บทที่ 7

"ส่งแค่ตรงนี้ก็พอค่ะ ที่เหลือฉันเดินไปเอง" หลังจากที่ไทเกอร์เดินมาส่งน้ำตาลได้ครึ่งทางแล้ว น้ำตาลก็บอกไทเกอร์พร้อมเม้มปากฉีกยิ้มบางๆ กลับไป แต่คนที่ยังไม่ค่อยพอใจกับการเดินมาส่งได้แค่ครึ่งทางอย่างไทเกอร์กลับยืนเงียบไม่ตอบ เอาแต่จ้องใบหน้าสวยของน้ำตาลก่อนจะสลับมองไกลไปยังภาพตรงหน้าที่เป็นหน้าตึกคณะแพทย์ของคนที่เขาเดินมาส่งในภายหลัง

"ทำไมคุณถึงไม่ให้ผมเดินไปส่งให้ถึงหน้าคณะ" ทันทีที่ถามจบไทเกอร์ก็เรียกสายตากลับมาจ้องใบหน้าของน้ำตาลอีกครั้ง ทำเอาน้ำตาลที่ถูกมองแบบนั้นถึงกับทำหน้าไม่ถูกได้แต่ยืนเลิ่กลั่กไปมาเพราะการที่ถูกเพ่งมองพร้อมถามแบบนั้นมันทำให้เธอคิดคำตอบไม่ทันแถมเธอก็ไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปแบบไหนด้วย

"คือว่า..."

"คุณกลัวพี่ชายคุณเห็น?"

"คุณรู้ได้ไง"

"ก็คุณเคยบอกผมเองว่าพี่ชายหวงคุณมาก" จริงด้วยเธอลืมไปแล้วว่าเคยบอกกับเขาแบบนั้น

"ค่ะ ฉันกลัวเขาเห็นว่าคุณเดินมาส่งฉัน แล้วทำให้คุณลำบาก" น้ำตาลบอกไปตามที่เธอได้คิด เพราะที่ไม่อยากให้มาส่งก็เพราะว่ากลัวจะทำให้ไทเกอร์ลำบากถ้าเผลอเจอพี่ชายแถวนี้ เนื่องจากถัดไปอีกนิดเดียวก็เป็นตึกคณะของพี่สะใภ้อย่างลูกพีชด้วย เช้าๆ เกรงว่าจะเจอพี่ชายของเธอป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้

"ผมลำบากยังไง" แต่ด้านไทเกอร์กลับขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ เมื่อคนตัวเล็กกว่าตรงหน้าบอกว่าจะทำให้เขาลำบาก

"ก็...ฉันกลัวว่าคุณจะโดนพี่ชายฉันเล่นงานอะ"

"หึ คุณดูเหมือนผมอ่อนแอและขี้ขลาดขนาดนั้นเลย?" พอได้รับคำตอบที่ทำให้หายสงสัย มุมปากบนใบหน้าหล่อเหลาก็ถึงกับยกโค้งขึ้นพร้อมกับเสียงทุ้มในลำคอดังขึ้นเบาๆ ก่อนจะตามด้วยประโยคที่ทำให้น้ำตาลต้องรีบปฏิเสธ

"ไม่ใช่นะคะ คือ..."

"โอเค คุณไม่ต้องอธิบายแล้ว คุณฟังผมอย่างเดียวนะ ผมไม่กลัวพี่ชายคุณเพราะผมกำลังจีบคุณอยู่ เพราะฉะนั้นผมไม่สนถ้าพี่คุณจะเปิดกับผม"

ตุบตุบ! ตุบตุบ! ตุบตุบ!

แต่หลังจากที่ได้ยินคำว่าจีบออกมาจากปากของคนตัวสูงตรงหน้าที่กำลังทำหน้าจริงจังอยู่ตอนนี้ หัวใจดวงน้อยๆ ห้องบนซ้ายก็พากันเต้นรัวแรงอย่างบ้าคลั่งทันที รวมไปถึงอาการตรงส่วนอื่นอย่างแก้มทั้งสองข้างของเธอที่เห่อร้อนขึ้นมาและตรงบริเวณท้องน้อยที่รู้สึกวูบวาบขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ให้ตายเถอะ นี่เธอกำลังโดนจีบจริงๆ เหรอเนี่ย

"คุณอนุญาตให้ผมจีบคุณไหม" เมื่อตัดสินใจพูดออกไปว่าตัวเองกำลังจีบอีกฝ่ายอยู่ ไทเกอร์ก็ไม่รอช้าทวงถามน้ำตาลทันทีว่าอนุญาตให้ตัวเองจีบหรือไม่ แต่ตัดภาพไปที่น้ำตาลที่ยืนอึ้งพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงตอนนี้นั้น ก็ทำไทเกอร์แอบยิ้มบางๆ ออกมา เนื่องจากอีกฝ่ายกำลังเขินหน้าแดงตัวแดงจนน่าเอ็นดูมากไงล่ะ

ขณะที่น้ำตาลที่ยังคงสบตาไทเกอร์ไม่วางตาได้แต่บ่นในใจคนเดียวว่า

'ให้ตายเถอะแล้วนี่เธอต้องอนุญาตก่อนใช่ไหม แล้วถ้าอนุญาตต้องตอบว่ายังไงล่ะ โอ้ย อยากจะบ้าตาย เขินจนอยากเอาหน้าแทรกแผ่นดินอยู่แล้วเนี่ย แต่เอาเถอะ ตอบเสร็จวิ่งเลยละกัน'

"อืม ฉันอนุญาตค่ะ"

กรี๊ดดดดด เธอขอวิ่งก่อนละกัน ไม่ไหวแล้วอยู่ต่อตรงนี้ไม่ได้จริงๆ เพราะมันทำให้ร่างกายเธอแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เพราะอาการเขินอยู่แล้ว

.

.

.

หลังจากที่น้ำตาลตอบเสร็จก็วิ่งหนีไทเกอร์เข้าคณะไปทันที คนที่ได้เห็นอาการนั้นที่แสดงออกมาอย่างน่ารักจากน้ำตาลอย่างไทเกอร์ก็ได้แต่ยืนยิ้มเอ็นดูอยู่ที่เดิมก่อนที่จะหมุนตัวเดินกลับไปที่คณะของตัวเองในภายหลัง ส่วนคนที่เขินจนแก้มแดงเป็นไร่มะเขือเทศอย่างน้ำตาลก็เอาแต่นั่งหายใจหอบแต่สีหน้ายิ้มไม่หุบอยู่ที่โต๊ะใต้คณะคนเดียว

ซึ่งเธอนั่งยิ้มอยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่รู้ตัวว่าหนึ่งในเพื่อนสนิทของตัวเองอย่างเพอร์ลี่กำลังเดินเข้ามาหา จนกระทั่งที่...

ปัง!