ตอนที่5 แค่เพราะต้องการ

ร่างเล็กเดินกลับเข้ามาในห้อง เธอถอดเข็มขัดกระโปรงนักศึกษาออก ดึงชายเสื้อออกมานอกกระโปรง ยืนดูสภาพหน้าตาตัวเองในกระจกเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์และเดินออกจากห้อง ลงไปหาร่างสูงที่ยืนรอเธออยู่ที่รถของเขา

หอพักแห่งนี้มีเพียงสิบชั้น เธอพักชั้นบนสุด ถึงจะเป็นหอพักที่ไม่ได้มีขนาดใหญ่มาก แต่ทว่ามีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน และความปลอดภัยก็ดีเยี่ยม หากเป็นคนนอกมาหา จะต้องให้คนในหอลงมารับ เพราะต้องสแกนคีย์การ์ดตรงประตูทางเข้า เพราะแบบนี้พ่อกับแม่เลยวางใจที่จะให้เธอพักหอนี้ ท่านทั้งสองคนมองว่าความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินเป็นเรื่องที่สำคัญ

มุกดาออกจากลิฟต์เดินตรงไปหาร่างสูงของเวกัสที่ยืนกอดอกพิงรถของเขา ตอนที่เขาหันมาเห็นเธอ เขาทำเพียงยกยิ้มมุกปากตามสไตล์ของเขา แต่สายตาคมกริบที่กำลังจ้องมองเธอนั้น ทำให้เธอรู้สึกวูบวาบไปหมดทั้งร่างกาย

“พี่รู้ได้ยังไงว่าฉันพักที่นี่”

“ก็ไม่ได้ยากอะไร”คนตัวสูงยักไหล่ ทำเหมือนเรื่องนี้ไม่ได้สำคัญ ทั้งที่จริงไอ้เลโอเพื่อนสนิทของเขา เป็นคนส่งข้อความไปบอกเขาว่าช่วงเย็นตอนมันขับรถออกจากมหาลัย เห็นเธอเดินเข้ามาในซอยข้าง ๆ แล้วในซอยนี้ก็มีแค่หอนี้หอเดียว มันคงไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะคาดเดาได้ และที่สำคัญเธอคงไม่รู้ว่าคอนโดของเขาอยู่ห่างจากที่นี่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ขับมาถึงได้อย่างสบาย

“พี่ตามฉันเหรอคะ”

“ตามผู้หญิงที่สนใจ แปลกตรงไหน”

คนตัวเล็กหลุบตามองพื้น หลบสายตาคมของเขาทันที ตอนนี้รู้สึกเหมือนภูมิคุ้มกันในร่างกายตัวเองจะต่ำลงไปทุกที ยิ่งมาอยู่ต่อหน้าเขาแบบนี้ ทุกอย่างดูจะควบคุมได้ยากไปหมด

“แถวหอเธอมีอะไรกินบ้าง”

“คะ”

“ฉันหิว”

มุกดาพยักหน้าหงึกหงักเดินนำหน้าเขาไปตามซอยเล็กข้างหอ ระหว่างทางเธอพยายามชวนเขาคุยเพื่อลดความประหม่า

“ร้านที่ฉันจะพาไปเป็นร้านอาหารตามสั่ง มีก๋วยเตี๋ยวด้วยนะคะ เผื่อพี่อยากซดน้ำซุป”

“อืม”

“แล้วก็มีน้ำผลไม้ปั่นด้วยนะคะ ผลไม้แท้ ๆ เลยค่ะ”

“อืม”

มุกดาแอบถอนหายใจเบา ๆ ขนาดเธอชวนคุย เขาก็ยังคงทำสีหน้าเคร่งขรึม ตอบกลับมาแค่คำว่าอืม เหมือนบอกเธอว่าเขากำลังตั้งใจฟังเธออยู่ แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือทุกครั้งที่เธอเดินนำหน้า เวกัสไม่ได้มองทางเลยแม้แต่น้อย

สายตาคมของเขาจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังบางใต้เสื้อนักศึกษาสีขาว เธอไม่ได้ใส่เสื้อตัวเล็กรัดรูปเหมือนผู้หญิงส่วนใหญ่ มันชวนให้เขาคิดไปถึงรูปร่างภายในของเธอว่าจะเป็นแบบไหน

เดินถึงหน้าร้านเป็นเพิงเก่าเล็ก ๆ แสงไฟสลัว กลิ่นอาหารหอมฟุ้ง เวกัสเดินเบียดแขนเธอเข้าไป หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมของเขาโชยเข้าจมูก

ทั้งคู่เลือกนั่งโต๊ะหนึ่งมุมร้านด้านใน ก่อนมุกดาจะเอ่ยถามเขาออกมา

“พี่อยากกินอะไรคะ ฉันสั่งให้”

“เอาเหมือนเธอ”เขาตอบกลับเพียงสั้น ๆ มองหน้าใบหน้าสวยของเธอตรง ๆ จนคนตัวเล็กต้องหลบตาคมร้อนแรงของเขา