ตอนที่ 7 ทำเรื่องที่ไม่อาจเปิดเผยได้จริง ๆ

เมิ่งจิ๋นอวี่และบรรดาคนรับใช้เหล่านี้ล้วนเป็นคนที่ไม่ควรอยู่ในห้องของลั่วชิงยวนในตอนนี้ แต่คืนนี้ทุกคนกลับมารวมตัวกันในห้องของนาง และนางกลับไม่ได้อยู่ในห้อง ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่าเรื่องคืนนี้อาจเป็นแผนการของลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนที่งุนงง ขมวดคิ้วและมองด้วยดวงตาเย็นชา “ท่านอ๋องกำลังสอบสวนผู้กระทำผิดหรือ?”

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ลั่วเยว่อิ๋งรีบเข้ามาจับแขนของนางไว้ จงใจพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ให้ทุกคนได้ยินชัดเจน “พี่หญิง อย่าพูดกับท่านอ๋องเช่นนี้ คืนนี้ท่านไปทำอันใดมา รีบบอกความจริงกับท่านอ๋องเถิด มีข้าอยู่ ท่านอ๋องไม่ทำให้ท่านลำบากใจหรอก”

ท่าทางของลั่วเยว่อิ๋งยิ่งทำให้คนอื่นมองว่าเรื่องคืนนี้เป็นฝีมือลั่วชิงยวนจริง ๆ

แววตาของลั่วชิงยวนมีความเย็นชาที่อยากจะสังเกตเห็น จงใจหลุบตาลงราวกับกลัวถูกจับได้ และพูดเสียงเบา “ข้ายอมรับว่าคืนนี้ข้าทำเรื่องที่ไม่อาจเปิดเผยได้จริง ๆ...”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลั่วเยว่อิ๋งแสร้งตกใจและรีบพูดด้วยน้ำเสียงดังขึ้น “อะไรนะ? พี่หญิง เหตุใดท่านทำเรื่องเลอะเลือนเช่นนี้!”

นางลากลั่วชิงยวนเดินเข้าไปหาฟู่เฉินหวน พูดกับนางด้วยสีหน้าจริงจัง “พี่หญิง รีบสารภาพผิดกับท่านอ๋องเถิด มีข้าอยู่ ท่านจะไม่เป็นอะไร!”

ลั่วเยว่อิ๋งมองดูสีหน้าของลั่วชิงยวนที่ดูโง่เขลาเช่นเมื่อก่อน ถือโอกาสนี้ให้ลั่วชิงยวนสารภาพด้วยตัวเอง ยิ่งถ้าทำให้ท่านอ๋องโกรธจนสั่งโบยนางจนตายได้จะยิ่งดี!

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งขรึม

บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ ทุกสายตาจับจ้องไปที่ลั่วชิงยวน รอฟังคำสารภาพผิดของนาง

ในเมื่อเมิ่งจิ๋นอวี่เป็นลูกสาวของเมิ่งก่วนซื่อ และเป็นสาวใช้ชั้นหนึ่งในจวนของฟู่เฉินหวน ก็ถือว่าเป็นคนใกล้ชิดของท่านอ๋อง หากลั่วชิงยวนวางแผนใส่ร้ายเมิ่งจิ๋นอวี่ แน่นอนว่าต้องรับผิดชอบ!

ลั่วชิงยวนก้มหน้าลง ยกมือข้างหนึ่งลูบท้องที่แบนราบของตัวเองก่อนจะพูดอย่างช้า ๆ “คืนนี้ข้าไปแอบหาของกินที่ห้องครัว แต่ในหม้อข้าวไม่มีข้าวเหลือเลยสักเม็ด ข้าก็เลยไม่ได้แอบขโมยอะไรเลยเพคะ!”

“เรื่องแค่นี้ ท่านอ๋องถึงกับทำเรื่องให้ใหญ่โตเช่นนี้เลยหรือเพคะ?” นางเงยหน้าขึ้น และถามกลับฟู่เฉินหวนด้วยน้ำเสียงที่แสดงความไม่พอใจ

ทันทีที่พูดจบ คนในที่นั้นล้วนตกตะลึงกันหมด มองหน้ากันไปมา

ลั่วเยว่อิ๋งถึงกับตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อไปเลย

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วแน่น จับสังเกตลั่วชิงยวน สตรีคนนี้โกหกได้อย่างหน้าตายโดยไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย! สตรีคนนี้โกหกจนเป็นสันดาน!

ในตอนนั้นเอง ท้องของลั่วชิงยวนส่งเสียงร้องโครกครากออกมา

ทำให้ยามค่ำคืนที่เงียบสงัดยิ่งตึงเครียดมากขึ้น

ฟู่เฉินหวนโกรธจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ

เห็นท่าทางที่หิวโหยและพยายามอดทนของลั่วชิงยวน อดคิดไม่ได้ว่าคนในจวนคงไม่ทำให้นางอยู่ดีมีสุข การได้กินข้าวอิ่มท้องสำหรับนางคงเป็นเรื่องยากจริง ๆ

“ท่านอ๋อง...ท่านอ๋อง...ข้าร้อนเหลือเกิน...” เมิ่งจิ๋นอวี่ที่นอนอยู่บนพื้นในสภาพห่มผ้าบิดกายไปมา พลางส่งเสียงยั่วยวนเรียกฟู่เฉินหวน ทำให้สีหน้าของเขายิ่งมืดมน

“เซียวซู ทำให้นางได้สติ!” ฟู่เฉินหวนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ทันใดนั้น ร่างในชุดดำกระโดดลงมาที่ลานต่อหน้าทุกคนอย่างเงียบเชียบ และก็ไม่รู้ว่ามาจากที่ไหน ร่างกายของคนคนนั้นองอาจสง่า ทุกย่างก้าวที่เดินก็ดูออกได้ว่าเป็นยอดฝีมือ

เซียวซูเดินเข้าไปจับข้อมือของเมิ่งจิ๋นอวี่เพื่อตรวจชีพจรอย่างไม่ทะนุถนอมเลยแม้แต่น้อย ทันใดนั้นก็หยิบยาเม็ดออกมาจากเสื้อแล้วป้อนเข้าปากของนางไป

น่าจะเป็นยาถอนพิษจี๋เล่อ

เซียวซูเป็นองครักษ์คนสนิทของฟู่เฉินหวน การที่เขาเตรียมยาถอนพิษไว้เช่นนี้ แสดงให้เห็นว่าฟู่เฉินหวนระแวงว่าลั่วชิงยวนจะวางยาเขาอีกเช่นนั้นหรือ?