บทที่ 159 พิษใครร้ายกว่าก็ยังมิแน่

การเคลื่อนไหวของอวี้ฉือจ้านนั้นรวดเร็วมาก ดังที่คิดไว้ วันรุ่งขึ้นได้มีคนมาขนย้ายหีบทองไปจริงๆ

เอี้ยนซานเหนียงเดินวนไปวนมา เนื่องจากก่อนงานแต่งงานใหญ่ เจ้าสาวห้ามเดินทางออกจากบ้าน ดังนั้นแม้แต่กู้ชิวถาง นางเองก็มิสามารถออกไปพบได้

ตอนแรกกู้ชิวเหลิ่งก็คิดว่ามิได้พิธีรีตองอะไรมาก ประเดี๋ยวก็ผ่านไป แต่อวี้ฉือจ้านให้ความสนใจกับเรื่องเหล่านี้มาก มิเพียงแต่มิให้ผู้ใดเข้าพบ แม้แต่ตัวเขาเองก็มิได้เดินทางมา หารู้ไม่ว่าด้านนอกของสวนเฉินเซียงมีองครักษ์ลับเฝ้าจับตามองอยู่มากมายแค่ไหน มิมีทางที่ชายใดจะหลุดรอดเข้าไปได้อย่างแน่นอน

จูเอ๋อร์รินน้ำชาให้กับกู้ชิวเหลิ่ง จากนั้นกล่าวออกมาว่า “หลายวันที่ผ่านมานี้มิรู้ว่ากู้เจินไปอยู่แห่งหนใด ตอนที่ข้าไปหาเขา เขาก็มิเคยอยู่สักครั้ง คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูคิดว่า เป็นไปได้หรือไม่ที่เขาจะหนีออกไปแล้ว?”

“หนี?”

กู้ชิวเหลิ่งจิบชาพร้อมกล่าวว่า “เขาจะหนีไปหรือไม่ข้ามิอาจรู้ แต่ด้วยความสามารถของเขา ต่อให้ต้าเยียนก็มิสามารถรั้งเขาไว้ได้ หากเขายืนกรานที่จะไป ข้าจะทำเช่นไรได้?”

กู้ชิวเหลิ่งนึกถึงวันนั้น วันที่กู้เจินปรากฏตัวในตรอกเพื่อช่วยนาง และหลังจากวันนั้น นางก็มิเคยเห็นกู้เจินอีกเลย

งานแต่งใกล้เข้ามาทุกที นางจึงมิได้ใส่ใจเรื่องของกู้เจินสักเท่าไหร่ แต่เนื่องจากกู้เจินเป็นคนในราชวงศ์ของต้าโม่ น่าจะรู้เรื่องของจวินหวาเทียน แต่น่าเสียดายจากการไถ่ถามเรื่องราวครั้งก่อน ดูเหมือนกู้เจินมิค่อยอยากจะพูดอะไร

“หากกู้เจินหนีไปจริง ก่อนหน้านี้คุณหนูพยายามอย่างเต็มที่เพื่อดึงตัวเขามา เช่นนี้มันจะมิใช่การเนรคุณอย่างนั้นหรือ?”

“จะนับว่าเนรคุณก็มิได้”

กู้ชิวเหลิ่งวางถ้วยชาในมือ ก่อนหน้านี้ที่พาตัวของกู้เจินกลับมา ในใจคิดอยากจะเก็บอีกฝ่ายมาเป็นผู้พิทักษ์ แต่ตอนที่ได้เห็นกู้เจิน จึงพบว่ากู้เจินนั้นมิใช่คนธรรมดา ตั้งแต่บัดนั้นมานางก็รู้ทันทีว่ากู้เจินมิใช่คนที่สามารถควบคุมได้ นางจึงใช้ความคิดอย่างมาก เพื่อคิดหาวิธีในการนำกู้เจินมาอยู่ข้างกายเพื่อเป็นหลักประกัน

คนในราชวงศ์ของต้าโม่ มิใช่สามารถพบเจอได้ตามต้องการ ยิ่งไปกว่านั้นความสัมพันธ์ของนางกับกู้เจินเหมือนความสัมพันธ์ของนายบ่าว

กู้ชิวเหลิ่งขมวดคิ้วอย่างกะทันหัน “เสียงอะไรดังอยู่ที่ด้านนอก?”

“ข้ามิเห็นได้ยินเสียงอะไรเลย?”

หูของนางว่องไวกว่าผู้อื่น เมื่อสักครู่นางแอบได้ยินเสียงงู แต่จูเอ๋อร์กลับมิได้ยิน

หลายวันที่ผ่านมาแทบมิมีใครได้เข้ามาเหยียบในสวนเฉินเซียงเลย ทุกคนเอาแต่ออกไปแขวนผ้าและโคมไฟสีแดงอยู่ด้านหน้าจวน นอกจากนั้นยังต้องเตรียมในเรื่องอื่นๆ ของงานแต่งงานที่จะจัดขึ้น ทำให้สวนเฉินเซียงในบัดนี้ดูสะอาดกว่าที่ผ่านมามาก

จนกระทั่งได้ยินเสียงของดาบจากภายนอก กู้ชิวเหลิ่งจึงลุกขึ้นยืนและเปิดประตูออกไป

จากนั้นก็ได้เห็นองครักษ์ลับสามสี่คนร่วงหล่นลงมาจากต้นไม้ บนร่างของพวกเขาถูกงูโปร่งแสงขดรัดอยู่

กู้ชิวเหลิ่งขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย จากนั้นนำเข็มเงินที่อยู่ในแขนเสื้อออกมาห้าเล่ม แต่ละเข็มพุ่งไปยังตำแหน่งสำคัญบนร่างกายของงู

แต่มันกลับมิได้ผลใด

จูเอ๋อร์ตกใจจนเกือบจะล้มลงกับพื้น งูโปร่งแสงมากมายที่อยู่บนพื้น ความเร็วในการเลื้อยของพวกมันรวดเร็วกว่างูทั่วไปมาก

ผ้าคลุมสีฟ้ายาวลงมาปกคลุมทั่วทิศทางของเสลี่ยงนุ่ม ถูกหญิงสาวสองคนยกขึ้นไป