บทที่ 1547 หลอกล่อให้เข้ามา

หลังจากที่มาออกจากเรือนจำเกาะสวรรค์แล้วนั้น ภายในใจฉีเติ่งเสียนก็รู้สึกมีความสุข แต่ในท้ายที่สุดก็สามารถแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นมากมายได้

ลี่เฟยหลงจึงสามารถไปสร้างก่อกวนให้กับแก๊งสี่ไห่ได้ และผู้อาวุโสของแก๊งชิงจู่ทั้งสองคนนี้สามารถช่วยหลิวปิงเว่ยแก้ปัญหาอย่างเร่งด่วนได้

ก่อนที่ฉีเติ่งเสียนจะจากไป เกาเย่ยังกล่าวอีกว่าอาหารในเรือนจำไม่ค่อยดีมากและไม่ได้ต้อนรับอย่างเต็มที่ รอให้เขาไปที่เมืองไทเปวันข้างหน้าแล้วค่อยเชิญฉีเติ่งเสียนมารับประทานอาหารที่ดีๆด้วยกัน

การได้เข้าร่วมงานเลี้ยงที่มีอาหารให้รับประทานนั้นเป็นสิ่งที่ดีมาก สำหรับครอบของตระกูลฉีผู้นำทั้งสองย่อมเป็นเรื่องที่ดี ซึ่งเป็นไปตามธรรมชาติ และพยักหน้ารับปากอย่างมีความสุขทันที

"นี่ต่างหากเป็นการเชื่อมโยงความสัมพันธ์ที่แท้จริง ก่อนหน้านี้บอกว่ามีความสัมพันธ์กับตระกูลซุน ล้วนๆ ใดๆนั้นก็คือหลอกลวงผม!" ฉีเติ่งเสียนครุ่นคิดอยู่ในใจ

เมื่อเกาเย่ส่งฉีเติ่งเสียนขึ้นเฮลิคอปเตอร์ออกจากเกาะสวรรค์อย่างสุภาพ จั่วเฉินนั้นก็มีอาการตกใจ

ในตอนแรกเขายังรู้สึกว่าการไปเรือนจำเกาะสวรรค์จะไม่มีประโยชน์ แต่ในท้ายที่สุดเกาเย่กับเข้ากับฉีเติ่งเสียนได้ดีในความคิดของเขา

แต่ฉีเติ่งเสียนกลับทําให้เกาเย่แสดงความเคารพเช่นนี้ ซึ่งทําให้เขาตกใจมาก ในขณะเดียวกันในใจของฉีเติ่งเสียนก็อดนึกไม่ได้ที่จะมองอย่างพิจารณาว่าบุคคลนี้น่าจะเชื่อถือได้มากกว่าที่คิดเอาไว้มาก

จั่วเฉินจึงสั่งเลขาของเขาว่า "หลังจากนี้ไปถ้าหากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับพระอัครสังฆราช คุณควรก็จัดให้เขาอยู่ในลําดับแรกและอย่าประมาทเขา!"

หลังจากที่ฟังเลขาแล้วก็พยักหน้าเล็กน้อย การดํารงตำแหน่งอยู่ที่ทําให้เกาเย่ปฏิบัติต่อบุคคลอื่นราวกับเป็นบุคคลแปลกหน้า ซึ่งเขาปฏิบัติอย่างสุภาพนั้นต้องเป็นคนที่ยอดเยี่ยมและสามารถมีบทบาทอย่างมากในการเลือกตั้งของจั่วเฉิน

เกาเย่แอบยกตําแหน่งของฉีเติ่งเสียนอยู่ในใจของเขา นั่นถือว่าเป็นสิ่งที่ดีๆ โดยไม่รู้ตัว

ในฐานะแฟนตัวยงสามารถทำให้ไอดอลของคุณกลายเป็นคนที่ดียิ่งอย่างไม่ต้องสงสัย

ในวันรุ่งขึ้นฉีเติ่เงสียนก็มารับเจียงชิงเย่ว์ที่สนามบินราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมารับ คนบ้าคนนี้ที่รีบมาจากเกาะจิงเต่าเพื่อไปยัง ผึ่งไหล

เฮ่อตั่วเหลียนก็เป็นหนึ่งในลูกศิษย์ที่มีความสามารถมากเช่นกัน เขาแจกอั่งเปาให้ฉีเติ่งเสียนและซื้อเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายให้กับจิ่วเฮิง

