บทที่ 9

Namtan part

10.00น.

"เพอร์ ตอนเที่ยงไปกินข้าวด้วยกันไหม หรือว่าแกจะไปเดทกับพ่อหนุ่มที่คุยอยู่"

หลังจากที่เรียนวิชาหลักของครึ่งเช้าเสร็จ พวกฉันสามคนก็เดินลงมาจากตึกของคณะเพื่อเดินไปเรียนวิชาเสรีที่อีกตึกหนึ่ง แต่วิชาต่อไปนี้เพอร์ลี่เพื่อนของฉันอีกคนเธอไม่ได้ลงเรียนด้วยกันมีแค่ฉันกับแพรวาเท่านั้นที่ลงเรียนด้วยกัน ก็เลยต้องถามยัยเพอร์ว่าตอนเที่ยงจะไปกินข้าวด้วยกันไหม ฉันกับแพรวาจะได้รอ

"พวกแกไปกินกันได้เลย พอดีฉันนัดพ่อหนุ่มสุดหล่อไว้แล้วอะ" นั่นไง ฉันว่าแล้วเชียวว่ามันต้องแอบนัดคนที่กำลังคุยอยู่ไว้แล้วแหงๆ

"อืมๆ งั้นก็แยกกันตรงนี้เลยนะ จะได้เวลาเรียนต่อแล้วอะ ปะแพร" บอกยัยเพอร์เสร็จ มันก็พยักหน้ารับรู้ไว้ ฉันก็เลยหันไปดึงข้อมือยัยแพรวาออกจากตึกคณะแล้วรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปทางตึกที่จะใช้เรียนในอีกห้านาทีทันที

เฮ้อ เวลาเดี๋ยวนี้มันก็ช่างเดินเร็วจริงๆ เมื่อกี้ฉันยังเห็นว่ายังพอมีเวลาอยู่เลยแต่ตัดภาพมาที่ตอนนี้สิ กลายเป็นว่าพวกฉันต้องวิ่งเร็วๆ แข่งกับเวลาซะงั้น ฉันเคยคิดว่าห้านาทีมันยังพอทันนะแต่ตอนนี้คือไม่ใช่แล้วอะ มันจะไม่ทันอยู่แล้วแม่เอ้ย!

"แพร! แกวิ่งเร็วๆ หน่อยเดี๋ยวไม่ทันลิฟต์นะ" หลังจากที่วิ่งเข้ามาในตึกที่เป็นสถานที่เรียนวิชาเสรีแล้ว ฉันก็เห็นแวบๆ ว่ากำลังมีคนกำลังทยอยเดินเข้าลิฟต์ไปพอดี ก็เลยรีบหันไปบอกให้ยัยแพรวารีบสปี๊ดเท้าให้ไวขึ้นจะได้ทันลิฟต์ตัวนี้ไปเลย

"เดี๋ยวค่ะ! ขอไปด้วยค่ะ!" ฉันเห็นว่าประตูลิฟต์กำลังจะปิดก็เลยตะโกนนำไปก่อน โชคดีที่คนด้านในลิฟต์ได้ยินเสียงของฉันเขาเลยรีบกดเปิดประตูลิฟต์ให้ฉันอีกครั้ง

ฉันกับแพรวาที่วิ่งมาถึงหน้าลิฟต์พอดีได้แต่ยืนก้มหน้าชันเข่าหอบแฮกๆ อยู่หน้าลิฟต์อย่างเหนื่อยหอบ ให้ตายเถอะ เหนื่อย เหนื่อยมาก เหนื่อยเป็นบ้าเลย

"จะขึ้นไหมลิฟต์อะ ยืนหอบเป็นหมาอยู่นั่น" เสียงนี้ เดี๋ยวนะเสียงนี้มันคุ้นๆ อยู่นะ แถมปากเสียแบบนี้อีก ไม่ใช่ว่า...

ฟึบ!

นั่นไง ฉันว่าแล้วเชียว...ทันทีที่ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนที่พูดเมื่อกี้ ก็เจอกับไอ้พี่ชายหมาบ้าของฉันที่กำลังยืนล้วงมือในกระเป๋ากางเกงมองหน้าฉันด้วยสายตาเบื่อโลกพอดี ฉันที่เห็นว่าเป็นพี่ชายตัวเองก็เลยเตรียมที่จะแยกเขี้ยวใส่ที่มาว่าฉันหอบเป็นหมา แต่ยังไม่ทันได้ว่าสายตาของฉันก็ดันเหลือบไปเห็นคนตัวสูงไล่เลี่ยกับพี่ชายของฉันอีกคนที่ยืนกดปุ่มเปิดประตูลิฟต์ค้างไว้อยู่ข้างๆ พอดี

เท่านั้นแหละ ฉันรีบหลบสายตาของเขาพร้อมกับยกมือบังหน้าตัวเองทันที ใช่ค่ะ เขาคือคนที่บอกว่าจะจีบฉันเมื่อเช้า คนที่ทำให้ฉันหัวใจของฉันเต้นแรงและหน้าแดงจนยัยเพอร์ลี่มันจับพิรุธได้

