ตอนที่ 3 ไม่ต้องรอ

หนึ่งทุ่มตรง เอลล่ามาถึงร้านอาหาร

ไทโรนลุกขึ้นเลื่อนเก้าอี้ให้เธอ เขาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษเช่นเคย

เธอนั่งลงเงียบๆ มองดูเขาสั่งอาหารให้ด้วยความเยือกเย็นและแม่นยำตามแบบฉบับของเขา

เขาอยู่ในชุดสูทสีดำกับเชิ้ตสีเดียวกัน เรียบง่าย สง่างาม และตัดเย็บอย่างสมบูรณ์แบบ หากเป็นคนอื่นอาจจะดูแข็งทื่อ แต่สำหรับเขา มันกลับยิ่งทำให้เขาดูสุขุมและควบคุมได้

ไทโรน วินเทอร์ ถูกเลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิดเพื่อรับช่วงต่ออาณาจักรของตระกูล เขามีชาติตระกูล มารยาท วินัย ทุกอย่างถูกขัดเกลามาอย่างดีในทุกๆ ด้าน

เอลล่ารู้จักเขามาตลอดยี่สิบห้าปี ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอไม่เคยได้ยินเขาขึ้นเสียงหรือควบคุมอารมณ์ไม่ได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

แม้แต่กับพนักงานเสิร์ฟ เขาก็ยังคงสุภาพอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

เขาเป็นผู้ชายประเภทที่ควบคุมทุกสิ่งและทุกคนให้อยู่ในที่ที่เขาต้องการเสมอ

ไทโรน วินเทอร์ เป็นชายหนุ่มที่ไม่ธรรมดา

แต่เขากลับแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาไม่ได้รัก

การหย่าร้างเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

ขณะที่รออาหาร ไทโรนวางกล่องกำมะหยี่เล็กๆ ไว้ข้างมือเธอ “ของขวัญครบรอบแต่งงานของคุณ” เขาพูดเรียบๆ

เอลล่ากำแก้วน้ำในมือแน่น พยักหน้าเบาๆ และเหลือบมองมันเพียงเล็กน้อย

เธอรักไทโรนมาตลอดยี่สิบสองปี แต่งงานกับเขามาสามปี

ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเธออีกแล้วว่าภายใต้ความสุภาพและมีเสน่ห์นั้น หัวใจของเขาเย็นชืดราวกับหินแกรนิต

เมื่อเธอยังเด็ก เธอเคยรบเร้าขอของขวัญจากเขา ในที่สุดเขาก็จะยอมแพ้ ถึงจะรำคาญแต่ก็ตามใจ และเธอจะยิ้มแก้มปริไปหลายวันกับของเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาให้

นั่นเป็นช่วงก่อนที่โลกของเธอจะพังทลายลง ก่อนที่ครอบครัวของเธอจะล้มละลาย

แม่ของเธอเคยย้ำเตือนเธอในตอนนั้นว่าเธอไม่ใช่ทายาทมหาเศรษฐีอีกต่อไปแล้ว เธอเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง

“อย่าลืมสถานะของตัวเอง” แม่เคยพูดไว้ “ลูกไม่ทัดเทียมกับเขาอีกต่อไปแล้ว”

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เอลล่าก็ไม่เคยร้องขออะไรอีกเลย

ไม่มีการงอแง ไม่มีคำร้องขอ

และแม้ว่าไทโรนจะไม่ได้รักเธอ เขาก็ยังคงรักษาภาพลักษณ์เอาไว้

วันเกิด วันครบรอบ วันวาเลนไทน์ กระทั่งวันสตรีสากล จะมีของขวัญรออยู่เสมอ

คืนนี้ก็ไม่ต่างกัน

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมเปิดมัน ไทโรนจึงเปิดกล่องเอง เผยให้เห็นสร้อยข้อมือเพชรที่ส่องประกายระยิบระยับอยู่ใต้แสงไฟนวลของร้านอาหาร

เพียงแวบเดียวเธอก็รู้ว่ามันมีมูลค่าอย่างน้อยเจ็ดหลัก

เขาเอื้อมมือมาจับมือซ้ายของเธอ นิ้วยาวๆ ของเขากำรอบมือของเธอขณะที่พยายามจะสวมมันให้

เอลล่าดึงมือกลับโดยสัญชาตญาณ

ไทโรนกำมือเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย สายตาของเขามองเธออย่างเฉียบคมและมั่นคง

“ไม่ชอบเหรอ”

ครั้งหนึ่ง กิ๊บติดผมราคาไม่กี่สิบจากเขาก็สามารถทำให้เธอยิ้มได้เป็นวันๆ

ตอนนี้ สร้อยข้อมือเพชรแทบจะไม่ได้รับแม้แต่การเหลือบมอง

“ก็ดีค่ะ” เธอกระซิบ

ไทโรนสวมมันที่ข้อมือเธออยู่ดี “มันสวยดี”

“ขอบคุณค่ะ” เธอพูดเบาๆ

เขาขมวดคิ้ว

ตอนเด็กๆ เธอเคยตามเขาไปทุกหนทุกแห่ง อยากได้อะไรจากเขาตลอดเวลา เวลาของเขา ความสนใจของเขา อะไรก็ได้ และเธอก็รับทุกอย่างที่เขาให้โดยไม่ลังเลเลย

ตอนนี้ หลังจากแต่งงานมาสามปี เธอกลับ… สุภาพกับเขาขึ้นมาทันที

เขาเดาว่าคงเป็นเพราะเรื่องของซีร่า ก็เขาดันลืมวันครบรอบของพวกเขานี่นา เธอคงจะยังโกรธอยู่

ไทโรนหยิบช้อนส้อมขึ้นมาแล้วยื่นจานของหวานให้เธอ “ของโปรดของคุณ ช็อกโกแลตทรัฟเฟิล”

เอลล่าจ้องมองมัน แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา “ถ้าฉันอยากได้ของที่คุณทำเอง คุณจะทำให้ฉันไหมคะ”

ไทโรนหั่นสเต็กของเขาด้วยความแม่นยำและเยือกเย็น “ทุกคนมีความถนัดของตัวเอง” เขาพูดเรียบๆ “เชฟที่นี่ยังทำได้ดีกว่าที่ผมจะทำได้เสียอีก คุณอยากได้อะไรก็แค่ซื้อเอา ไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน”

เอลล่าหลบตาลงเพื่อซ่อนความเจ็บปวด

ทุกคนมีความถนัดของตัวเอง นั่นคือคำตอบของเขา