คุณปู่มาหา

เนื่องจากชาวบ้านหลายคนจึงเลื่อยต้นไผ่ได้รวดเร็วแต่ก็ไม่เร็วเท่าซ่งจื่อหรู แค่พริบตานางก็เลื่อยต้นไผ่ไปเกือบร้อยต้น พ่อลูกสกุลฮั่วและชาวบ้านต่างอ้าปากค้าง มีเพียงเด็กบ้านหลี่กับซ่งจื่อเย่วที่ไม่รู้สึกแปลกแถมหัวเราะกับท่าทางของพวกเขา

"พี่ใหญ่กับพี่รองมีพรสวรรค์ด้านกำลัง เรื่องออกแรงล้วนไม่มีใครเทียบพวกนางได้หากไม่ใช่เพราะปกป้องข้ากับพี่รอง พี่ใหญ่ของข้าคงไม่ถูกปีศาจเฒ่าทุบตีหรอกขอรับ"

ซ่งจื่อห่าวพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ปีศาจเฒ่าที่ซ่งจื่อห่าวพูดน่าจะหมายถึงแม่เฒ่าหลี่ เด็กคนนี้ปกติคนนึกว่าใบ้แต่เวลาพูดทำเอาคนไปไม่ถูกเชียวเด็กๆสกุลซ่งนี่ช่างประหลาดแท้ เหตุใดประหลาดนะหรือแม่หนูซ่งจื่อเย่วนั่น ใช้เพียงมือเดียวก็สามารลากไผ่ทั้งต้นมาวางเรียงราย

" ข้าว่าไม่ต้องห่วงสามพี่น้องนี่จะดีกว่า ควรห่วงคนที่จะมาหาเรื่องพวกนางเถอะฮ่า ฮ่า ฮ่า"

"ยังไงก็ยังเด็ก เล่ห์เหลี่ยมของผู้ใหญ่นั้นมากมายนัก "

ครั้นยามที่หลี่ต้าซานยังอยู่ เขาเป็นคนอัธยาศัยดีมีน้ำใจไม่ว่าผู้ใดไหว้วานก็มักไม่ปฏิเสธ สะใภ้ซ่งก็อ่อนโยนสั่งสอนบุตรสาวได้ดีเด็กทั้งสามวางตัวดี ผู้คนในหมู่บ้านจึงรักและเอ็นดู

ปลายยามเซินก็ตัดต้นไผ่ได้เกือบสามร้อยต้น ไผ่หนึ่งต้นเลื่อยได้3ท่อนๆละ2จั้งดูเหมือนจะได้600ท่อน อีกทั้งไผ่ต้นยาวสำหรับวางแนวนอนอีกเกือบห้าสิบท่อน

"นี่คงเพียงพอแล้ว พรุ่งนี้คงเหลือแต่รอรื้อรั้วเก่ากับขุดหลุมสำหรับปักเสา สำหรับนำท่อนนำไผ่ลงปักเอาล่ะพวกเราต้องไปแล้ว"

ถึงเวลาหุงหาแล้ว ชาวบ้านจึงกลับไปฮั่วหย่งเองก็กำลังจะไปเขาหันมาหาซ่งจื่อหรูก่อนจะเอ่ยขึ้น

ฮั่วเฟยหย่ง"แม่หนู เหตุใดข้าจึงคุ้นหน้าเจ้านัก ได้ยินว่าตาเจ้าเป็นช่างไม้ ท่านตาเจ้าเป็นคนหมู่บ้านหลี่เช่นนั่นรึ"

ซ่งจื่อหรู"ท่าตาข้าอพยพมาจากชายแดนเป่ยเหลียงเจ้าค่ะ ยามนั้นมีสงครามและโรคระบาดจึงหนีมา ครอบครัวพัดพรากเหลือตัวคนเดียว ได้เจอกับท่านยายที่ค่ายผู้ลี้ภััยเมืองเสียนหยาง ต่อมาทางการได้ให้จับจองที่ดิน จึงมาตั้งรกรากอยู่ตำบลซานสุ่ยหมู่บ้านหลี่ซานแห่งนี้เจ้าค่ะ บางทีหน้าตาข้าอาจดูโหลก็เป็นได้"

ฮั่วเฟยหย่ง"หน้าตาดูโหล มันคือสิ่งใดเหตุใดคำพูดเจ้าช่างฟังดูประหลาด"

ซ่งจื่อหรู"เอ่อ..หมายถึงว่าหน้าตาธรรมดาๆพบเห็นทั่วไปน่ะเจ้าค่ะ"

ฮั่วเฟยหย่ว"อืม...ข้ามีสหายคนนึงเจ้าดูคล้ายคลึงกับเจ้า น้องสามเจ้าแทบจะถอดแบบภรรยาของเขามาเชียวฃ้ายังคิดว่าเป็นญาติกันเสียอีก ขออภัยเจ้าด้วยที่ถามวุ่นวาย"