บ้าเอ้ยแล้วนี่เขามาอยู่ในลิฟต์ตัวเดียวกันกับพี่ชายของฉันได้ไงเนี่ย

"ตกลงจะขึ้นไปไหม" พี่ชายของฉันถามเสียงเข้มอีกครั้ง ฉันที่รำคาญไอ้พี่บ้าตรงหน้าก็เลยตวัดสายตามองค้อนใส่กลับไปก่อนจะตอบเสียงตะกุกตะกักในเวลาต่อมา "ขะขึ้นสิ ไปแพร" จากนั้นก็ก้าวขาเข้าไปในลิฟต์ โดยที่ตัวฉันยืนอยู่ตรงกลางระหว่างผู้ชายตัวสูงสองคนอย่างพี่ชายของฉันกับเขาที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ ฉัน ส่วนยัยแพรหลังจากที่เข้ามาในลิฟต์แล้วมันก็ถูกเฮียไคดึงไปยืนอยู่ด้านหลังด้วยกัน

และใช่ค่ะ ในลิฟต์ตอนนี้มันไม่ใช่มีแค่พี่ชายของฉันกับเขา แต่มันมีเฮียตินเฮียไคเฮียพระพายอยู่ด้วยรวมถึงเพื่อนๆ ของเขาที่ฉันยังไม่รู้จักอีสามคนอยู่ด้วย สรุปก็คือในลิฟต์ตอนนี้มีหนุ่มหล่อ (ทุกคน) วิศวะช็อปแดงอยู่ในนี้ทั้งหมดแปดคนกับสาวสวยจากคณะแพทย์อย่างฉันกับแพรวาสองคน

เป็นบุญวาสนาของฉันจริงๆ ที่ลิฟต์เปิดออกแล้วได้เดินออกไปเฉิดฉายพร้อมกับหนุ่มหล่อแบบนี้ เชื่อสิใครเห็นก็ต้องอิจฉากันแน่นอน เพราะที่อยู่ในลิฟต์ตอนนี้เรียกว่าระดับลูกรักพระเจ้าได้เลยนะ

โดยเฉพาะคนที่ยืนอยู่ฝั่งขวามือของฉันตอนนี้ เขาหล่อมาก เขาสูงมากและเขาตัวหอมมากด้วย และแน่นอนว่ายืนอยู่ใกล้กันขนาดนี้ฉันก็แอบแหงนหน้าขึ้นแอบมองเขาอยู่เหมือนกัน แต่จังหวะที่ฉันแหงนหน้ามองเขาดันเป็นจังหวะที่เขาก็หลุบตามองฉันเหมือนกันเราสองคนก็เลยเผลอสบตาเข้ากันพอดี...

ติ๊ง!

แต่ว่า...

"ออกมาได้แล้ว ยืนบื้ออะไรอีก" โอ้ย ไอ้พี่บ้านี้มารขัดความสุขของฉันจริงๆ เลย

และใช่ค่ะ ประตูลิฟต์เปิดออกถึงชั้นที่เป็นสถานที่เรียนพอดี แต่ฉันที่โดนไอ้พี่นักรบมันพูดใส่แบบนั้นก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ก็เลยตวัดสายตามองค้อนใส่ไปอีกครั้งพร้อมกับแยกเขี้ยวใส่กลับไปด้วย ก่อนที่จะเดินปึงปังออกจากลิฟต์แต่ด้วยความที่สมองมันฉุกคิดได้และเห็นว่าพี่ชายตัวเองเดินนำเข้าไปในห้องเรียนแล้ว ซึ่งห้องนั้นมันเป็นห้องที่ฉันต้องเขาไปเรียนเหมือนกัน ฉันก็แทบอยากจะวิ่งไปดึงคอเสื้อพี่ชายตัวเองออกมา!

"ให้ตายเถอะเรียนตึกเดียวกันแล้วยังโชคร้ายต้องมานั่งเรียนในห้องเดียวกันอีกเหรอเนี่ย! โอ้ย!"

"คุณเรียนห้องไหน"

ขวับ!

หลังจากที่ยืนเท้าเอวบ่นพึมพำสีหน้าเครียดเพราะพี่ชายตัวดีอยู่คนเดียว จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นอยู่ข้างๆ ฉันก็เลยหันขวับมองขึ้นไปทันที ซึ่งคนที่ถามฉันเมื่อกี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาก็คือคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉันในลิฟต์เมื่อกี้นั่นแหละ และตอนนี้ที่ตรงนี้มันดันเหลือแค่เราสองคนเท่านั้น ส่วนคนอื่นๆ ทยอยเดินนำเข้าห้องเรียนกันไปหมดแล้ว รวมถึงยัยแพรวาที่เดินไปด้วยกันกับเฮียไคด้วย

ตรงนี้ก็เลยเหลือแค่ฉันกับเขาสองคน

"เอ่อ...ฉันเรียนห้องหนึ่งศูนย์สองแปดอะ คุณละ"

"ผมก็เรียนห้องนั้นเหมือนกัน" พอได้ยินเขาบอกว่าเรียนห้องนั้นเหมือนกัน หัวใจของฉันก็เริ่มเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง ฉันคงกำลังจะเป็นบ้าแน่ๆ ที่จู่ๆ ก็รู้สึกเขินแบบนี้ แต่เขินได้ไม่นานหรอกฉันก็เห็นอาจารย์เดินผ่านพวกเราสองคนกำลังจะเข้าห้องเรียนที่เราสองคนต้องเข้าไปนั่งเรียนพอดี ผีบ้าตัวกล้าในร่างกายของฉันก็เลยกำเริบออกมาฉุดข้อมือหนาของคนข้างๆ ลากไปทางห้องเรียนทันที