จิ่วเฮิงคนนี้ได้สวมใส่สูทสีดํา หวีหัวหลังใหญ่ สวมแว่นคางคกสีดํา ประกอบกับรูปร่าที่งสูงใหญ่กำยำของเขา และนิสัยอารมณ์ที่กลืนลมกลืนฟ้าราวกับเสือ มีพวกอันธพาลมากกว่าหัวหน้าทั้งสามที่เป็นเสาหลักของสมาคมเสียอีก

"คุณแน่ใจนะว่าเขาเคยเป็นพระมาก่อน ทําไมผมรู้สึกเหมือนเขาเป็นมาเฟียล่ะ" เจียงชิงเย่ว์ที่มองเห็นจิ่วเฮิงพูดออกมา เธอก็ตกใจมาก

แม้แต่คนรอบข้างยังรู้สึกว่าคนๆนี้ไม่ใช่ที่ใครๆจะสามารถเข้าใกล้ได้ง่ายๆ ดังนั้นพวกเขาจึงควรอยู่ๆห่าง

ฉีเติ่งเสียนอดหัวเราะไม่ได้และพูดว่า " ชายคนนี้เคยทำร้ายคนตายก่อนมาเป็นพระ ไม่แน่ว่าจะเป็นทหารที่คอยปกป้องหรืออาจจะเป็นมาเฟียก็ได้"

เมื่อจิ่วเฮิงได้ยินก็แรงหูสะท้อนอยู่ในหู เมื่อเขาได้ยินบทสนทนาของทั้งสองอย่างเป็นธรรมชาติ ก็อดที่จะหัวเราะอย่างกระตือรือร้นออกมาไม่ได้และพูดว่า "ชายชั่ว เพวกราเจอกันอีกแล้ว!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของฉีเติ่งเสียนกลับเป็นรอยยิ้มที่แข็งทื่อแลเจียงชิงเย่ว์ก็มีสีหน้าแปลก ๆเช่นกัน

ในความเป็นจริงแล้วเจียงชิงเย่ว์ได้สังเกตเห็นถึงสถานการณ์บางอย่างเช่นกัน แต่เธอก็ฉลาดและอ่านเกมส์ไม่เคยพลาด

ในขณะนี้จิ่วเฮิงจึงครวญครางต่อหน้าเธอและตะโกนใส่หน้าของฉีเติ่งเสียนที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งทำให้เธอก็อดตกไม่ได้จริงๆ

"คราวหน้าเหลาจื่อผมจะทุบตีเขาจนให้ตาย แล้วลงมือให้ตายซะ!" ฉีเติ่งเสียนครุ่นคิดอยู่ภายในใจ เมื่อมองย้อนกลับไปก็แอบใส่ตะปูสองสามอันบนแท่งไม้ที่จิ่วเฉิงใช้เพื่อฝึกฝาครอบระฆังทอง ทําไมยังไม่ตาย

เมื่อจิ่วเฮิงพูดจบก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย ฉีเติ่งเสียนนั้นคือใคร ? นั่นคือบุคคลที่มีวรยุทธขั้นหกสูงสุดที่ทุกคนต่างเกรงกลัว เขามักจะรอคุณอยู่ในมุมมืดเสมอ ทันทีที่เขาพูดประโยคนี้ออกมา จะทำให้เขาขุ่นเคืองและต้องถูกรุกรานจนตาย อีกทั้งยังปัญหาใหญ่ตามมาอย่างแน่นอน

ไม่เพียงแต่จิ่วเฮิงได้ระงับความอาฆาตพยาบาทในใจและคิดในใจว่า "เมื่อเหลาจื่อทะลวงไปถึงจุดที่สามารถทำลายความว่างเปล่าได้อย่างแท้จริงและเห็นว่าพระเจ้าไม่เลวร้าย ไม่ว่าเขาจะแก่มีอายุหกสิบแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ ไม่ช้าก็เร็วเขาจะตีเขาเพื่อขจัดอันตรายให้กับประชาชน"

ฉีเสี่ยวพูดกับจิ่วเฮิงด้วยรอยยิ้มอย่างสบาย ๆ ว่า "อาจารย์จิ่วเฮิงอย่าพูดพล่อย ๆเชียวล่ะ ผมเป็นคนที่ประชาชนรักไคร่มากในเมืองจงไห่ นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนรู้ คุณอย่าใส่ร้ายผมอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า"