บทที่ 148 ชายโฉดที่พบโดยบังเอิญ

“ที่แท้ก็คือเซียวโหวเย๋น้อยนี่เอง ตอนอยู่ไกลๆ ยังนึกว่าเป็นเซ่อเจิ้งหวาง”

เซียวอวิ๋นเซิงหรี่ดวงตาอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ “มีแต่เซ่อเจิ้งหวางถึงเข้าใกล้นางได้หรือ? ข้าก็มีสัมพันธ์อันดีกับกู้ชิวเหลิ่ง! หรือว่าพวกท่านชาวแคว้นฉีดูแค่เพียงภายนอก?”

อวี่เหวินเจี๋ยตวาดพลัน “เซียวอวิ๋นเซิง!”

เซียวอวิ๋นเซิงปัดมือ เอ่ย “ข้าผู้นี้รักการพูดขำขัน ไร้มันสมอง พวกท่านอย่าได้ถือสา”

อวี่เหวินเจี๋ยเอ่ยด้วยเสียงหนัก “คุณหนูรองกำลังบาดเจ็บ วันนี้แดดร้อนจัด กลับไปพักผ่อนเสียจะดีกว่า”

กู้ชิวเหลิ่งย่อตัวเล็กน้อย เอ่ย “หม่อมฉันไม่เป็นไร ท่านอ๋องรองโปรดวางใจเพคะ”

“นั่นสิ! ข้าพาเจ้ามารับลม นี่ยังมิได้รับลมเลยก็ถูกท่านไล่ไปเสียแล้ว พื้นที่ล่าสัตว์ชานเมืองตะวันออกก็ไม่ใช่ของจวนอ๋องรองของพวกท่านสักหน่อย”

จวินฉีเซิ่งหัวเราะเสียงดัง “ดูท่าความสัมพันธ์ของท่านอ๋องรองต้าเยียนกับโหวเย๋น้อยจะไม่ค่อยลงรอยกันนะ?”

อวี่เหวินเจี๋ยยังไม่ทันเปิดปาก เซียวอวิ๋นเซิงก็กล่าว “วาจานี้ผิดถนัดพ่ะย่ะค่ะ! ความสัมพันธ์ของข้ากับท่านอ๋องรองมีหรือที่คนธรรมดาจะเข้าใจ? ในราชวงศ์นอกจากอวี่เหวินหวายที่ไม่ค่อยได้พบปะกันแล้ว ส่วนมากก็ไปมาหาสู่ตั้งแต่ยังไม่ได้สวมกางเกงเลยด้วยซ้ำ”

กู้ชิวเหลิ่งไม่ใส่ใจกับคำพูดของเซียวอวิ๋นเซิง ในทางกลับกันยังรู้สึกว่าเซียวอวิ๋นเซิงจงใจเปลี่ยนเรื่อง ประเดี๋ยวก็เบนไปทางอวี้ฉือจ้าน ประเดี๋ยวก็เป็นอวี่เหวินเจี๋ย ตอนนี้ยังเริ่มพุ่งเป้าไปหาจวินฉีเซิ่งอีก แปลกประหลาดจริงแท้ หากเป็นแต่ก่อน เซียวอวิ๋นเซิงจะไม่พูดมากเช่นนี้เป็นอันขาด

อวี่เหวินเจี๋ยเลิกคิ้ว “ยังมีสตรีอยู่ เจ้าสมควรที่ไหนกัน?”

เซียวอวิ๋นเซิงไม่มองอวี่เหวินเจี๋ยเสียเลย ผิวปากตามลำพัง จากนั้นก็พยักพเยิดกับกู้ชิวเหลิ่งไม่หยุด แต่สุดท้ายกลับเสียเปล่า

อวี่เหวินเจี๋ยมองปฏิกิริยาของกู้ชิวเหลิ่งด้วยความตื่นตระหนก ทว่ากู้ชิวเหลิ่งกลับเมินเฉย จิตใจอันตุ้มๆ ต่อมๆ ของอวี่เหวินเจี๋ยจึงสงบลง

จวินฉีเซิ่งก็เหลือบมองกู้ชิวเหลิ่งอยู่บ่อยครั้งเช่นกัน หากเทียบกับการพบหน้าเมื่อคราวที่แล้ว กู้ชิวเหลิ่งคราวนี้อยู่ในชุดขี่ม้า แลดูสงบนิ่ง แผ่กลิ่นอายไม่ให้คนเข้าหา ต่างกับมู่หรงชิวมาก มู่หรงชิวร่าเริงสดใส แต่กู้ชิวเหลิ่งกลับไม่มีชีวิตชีวาราวกับคนตาย อีกทั้งยามเอ่ยปากยังพกพาความเย็นชาและยั่วยุอีกบางส่วน

“นี่? นี่ฝ่าบาทกำลังทอดพระเนตรของดีอะไรอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ? ให้ข้าดูบ้างสิ?”

เซียวอวิ๋นเซิงชะโงกหน้าไปอยู่ตรงหน้ากู้ชิวเหลิ่ง เข้าไปใกล้มาก จากนั้นก็เกี่ยวยิ้มที่มุมปาก “ที่ฝ่าบาททอดพระเนตรอยู่เป็นสาวงามจริงๆ ด้วย หน้าตา...”

“เซียวอวิ๋นเซิง เจ้ายังคุกเข่าที่หอบรรพบุรุษไปพอใช่หรือไม่?”

อวี่เหวินเจี๋ยเอ่ยอย่างเริ่มหมดความอดทน

เซียวอวิ๋นเซิงผงกศีรษะ จากนั้นก็ดึงระยะห่างออกจากกู้ชิวเหลิ่งประมาณหนึ่งอย่างที่คิด เอ่ย “ท่านอ๋องรองร้อนรนเช่นนี้ คงมิใช่นึกพิสมัยนังหนูนี่กระมัง?”

อวี่เหวินเจี๋ยหน้าตึง “พอที”

กู้ชิวเหลิ่งเอ่ย “ต้องเป็นเพราะเซียวโหวเย๋น้อยรับการลงโทษคุกเข่าอยู่ที่หอบรรพบุรุษนานเกินไปแน่ ไม่ได้เห็นอิสตรี ดังนั้นแม้แต่หม่อมฉันที่เป็นแม่นางน้อยวัยสิบสี่ก็ยังเห็นเป็นเจริญตาได้ ต่างจากฝ่าบาท พรุ่งนี้พระองค์จะอภิเษกสมรสแล้ว แต่เซียวโหวเย๋น้อยกลับไม่ได้เห็นกระทั่งอิสตรี ยามนี้คิดดูแล้วก็ช่างน่าเวทนายิ่งนัก”

“เจ้า! กู้ชิวเหลิ่ง จะเปลี่ยนฝักเปลี่ยนฝ่ายก็ทันทีเลยนะ!”