บทที่ 147 ผ้าเช็ดหน้า

เซียวอวิ๋นเซิงนั่งอยู่ในหอบรรพบุรุษตระกูลตัวเองอย่างเบื่อหน่ายเหลือแสน ช่วงนี้ดวงไม่สู้ดี ไปจวนกู้โหวทีไรเป็นอันไม่ได้เจอเงาของกู้ชิวเหลิ่งร่ำไป หนนี้ก็ไปเสียเที่ยวเหมือนกัน ทำเอาเขาหงุดหงิดใจยิ่ง

ก็จังหวะนั้นเอง เขาได้รับข่าวจากหอจูชุ่ยว่าตอนนี้กู้ชิวเหลิ่งปรากฏตัวอยู่ที่นั่น

เซียวอวิ๋นเซิงลุกขึ้นแล้ววิ่งพรวดออกไปจากหอบรรพบุรุษตระกูลตัวเองโดยช่องทางลับ จะได้เจอนังหนูนั่นสักที!

แต่ขณะที่เขาถึงหอจูชุ่ย กู้ชิวเหลิ่งก็จากไปไม่เห็นเงาแล้ว

“นังหนู!”

เซียวอวิ๋นเซิงสะดุดจวนจะล้มลงกับพื้น ผู้จัดการค้อมคำนับ เอ่ย “คุณชาย...คุณหนูกู้ไปแล้วขอรับ”

“ไปแล้ว?”

เซียวอวิ๋นเซิงตะลึงอยู่กับที่ “นางมาทำอะไรบ้าง?”

ผู้จัดการกล่าวด้วยความลำบากใจ “ตามคำสั่งของคุณชาย หากคุณหนูกู้มา ไม่ว่าต้องการสิ่งใดก็จัดให้ หนนี้คุณหนูกู้เอาปิ่นปักผมหงส์เก้าหางไป...”

“เจ้าหมายถึง ปิ่นหงส์ที่ได้มาจากแคว้นฉีเมื่อเดือนที่แล้ว?”

ผู้จัดการพยักหน้า เอ่ย “คือปิ่นหงส์ที่ฮ่องเต้แคว้นฉีทำขึ้นเพื่อฮองเฮาที่สวรรคตเมื่อสามปีก่อน ร่ำลือว่าขณะที่เพิ่งทำปิ่นหงส์เสร็จ ตระกูลของฮองเฮาก็ถูกประหารเพราะก่อกบฏ ด้วยความพิโรธดังนั้นฮ่องเต้แคว้นฉีจึงทิ้งปิ่นนี้ไปเสีย ภายหลังมีคนเก็บได้และซ่อมแซมจนกลับเป็นเหมือนเดิม”

เซียวอวิ๋นเซิงไม่เคยสนใจกับเรื่องพรรค์นี้ เพียงแต่รู้สึกว่ากู้ชิวเหลิ่งให้ความสนใจกับฮองเฮาแคว้นฉีนิดหน่อย ก่อนหน้านี้ก็เป็นอาภรณ์ที่ฮองเฮาองค์นั้นเคยสวมใส่ ต่อมาก็เป็นปิ่นระย้า ตอนนี้ก็มาเป็นปิ่นหงส์อีก ช่างน่าสงสัยเสียจริง

“คุณชาย?”

ครั้นผู้จัดการเห็นเซียวอวิ๋นเซิงเหม่อลอยก็อดถามขึ้นไม่ได้

เซียวอวิ๋นเซิงโบกมือ เอ่ย “ในเมื่อนางก็ไปแล้ว ของก็ให้นางไป นางได้จ่ายเงินหรือไม่?”

“จ่ายแล้วขอรับ เป็นทองคำห้าหมื่นตำลึง”

เซียวอวิ๋นเซิงเบะปาก “ตอนนี้นางรวยแล้ว ดังนั้นจึงไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา”

เซียวอวิ๋นเซิงกำลังหันตัวจะไปก็ได้ยินเสียงประหลาดของคนรับใช้ชายที่อยู่ชั้นสอง “นี่ใช่ผ้าเช็ดหน้าของคุณหนูรองตระกูลกู้หรือไม่?”

เซียวอวิ๋นเซิงหยุดฝีเท้า แล้วเรียกคนรับใช้ชายที่อยู่ข้างบน “เจ้า! พวกเจ้าเอาของลงมาให้ข้า!”

อีกฝ่ายพยักหน้า ก้มตัวลงเก็บแล้วส่งมอบมาให้ มิใช่ของราคาแพงอะไร แต่เป็นผ้าเช็ดหน้าที่หล่นโดยบังเอิญ

เซียวอวิ๋นเซิงหยิบขึ้นมาดู เป็นผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีเขียว บนนั้นปักลายดอกไห่ถังไม่เข้ากันเอาเสียเลย เซียวอวิ๋นเซิงเป็นคนที่ดูของเก่งยิ่ง ด้วยรสนิยมของกู้ชิวเหลิ่ง ทำไมถึงปักลายดอกไห่ถังไว้บนผ้าเช็ดหน้าสีเขียวเล่า?

เซียวอวิ๋นเซิงยัดไว้ในแขนเสื้อ แต่ขณะจะหมุนตัวไปก็อดเอาออกมาดูอีกไม่ได้ ตรงข้างๆ ดอกไห่ถังยังปักตัวษร ‘ชิว’ อีกคำหนึ่ง

เซียวอวิ๋นเซิงขมวดคิ้ว มักรู้สึกว่าแบบอักษรนี้คล้ายเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

กู้ชิวเหลิ่งนั่งอยู่ในลานบ้าน จูเอ๋อร์วางกล่องบุกำมะหยี่ในมือไว้บนโต๊ะ เอ่ย “คุณหนู ปิ่นหงส์นี้บ่าวว่างามสง่า สวยมากเลยเจ้าค่ะ มอบของล้ำค่าขนาดนี้ให้คุณหนูตระกูลฉิน จะเกินเลยไปหรือไม่เจ้าคะ?”

กู้ชิวเหลิ่งเปิดกล่องออก ปิ่นหงส์ที่อยู่ข้างในทำหางหงส์ได้พลิ้วไหวราวกับมีชีวิตชีวา อีกทั้งจุดที่มีไหมทองคำพันอยู่ก็พาลให้รู้สึกสูงส่งยิ่ง ความจริงนางไม่เคยเห็นปิ่นอันนี้มาก่อน เรื่องที่จวินฉีเซิ่งเดือดดาลขว้างปิ่นเมื่อสามปีก่อนเรียกได้ว่าเป็นเรื่องที่เล่าขาน ดังนั้นนางถึงทราบว่าที่แท้หลังจากนางเสียชีวิตแล้ว จวินฉีเซิ่งยังทำละครฉากนี้ขึ้นอีก

ใช้มันเป็นของขวัญแสดงความยินดีฉินโม่เอ๋อร์กับจวินฉีเซิ่ง เหมาะสมเป็นที่สุด

หากเป็นปิ่นหงส์เก้าหางปรากฏบนตัวฉินโม่เอ๋อร์ ก็ไม่รู้ว่าจวินฉีเซิ่งกับมู่หรงอี๋จะมีปฏิกิริยาอย่างไร สีหน้าต้องแย่มากแน่

“คุณหนูเหนื่อยมาครึ่งวันแล้ว บ่าวจะเปลี่ยนชุดให้นะเจ้าคะ”