บทที่ 167 หึงหวง

ในตอนที่ทุกคนกำลังอุทานอย่างตกตะลึงว่า เป่ยไห่เฟิงมอบไข่มุกเจ็ดสีหนึ่งลูกออกมาได้ง่ายๆเลย กู้ชิวเหลิ่งก็เอ่ยปากบอก “ต่างว่ากันว่า อ๋องไห่นั้นใจกว้างนัก คำพูดนี้เป็นเท็จจริงๆ ถึงไข่มุกเจ็ดสีนี่จะล้ำค่า แต่สำหรับอ๋องไห่แล้ว มิเท่าไหร่กระมัง?”

กู้ชิวเหลิ่งพูดไม่ผิดเลย ถึงไข่มุกเจ็ดสีจะล้ำค่า แต่สำหรับเป่ยไห่เฟิงแล้ว ประหนึ่งดินปุ๋ยก็ไม่ปาน ตอนนี้แค่เขาสะบัดชายเสื้อ ก็มีไข่มุกเจ็ดสีหลายลูกร้อยเป็นสร้อยเลย อย่าว่าแต่ไข่มุกเจ็ดสีเลย ต่อให้เป็นไข่มุกสีรุ้งสิบสองสีก็มี

คนในที่นั้นต่างรู้กันดีว่า เป่ยไห่เฟิงพูดเข้าข้างตนเองในคำพูดนั้น พอเข้ามาก็จะมาแย่งเจ้าสาว ไม่คิดจะมามอบของขวัญยินดีสักนิด ตอนนี้พอโดนกู้ชิวเหลิ่งตอกเข้าให้หน่อย เป่ยไห่เฟิงไม่หาของขวัญล้ำค่าจริงจังมามอบให้สักชิ้นก็ไม่ได้การละ

เป่ยไห่เฟิงเข้าใจแล้วว่า อวี๋ฉือจ้านต้องการให้เขาลำบากใจ กู้ชิวเหลิ่งยิ่งอยากได้เงินหรือของล้ำค่าจากตัวเขา

ไม่เป็นมิตร ไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย！

เป่ยไห่เฟิงฝืนพูดว่า “ข้าก็แค่รีบร้อนมาเท่านั้นมิได้รึ? พวกท่านรับไว้ ไข่มุกเจ็ดสีลูกนี้มีสรรพคุณขับไล่ความเย็น รอผ่านไปสักหลายวัน ข้าจะเตรียมของขวัญล้ำค่าจริงจังให้พวกท่านอีก”

อวี๋ฉือจ้านแย่งพูดก่อนกู้ชิวเหลิ่งว่า “น่ากลัวจะสายแล้ว อีกสองวันข้ากับพระชายาจะไปท่องเที่ยวฉลองน้ำผึ้งพระจันทร์กัน ข้าขอลาพักครึ่งปีแล้ว จะไปท่องเที่ยวประเทศอื่นสักหน่อย”

กู้ชิวเหลิ่งหันมองอวี๋ฉือจ้านทันที อวี๋ฉือจ้านพูดว่าจะไปประเทศอื่นดูไม่เหมือนไปฉลองน้ำผึ้งพระจันทร์ง่ายดายเพียงนั้น ยิ่งไปกว่านั้นพูดออกมาในยามนี้ ลาครึ่งปีคือจะตามนางไปต้าฉี?

เป่ยไห่เฟิงหาข้ออ้างให้ตนเองว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกท่านก็ตามข้ากลับทะเลได้ ที่นั่นสนุกมาก ไข่มุกเจ็ดสีนี่มีมากมายนับไม่ถ้วน!”

อวี๋ฉือจ้านพูดเสียงต่ำว่า “ดูท่าจะมิได้”

“เหตุใดกัน?”

“พระชายาเมาทะเล ดังนั้นไปมิได้”

เมาทะเล คำพูดนี้พึ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก อวี๋ฉือจ้านไม่รู้จูงมือกู้ชิวเหลิ่งตั้งแต่เมื่อไหร่ ท่าทางดูสนิทสนมยิ่งนัก

ถึงเป่ยไห่เฟิงจะสนใจในตัวกู้ชิวเหลิ่ง แต่ถ้าเป็นสตรีของอวี๋ฉือจ้าน เช่นนั้นเขาจะไม่แตะต้อง

ในความคิดของเป่ยไห่เฟิง สตรีที่อวี๋ฉือจ้านชอบพอ ย่อมมิใช่คนดีอะไรแน่นอน

เป่ยไห่เฟิงโดนดักคอไว้หมดแล้ว สามีภรรยาคู่นี้ไม่ยอมให้ทางรอดแก่เขาเลย แม้แต่โอกาสในการพูดเข้าข้างตนเองก็ไม่ยอมให้เขา ถ้าเป็นศัตรูกับต้าเยียนเขาไม่กลัว แต่ถ้าเป็นศัตรูกับอวี๋ฉือจ้าน เขายังหวาดหวั่นอยู่หลายส่วน

กู้ชิวเหลิ่งบอกว่า “อ๋องไห่เป็นแขก เชิญเข้าร่วมงานเถอะ พวกเราจะกลับไปแล้ว”

กู้ชิวเหลิ่งพูดให้ทางเขาก่อน ทำให้เป่ยไห่เฟิงค่อนข้างตกใจ เขาอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก็ไม่พูดอะไร

กู้ชิวเหลิ่งเลิกคิ้วบอก “ดูท่าอ๋องไห่จะมิใคร่อยากเข้าร่วมงาน เช่นนั้น...”

“ข้าชื่นชมต้าเยียนของพวกท่านที่ต้อนรับอย่างดีอีกทั้งข้าวของอุดมสมบูรณ์ ไม่เหมือนกับพวกต้าฉีที่ไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย วันนี้เป็นวันดีของเซ่อเจิ้งหวางกับพระชายาของเซ่อเจิ้งหวาง พระชายาของเซ่อเจิ้งหวางยังเชื้อเชิญด้วยความจริงใจ เช่นนั้นข้าเข้าร่วมล่ะนะ!”

อวี๋ฉือกงมุมปากกระตุก เมื่อครู่กู้ชิวเหลิ่งพูดคำนั้นออกมาเพราะรำคาญต่างหาก เหตุใดจึงกลายเป็นเชื้อเชิญด้วยความจริงใจได้เล่า?

แต่เพื่อเข้าขากับอาสะใภ้ตนเอง อวี๋ฉือกงได้แต่คล้อยตามว่า “คนมา เตรียมเชิญอ๋องไห่เข้าร่วมงาน”

ในตอนที่ทุกคนพากันยกมือคารวะกับเป่ยไห่เฟิง อวี๋ฉือจ้านได้จูงมือกู้ชิวเหลิ่งออกจากท้องพระโรง

อวี๋ฉือกงพูดอย่างหัวเสียเล็กน้อย “ข้ายังมิได้อนุมัติการลาเลยนะ...”