EP.8 : ที่ประจำของเด็กฝึกงาน 2/2

ติ๊ง!

บานประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมกับร่างอรชรในชุดนักศึกษารัดรูปเดินสะพายกระเป๋าออกมา สิ่งหนึ่งที่สโรชาสัมผัสได้คือบรรยากาศในชั้นยังเงียบสงบเหมือนเดิม ส่วนสิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือวันนี้ไม่มีใครเอาปืนมาจ่อหัวเธอ

เสียงรองเท้าส้นเข็มสีดำดังกระทบพื้นมันวาวตามจังหวะเยื้องย่าง ร่างน้อยเดินผ่านหน้าบอดี้การ์ดหนวดเฟิ้มนับสิบที่ยืนนิ่งไม่กระดิก และไม่สนใจเธอนับตั้งแต่ก้าวขาออกจากลิฟต์ เหลือบมองแต่ละคนที่เดินผ่านหากบอกว่าเป็นหุ่นขี้ผึ้งเอามาตั้งไว้ก็คงเชื่อ

“ก็นะ เจ้าชายลำดับที่สองแห่งราชวงศ์บ่อน้ำมันที่รั้งตำแหน่งเจ้าผู้ครองรัฐ คงไม่จ้างคนธรรมดามาเป็นบอดี้การ์ดหรอก” เสียงแผ่วพึมพำก่อนจะเดินไปหยุดอยู่หน้าประตูห้องที่เคยเข้าไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่ยังไม่ทันจะยกมือเคาะ บานประตูที่ปิดอยู่ก็เปิดออกราวกับรู้ว่าเธอมาถึงแล้ว

“ท่านอาซิซบอกให้รีบเข้าไปครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มที่เปิดประตูออกเอ่ยขึ้นพร้อมผายมือเข้าไปด้านใน ขณะที่สโรชาเดินเข้าไป เขาและเพื่อนอีกคนที่เคยยืนประจำอยู่ก็ออกมาและปิดประตูลง

“สวัสดีค่ะ กลับมาเร็วจังเลยนะคะ” เรียวปากสวยเอ่ยทักทายร่างกำยำที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวพันรอบเอวไว้ เจ้าของห้องนั่งอ้าขาโชว์หน้าแข้งอยู่โซฟา ดูจากหยดน้ำที่ไหลลงมาตามกรอบหน้าและกลิ่นสบู่ที่ยังฟุ้งอยู่ก็พอจะรู้ว่าเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

“อยากให้ฉันมาช้ากว่านี้หรือไง” ดวงตาคมหันไปมองร่างน้อยที่เสตามองไปทางอื่นเมื่อถูกจับได้ “ต่อไปที่ประจำของเธอคือตรงนั้น” ใบหน้าคมพยักพเยิดไปทางมุมหนึ่งของห้องที่มีโต๊ะทำงานตัวใหม่ตั้งอยู่

“แล้วให้ฉันมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ เท่าที่รู้มา ท่านประธานเป็นคนทำงานแทนคุณทุกอย่าง คุณไม่น่าจะมีอะไรให้ฉันช่วยนะ” หนึ่งสัปดาห์ที่เขาไม่อยู่ หลังจากเธอรับรู้ถึงตัวตนของเขาก็ได้เริ่มค้นหาข้อมูลเล็ก ๆ น้อย ๆ เลยได้รู้ว่าคาริบคือร่างอวตารของอาซิซ ท่านประธานคนนั้นทำหน้าที่แทนท่านชีคคนนี้ทุกอย่าง

“มีอยู่อย่างหนึ่งที่คาริบทำแทนฉันไม่ได้” เสียงทุ้มว่าพลางตบหน้าขาตัวเองแล้วกระตุกยิ้มเบา ๆ “มานี่สิ ฉันจะบอกว่าอะไร”

“…” ดวงหน้าน้อยร้อนผ่าว เนื้อตัวชาวาบเมื่อจู่ ๆ ภาพจำเมื่อครั้งที่เขารุกล้ำพื้นที่สงวนผุดขึ้นมาในหัว ทั้งความรู้สึกวาบหวามวันนั้นก็ยากจะลืมเลือน

“เร็วสิ ทำให้ฉันรู้ว่าการเทคโอเวอร์ครั้งนี้มันได้กำไรไม่ใช่ขาดทุน” ชีคหนุ่มโน้มไปเปิดกล่องไม้สีดำที่หุ้มด้วยหนังตัดราคาแพงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า หยิบซิการ์มวนใหญ่มีโลโก้สีทองติดอยู่ตรงปลายออกมาจุดแล้วคาบเอาไว้ ก่อนจะไล่ตามองร่างอรชรเบื้องหน้าที่ค่อย ๆ วางกระเป๋าลงบนโต๊ะแล้วก้าวเข้ามาหาอย่างช้า ๆ สีหน้าเป็นกังวลของสโรชาในเวลานี้กระตุ้นต่อมปรารถนาของปีศาจกลางหว่างขาจนเริ่มปวดตุบ ๆ

ฟู่วว~