ตอนที่ 6 เล่าให้ฟังอย่างละเอียด

ลั่วชิงยวนหยิบไม้ที่เตรียมไว้อยู่มุมกำแพง ก่อนจะฟาดมันลงไปที่เมิ่งจิ๋นอวี่จนสลบ!

จากนั้นนางก็หยิบหมั่นโถวชิ้นเล็ก ๆ ออกมาจากแขนเสื้อ ยัดใส่ปากเมิ่งจิ๋นอวี่และบังคับให้นางกลืนลงไป

ชายฉกรรจ์ห้าหกคนที่อยู่ในห้องได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากหน้าต่าง คิดว่าลั่วชิงยวนกำลังพยายามหนีออกไป

“อยู่ตรงนี้! ยังคิดจะหนีอีกหรือ!”

ชายคนหนึ่งพุ่งเข้ามาพร้อมฟาดลงไปหนึ่งฝ่ามือ ลั่วชิงยวนใช้โอกาสปล่อยตัวเมิ่งจิ๋นอวี่ทันที

ดังนั้นชายฉกรรจ์จึงรีบกลับจับเมิ่งจิ๋นอวี่ที่ถูกตีสลบกลับไป เพราะคิดว่าเป็นลั่วชิงยวน และช่วยกันอุ้มเมิ่งจิ๋นอวี่ไปที่เตียง

ลั่วชิงยวนที่แนบตัวอยู่ข้างกำแพงฟังเสียงความเคลื่อนไหว เมื่อแน่ใจว่าสำเร็จแล้ว นางจึงเดินจากไปด้วยความสบายใจ

ถือโอกาสยามค่ำคืน ลอบเข้าไปด้านหลังห้องครัวอย่างเงียบ ค้นหาในห้องครัวจนทั่ว แต่กลับไม่มีอะไรเหลือให้กินเลย!

นางจึงหามุมหนึ่งในครัวเอนตัวลงนอน แล้วหลับไป

---

ณ ห้องตำรา

ฟู่เฉินหวนที่เพิ่งจัดการงานราชการเสร็จกำลังเตรียมตัวพักผ่อน ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงตื่นตระหนกของลั่วเยว่อิ๋ง “ท่านอ๋อง ท่านนอนหรือยังเพคะ?”

เมื่อได้ยินเสียงตื่นตระหนก ฟู่เฉินหวนรีบเดินไปเปิดประตูทันที “เกิดเหตุใดขึ้น?”

ลั่วเยว่อิ๋งยืนใบหน้าขาวซีดมองเขา ดวงตาที่เปียกชื้นเหมือนเพิ่งร้องไห้ “ท่านอ๋อง เมื่อครู่นี้...ข้าเห็นชายฉกรรจ์ห้าหกคนเข้าไปในห้องของพี่หญิง ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิตพี่หญิงได้ไหมเพคะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของฟู่เฉินหวนก็เปลี่ยนไปทันที

ชายฉกรรจ์สองสามคนเข้าไปในห้องลั่วชิงยวนหรือ? เขาสั่งซูโหยวให้ยกเลิกแผนการนี้แล้วไม่ใช่หรือ?

“ท่านอ๋อง ข้ามีพี่หญิงเพียงคนเดียว ไม่ว่านางจะทำสิ่งใดไป นางก็ยังเป็นพี่หญิงแท้ ๆ ของข้า...” ลั่วเยว่อิ๋งพูดทั้งน้ำตา ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าขอร้อง

เมื่อเห็นเช่นนั้น ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วแน่น ก่อนรีบประคองลั่วเยว่อิ๋งขึ้น “เจ้าพาข้าไปดู”

“นี่...” ลั่วเยว่อิ๋งก้มหน้าด้วยความอับอาย

แววตาของฟู่เฉินหวนมีความเย็นชา คิดว่าลั่วชิงยวนสร้างเรื่องอะไรอีกแล้ว จนถึงตอนนี้นางยังไม่ยอมแพ้อีก!

ยังจงใจทำให้ลั่วเยว่อิ๋งเข้าใจเขาผิดอีก

ครั้งนี้เขาจะพาลั่วเยว่อิ๋งไปดูโฉมหน้าที่แท้จริงของพี่หญิงแสนดีของนางเอง!

ลั่วเยว่อิ๋งใบหน้าซีดเผือด ถูกฟู่เฉินหวนลากให้ตามไป นางร้องไห้สะอึกสะอื้นไปตลอดทาง “ท่านอ๋อง ข้ายินดีรับโทษแทนพี่หญิง โปรดไว้ชีวิตพี่หญิงด้วยเพคะ...”

ยามค่ำคืนในจวนที่เงียบสงัด เสียงร้องไห้ของลั่วเยว่อิ๋งดังชัดเจน จนดึงดูดเหล่าข้ารับใช้ในจวนให้ออกมาดูเหตุการณ์

“คุณหนูรองนี่จิตใจดีจริง ๆ ทั้งที่คุณหนูใหญ่ทำเช่นนั้นกับนาง แย่งงานแต่งของนาง แต่นางยังร้องขอความเมตตาแทนคุณหนูใหญ่อีก”

“ใช่ คุณหนูรองช่างมีจิตใจเมตตาเหมือนพระโพธิสัตว์จริง ๆ”

เหล่าสาวใช้และคนรับใช้ต่างซุบซิบกัน พอได้ยินเสียงก็รู้สึกอยากรู้และตามไปดูว่าเกิดเหตุใดขึ้น

---

ณ ลานกว้าง ไม่มีแสงไฟแม้แต่น้อย ทุกสิ่งมืดสนิท

ท่ามกลางความเงียบ เสียงบางอย่างดังออกมาจากในห้องเป็นเสียงที่ทำให้ผู้ฟังหน้าแดงก่ำด้วยความกระดากอาย และมีเสียงพูดหยาบโลนของชายคนหนึ่งปะปนอยู่ด้วย “ขาของพระชายานี่ช่างแข็งแรงนัก เกือบจะบีบเอวข้าน้อยขาดแล้ว!”

ในชั่วขณะนั้น ความโกรธแล่นขึ้นสู่ศีรษะของฟู่เฉินหวน

แม้ว่าเขาจะเกลียดชังนาง แต่ตอนนี้นางก็ยังมีตำแหน่งเป็นพระชายาอยู่ นางกล้าทำเรื่องเสื่อมเสียเช่นนี้กับคนรับใช้ในจวนของเขาอย่างเปิดเผย...?!

ลั่วเยว่อิ๋งตกใจจนใบหน้าซีดขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าและรั้งชายแขนเสื้อของฟู่เฉินหวน “ท่านอ๋อง ท่านอ๋องได้โปรดไว้ชีวิตพี่หญิงด้วยเถิดเพคะ!”

การกระทำของลั่วเยว่อิ๋งเหมือนราดน้ำมันลงบนกองเพลิง ฟู่เฉินหวนโกรธจนควันออกหู นางคิดว่าเป็นคำสั่งของเขาหรือ?!

เขาดึงลั่วเยว่อิ๋งขึ้นจากพื้น “ข้าไม่ได้สั่ง!”