่ข้างหลัง แล้วจะอย่างไร? ”

“เจ้า!”

จู่ๆ เป่ยไห่เฟิงก็อยากกล่าวว่า ไร้ยางอายเสียจริง

เมื่อนึกว่าอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ก็กล่าวถ้อยคำขำฝืดอย่างไร้ยางอายอะไรไม่ได้ ดังนั้นจึงกลั้นกลืนกลับไป เอ่ย “ข้ายอมรับแล้ว เพียงแต่พวกเจ้าต้องใคร่ครวญให้ดีนะ หากข้าหายตัวไปจากต้าเยียน และหากเรื่องนี้แพร่ออกไป พวกเจ้าต้าเยียนก็รอสูญเสียอาณาเขตทางทะเล อยู่ตามยถากรรมได้เลย”

อวี้ฉือจ้านเหยียดยิ้มเย็น “เป็นการข่มขู่ที่ดียิ่ง”

ทันใดนั้นเป่ยไห่เฟิงก็รู้สึกยิ้มย่องได้สักที

แต่จังหวะนี้เอง จู่ๆ กู้ชิวเหลิ่งก็เอ่ยขึ้น “แค่อาศัยการข่มขู่นี้ ก็ให้ศพเขาสมบูรณ์ก็แล้วกัน”

เป่ยไห่เฟิงพลันหน้าถอดสี เมื่อเห็นเป่ยไห่เฟิงหน้าขมึงตึง กู้ชิวเหลิ่งก็เอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์ “คุณชายเป่ยไห่ ข้าก็แค่ล้อเล่นเท่านั้น คุณชายเป่ยไห่มาท่องเที่ยวคราวนี้ย่อมต้องหาความสำราญสักหน่อย เมืองหลวงต้าเยียนคึกคักมาก หากท่านยินดี พวกเราจะให้คนส่งท่านไปหอชุนเฟิงเต๋ออี้ แม่นางที่นั่นสิถึงจะเยี่ยมยอด”

อวี้ฉือจ้านเรียก “หงซิ่ว”

หงซิ่วก้าวออกมาทันที ขานรับ “เจ้าค่ะ”

“พาคุณชายเป่ยไห่ไปที่หอชุนเฟิงเต๋ออี้”

“เจ้าค่ะ”

หงซิ่วเดินไปถึงข้างกายเป่ยไห่เฟิง เอ่ยด้วยยิ้มเอ่ยอย่างนอบน้อม “คุณชายเป่ยไห่ เชิญ”

กู้ชิวเหลิ่งเห็นเป่ยไห่เฟิงยังยืนนิ่งอยู่กับที่ ดังนั้นจึงเอ่ย “ดูท่าคุณชายเป่ยไห่จะชอบเล่นสนุกกับองครักษ์ลับมากกว่า ถ้าเช่นนั้น...”

เป่ยไห่เฟิงเอ่ยแทรก “เชิญแม่นางหงซิ่วนำทางด้วย”

ก่อนจะจากไปเป่ยไห่เฟิงถลึงตากับกู้ชิวเหลิ่งอีกทีหนึ่ง ทว่ากู้ชิวเหลิ่งกลับทำเป็นทองไม่รู้ร้อน

อวี้ฉือจ้านเอ่ยกับกู้ชิวเหลิ่งที่อยู่ด้านข้าง “หอชุนเฟิงเต๋ออี้ใกล้จะล้มละลาย แต่เจ้ากลับส่งเทพไฉ่สิ่งเอี๊ยไป วางแผนจะทำอะไรหรือ?”

กู้ชิวเหลิ่งตอบ “เทพไฉ่สิ่งเอี๊ย? ข้าว่าส่งยันต์อายุสั้นไปเสียมากกว่า”

โดยแท้นางไม่ได้พอใจเต็มร้อยกับสถานที่ที่ฝู้จื่อโม่เลือก ในทางกลับกันยังชอบตำแหน่งหอชุนเฟิงเต๋ออี้มากกว่า