บทที่ 173 ประณามและต่อว่า

“ข้าน้อยรับคำสั่ง”

สุดท้ายฉินโม่เอ๋อร์หันมองตำหนักฮองเฮาที่หรูหราโอ่โถง ก่อนจะจากไป

นางจากบ้านเกิดมายังต้าฉี ก็เพื่อเป็นฮองเฮา นางจะต้องเป็นสตรีที่สูงศักดิ์ที่สุดในโลกนี้ให้ได้

ไฉ่ฉินมองดูฉินโม่เอ๋อร์อยู่ข้างๆ พลางยิ้มมุมปาก

มู่หรงอี๋กลับไปยังตำหนัก เอนตัวลงนอนบนตั่งกุ้ยเฟยอย่างง่วงงุน “ข้านึกว่าจะเป็นคนต่อกรยากอะไร ก็แค่สตรีโง่เขลาคนหนึ่งเท่านั้นเอง ฝ่าบาทเบื่อเมื่อใด ย่อมโยนทิ้งไปในที่สุด”

อีชุ่ยบอกว่า “กุ้ยเฟยรับสั่งถูกแล้ว แต่ยังไงก็ตามฉินเฟยผู้นี้เป็นองค์หญิงเหอชินจากต้าเยียนนั่น ฝ่าบาทเกรงต้าเยียนอยู่บ้าง คงไม่สลัดทิ้งโดยง่ายแน่”

“เจ้าจะรู้อะไรล่ะ หัวใจฝ่าบาทข้ามีหรือจะไม่รู้? เขาอยากจะทำลายต้าเยียนแล้วเข้ายึดครองนานแล้ว เนื้อชิ้นใหญ่เยี่ยงนี้ เขามีหรือจะยอมละทิ้งง่ายๆ? ขอแค่ต้าเยียนล่มสลาย สงครามบังเกิด ฉินเฟยผู้นี้ก็จะกลายเป็นเหยื่อที่ต้องเสียสละระหว่างสองประเทศ” มู่หรงอี๋ยิ้มเย็น รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

“ไป เจ้าไปเอาภาพวาดฉินเฟยที่ก่อนหน้านี้หามาเผาทิ้งซะ อย่าให้เหลือร่องรอยใดๆ”

อีชุ่ยพูดอย่างนอบน้อม “ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้”

อีชุ่ยพึ่งออกจากประตูไป ก็เห็นจวินฉีเซิ่งในชุดมังกร ท่าทางเหมือนพึ่งว่าราชการเสร็จ

“ข้าน้อยถวายบังคมฝ่าบาท”

จวินฉีเซิ่งพยักหน้าบอก “ไปเถอะ”

“เพคะ”

มู่หรงอี๋เห็นจวินฉีเซิ่งมา ก็ยิ้มรับ พร้อมเข้าไปพูดอ่อนโยนใส่ทันทีว่า “วันนี้ฝ่าบาทว่างมาหรือเพคะ?”

“ทำไม? หรือว่าข้าจะมาเยี่ยมเจ้ามิได้รึ?”

ระหว่างพูด จวินฉีเซิ่งโอบเอวมู่หรงอี๋เข้ามาทันที พลางมองดูใบหน้างดงามดุจเทพธิดาของมู่หรงอี๋อย่างละเอียด หากบอกว่ามู่หรงอี๋เป็นสตรีที่งามอันดับหนึ่งของต้าฉีก็มิผิดเลย ทุกครั้งที่มองใบหน้านี้จะรู้สึกงดงามน่ามอง เพียงแต่มองนานวันเข้า ก็มองครบหมดแล้ว

ในตอนที่จวินฉีเซิ่งก้มหัวลงจะจูบใบหูมู่หรงอี๋ พลันพูดเสียงต่ำว่า “ข้าถามเจ้าหน่อย เรื่องหนอนกู่เหมียวเจียง เจ้าเป็นคนบอกอวี้เฟยใช่หรือไม่?”

อารมณ์ที่สะลึมสะลือของมู่หรงอี๋พลันตื่นขึ้นทันที แสร้งผลักจวินฉีเซิ่งออกห่าง และพูดว่า “ที่แท้ฝ่าบาทมาหาหม่อมฉันเพื่อเรื่องนี้เอง ฝ่าบาทกลับวังมาหลายวันแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่หม่อมฉันได้เจอฝ่าบาทนะเพคะ”

จวินฉีเซิ่งรู้ดีว่ามู่หรงอี๋คิดอย่างไรมาตลอด ครานั้นยามมู่หรงอี๋ต่อกรกับมู่หรงชิว เขาก็รู้ว่าสตรีผู้นี้มิได้ไร้พิษสง หากมิใช่เพราะใบหน้างดงามไร้ที่ติของมู่หรงอี๋ อีกทั้งยังมีหลักฐานที่เขาให้ร้ายจวินหวาเทียน ฆ่าล้างตระกูลมู่หรง เขาจัดการฆ่ามู่หรงอี๋ที่กุมความลับของเขาทั้งหมดให้สิ้นซากไปนานแล้ว

จวินฉีเซิ่งก้าวขึ้นหน้า โอบมู่หรงอี๋เอาไว้พลางว่า “ข้าจะลืมเจ้าได้อย่างไรกัน? เพียงแต่ราชการช่วงนี้มีมากนัก เลยไม่ทันมาเยี่ยมเจ้า”

มู่หรงอี๋ยิ้มมุมปากพลางว่า “ฝ่าบาทมาครานี้ ตั้งใจมาประณามและต่อว่า เพราะหม่อมฉันเปิดเผยเรื่องหนอนกู่งั้นรึ?”

“ข้าเพียงแค่ถามดู เจ้ากับข้าร่วมเรียงเคียงหมอนมาหลายปีขนาดนี้ ข้ายังจะโกรธเจ้าอีกรึ?” มู่หรงอี๋หันมาวาดรูปวนที่หน้าอกจวินฉีเซิ่งแผ่วเบาพลางว่า “มันก็มิแน่ดอก นิสัยเจ้าชู้ของฝ่าบาท หม่อมฉันจัดการไม่ได้ ฝ่าบาทอยู่เหนือมวลประชา อยากได้สตรีมากมายเท่าใดก็ย่อมได้”