ตอนที่ 4 ทิ้งไปเสีย

ไทโรนรีบร้อนจากไป เขาบอกให้คนขับรถพาเอลล่ากลับบ้าน

แต่ทันทีที่เขาไปลับตา เอลล่าก็โบกมือให้คนขับรถออกไป เรียกแท็กซี่คันใหม่ แล้วตามเขาไปยังโรงพยาบาล

เธอต้องเห็นผู้หญิงคนนั้นด้วยตาของเธอเอง ผู้หญิงที่กุมหัวใจของไทโรนมาตลอดหลายปี

ที่ลิฟต์ เธอเห็นเขาแวบหนึ่งกำลังก้าวเข้าไปข้างใน พอเธอขึ้นไปถึงด้วยลิฟต์อีกตัว เขาก็หายไปแล้ว

เอลล่าหัวเราะอย่างขมขื่น

ครั้งหนึ่ง เธอเคยเป็นทายาทผู้หยิ่งทะนงของตระกูล สง่างาม เป็นที่ชื่นชม และแตะต้องไม่ได้

ตอนนี้เธอกลายเป็นแค่ภรรยาขี้หึงที่วิ่งตามสามีนอกใจเหมือนคนโง่เง่าสิ้นหวัง

ท้องไส้ของเธอปั่นป่วน ถ้าไม่ใช่เพราะสุขภาพที่เปราะบางของแม่ เธออาจจะกรีดร้องใส่หน้าไทโรน ถอดแหวนแต่งงานทิ้ง และจบทุกอย่างลงตรงนั้น

ความเจ็บปวดมันแหลมคมจนทำให้เธอวิงเวียน

กว่าเธอจะสงบสติอารมณ์ลงได้ เธอก็เช็ดน้ำตา เติมเครื่องสำอาง แล้วเดินเข้าห้องพักผู้ป่วยของแม่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มิเรียมดูแปลกใจที่เห็นเอลล่ามาดึกขนาดนี้ ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าที่เหนื่อยล้าของเธอ

“เอลล่า ลูกรัก บอกความจริงกับแม่นะ ลูกทะเลาะกับไทโรนเหรอ”

เอลล่าฝืนยิ้ม พลางลากเก้าอี้เข้ามาใกล้เตียง “ไม่ค่ะแม่ ไม่มีอะไรเลย”

ลำคอของเธอตีบตัน เธอนึกถึงวันที่เธอบอกพ่อกับแม่อย่างภาคภูมิใจว่าการแต่งงานกับไทโรนคือสิ่งที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของเธอ

ตอนนี้ เธอจะบอกความจริงกับพวกเขาได้อย่างไร

ว่าสามีผู้สมบูรณ์แบบของเธอนั้นไม่ซื่อสัตย์

ว่าเธอต้องการหย่า

วอร์เรน พ่อของเธอ ยื่นขนมที่ญาติส่งมาให้ “เอลล่า ลูกแต่งงานมาสามปีแล้วนะ ไทโรนทำเพื่อครอบครัวเราไว้มาก ถ้ามีปัญหากันก็ค่อยๆ คุยกัน อย่าเอาแต่ใจจนเรื่องมันแย่ลง”

มิเรียมถอนหายใจ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่กดดัน “ตอนนี้ลูกก็อายุยี่สิบห้าแล้วนะ ถึงเวลาสร้างครอบครัวได้แล้ว ไทโรนเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลวินเทอร์ ลูกควรจะมีลูกให้เขาสักคน แล้วชีวิตแต่งงานของลูกจะยั่งยืน”

เอลล่าเงียบไป

เธออยากมีลูก

แต่ไทโรนไม่อยาก

เธอนึกถึงคืนหนึ่ง ไม่นานหลังจากที่เขากลับมาจากการเดินทางไปทำงานต่างเมือง เธอตั้งใจเอาอุปกรณ์ป้องกันทั้งหมดไปซ่อน

คืนนั้น เขาเร่าร้อนผิดปกติ และพวกเขาก็ไม่ได้ป้องกันเลย

ชั่วขณะหนึ่ง เธอดีใจมาก คิดว่าบางที ในที่สุดเขาก็พร้อมแล้ว

เช้าวันต่อมา ไทโรนยื่นกล่องยาคุมฉุกเฉินให้เธอและยืนมองจนกระทั่งเธอกลืนมันลงไป

หลังจากนั้น เธอก็ล้มเลิก ทั้งแผนการและความฝัน

เขาอยากมีลูก แค่ไม่ใช่กับเธอ

ดึกคืนนั้น ไคลด์ น้องชายของเธอวิ่งเข้ามาในโรงพยาบาลหลังเลิกเรียน ทันทีที่เขาเห็นเอลล่า เขาก็โผเข้ากอดเธอแน่น

“เอลล่า! ผมเพิ่งเจอไทโรน!”

รอยยิ้มของเธอแข็งค้าง

มิเรียมขมวดคิ้ว “เอลล่า ไทโรนมากับลูกเหรอ”

เอลล่ารีบตอบ “เขาแค่แวะมาเยี่ยมเพื่อนค่ะ หนูเลยติดรถมาด้วย”

เธอหันไปหาไคลด์ เสียงเบาลง “เจอเขาที่ไหนเหรอ”

ไคลด์เกาหัว พลางนึก “เราขึ้นลิฟต์มาด้วยกันครับ ผมว่าเขาขึ้นไปชั้นสิบสามนะ”

เอลล่าพึมพำอะไรบางอย่างกับพ่อแม่แล้วก็ปลีกตัวออกมา

เธอไม่สามารถเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ ได้ เธอจึงค่อยๆ เดินไปตามโถงทางเดินชั้นสิบสาม ตรวจดูห้องพักส่วนตัวทีละห้อง

อกของเธอแน่นขึ้นทุกย่างก้าว เธอไม่ใช่คนนอกใจ แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกละอายใจแบบนี้

โถงทางเดินเงียบสงัด เงียบเกินไป

แล้วเธอก็หยุด

ประตูห้องข้างหน้าแง้มอยู่เล็กน้อย ผ่านช่องแคบนั้น เธอเห็นไทโรนกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง แขนของเขาโอบรอบตัวผู้หญิงคนหนึ่ง

ท้องของเธอวูบโหวง

ต้องเป็นเธอแน่ๆ

รักแรกของเขา

ซีร่า

เอลล่าเคยได้ยินชื่อเธอมาก่อน แต่ไม่เคยเห็นตัวจริง

ซีร่านั่งอยู่ที่ขอบเตียง แขนของเธอโอบรอบเอวของไทโรน ใบหน้าซบอยู่กับอกของเขา ผมยาวสลวยของเธอสยายอยู่บนแขนของเขา

แม้จะเห็นแค่ด้านหลัง เอลล่าก็รู้ว่าเธอสวย เป็นความงามที่ดูบอบบาง อ่อนหวาน ชวนให้ผู้ชายอยากปกป้อง