บทที่ 1562 กระดาษหน้าต่าง

ฉีเติ่งเสียนพาเจียงชิงเย่ว์ไปที่พิพิธภัณฑ์บูโดแห่งหนึ่ง ซึ่งพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ใกล้จะล้มละลายแล้ว และถูกซื้อโดยคามิยามะ ยุย ถือเป็นสถานที่ส่วนบุคคล

หลิวจงเหยียนซุ่ยสวมชุดสีดำ หลังจากที่เห็นฉีเติ่งเสียน ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้น และเขาก็ยกมือขึ้นแล้วพูดว่า "อาจารย์ฉี!"

ฉีเติ่งเสียนยังแสดงท่าทางตอบกลับอย่างสุภาพพร้อมพูดว่า: "อาจารย์เหยียนซุ่ย!"

ไม่ว่าจะพูดอย่างไรหลิวจงเหยียนซุ่ยก็เป็นผู้ชายที่มีท่าทางเป็นชายป่าเถื่อน สถานะปัจจุบันของทั้งสองคนอาจกล่าวได้ว่าเปลี่ยนจากศัตรูแล้วปลับกลายมาเป็นเพื่อนกัน

คามิยามะ ยุยนั่งเฉยๆและหลังจากที่เห็นว่าเพื่อนหญิงที่ฉีเติ่งเสียนพามานั้นไม่เหมือนแต่ละครั้ง ก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยอย่างดูถูก

ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิง เมื่อเห็นผู้ชายเลวๆ มักจะอดไม่ได้ที่จะถ่มน้ำลายใส่เขา

“คุณยุยบอกว่าอาจารย์เหยียนซุ่ยมีธุระพบผมเหรอ?” ฉีเติ่งเสียนเซียนพูดอย่างยิ้มๆ

“อย่างนี้... ผมมีคำถามเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้ที่อยากขอคำแนะนำจากคุณ” หลิวจงเหยียนซุ่ยดูสุภาพมาก ถามอย่างไม่ละอาย และดูจริงใจมาก

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า: "อย่าว่าขอคำแนะนำเลย แค่มาเรียนรู้จากกันและกันดีกว่า!"

คามิยามะ ยุยกล่าวว่า "คุณนิ่งและใจเย็นมาก เมื่อวานคุณทำเรื่องที่ใหญ่มาก แต่วันนี้คุณเป็นเหมือนเป็นคนธรรมดา ผมเห็นแล้วรู้สึกนับถือจริงๆ"

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ: "มีอะไรให้ต้องตื่นตระหนกเหรอครับ"

คามิยามะ ยุยกล่าวว่า: "มีคนจากสมาคมงูดำที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ และหลี่เหยาที่กำลังหลบอยู่ ในบนอินเทอร์เน็ตว่ากันวว่าคุณฆ่าเขา คุณยังคิดว่าช่างมันอีกเหรอ？"

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ: "วางใจเถอะ อย่างช้าที่สุดก็วันมะรืนนี้ หลี่เหยาคนนี้จะออกมาด้วยความสิ้นหวังและขอโทษ"

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ คามิยามะ ยุยก็ยิ่งดูถูกเหยียดหยามมากขึ้น และพูดว่า "ถ้าเป็นหมาป่าโลภพูดแบบนี้ ผมก็จะเชื่อ แต่สำหรับคุณแล้ว ผมไม่เชื่อเลยสักนิด"

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและไม่พูดอะไร แต่เขากำลังคิดว่าจะหักขาอีกข้างของหมาป่าโลภดีไหม เตือนเขาสักหน่อย?

อย่างไรก็ตาม คามิยามะ ยุยก็ไม่ได้ทำจนเกินไป เพราะตอนนี้ทุกคนต่างเป็นพันธมิตรกันแล้วและยังมีเรื่องที่ต้องร่วมมือกันอีกด้วย

เธอพูดกับเจียงชิงเย่ว์ว่า: "ฉันได้ดูหนังของคุณเจียงแล้ว สมควรได้รับรางวัลอย่างยิ่ง สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้เป็นเพียงคนที่จงใจก่อปัญหา คุณไม่ต้องจริงจังกับมัน"

เจียงชิงเย่ว์กล่าว: "ขอบคุณ คุณยุย!"

ฉีเติ่งเสียนก็หยุดพูดคุยกับคามิยามะ ยุย เกรงว่าจะพูดมากเกินไป เขาจึงบินกลับไปจิงเต่า ด้วยความโกรธที่ฆ่าหมาป่าโลภสังจนตาย นั่นคงไม่ดีถ้าเขาจึงต้องอยู่เฝ้าประตู

หลิวจงเหยียนซุ่ยและฉีเติ่งเสียนเข้ามาด้านข้าง จากนั้นจึงพูดอย่างระมัดระวัง: "เมื่อเร็วๆนี้ผมได้พบกับปัญหาในศิลปะการต่อสู้ของฉัน ฉันได้ศึกษวิธีแบบดั่งเดิมมามากมาย แต่ก็ยากที่จะหาวิธีที่จะก้าวหน้าไปได้"

ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม: "แค่บอกว่าอย่าฝึกท่าปลอม อาจารย์เหยียนซุยชกมวยให้ผมดูก่อน!"

หลิวจงเหยียนซุ่ยก่อตั้งเหยียนซุ่ยหลิวโดยอาศัยสิ่งที่เขาได้เรียนรู้ เขาเป็นปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ผู้ก่อตั้งนิกายที่เคร็งคัดเข้มงวด อย่างไรก็ตามเขาสามารถขอคำแนะนำจากฉีเติ่งเสียนได้อย่างถ่อมตัว ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ละอายที่จะถาม

หลิวจงเหยียนซุ่ย เริ่มฝึกฝนทักษะการชกมวยของต่อหน้าฉีเติ่งเสียน การเคลื่อนไหวนั้นเหมือนกับน้ำไหลอย่างต่อเนื่อง แต่เมื่อเขาชกออกไป เขาก็เหมือนกับเครื่องตัดพลังน้ำ ดุร้ายและไม่มีใครเทียบได้ คมกริบและไม่อาจหยุดยั้งได้ และมีกลิ่นไอของรําไทเก๊กผสมอยู่

“ความแตกต่างคือความตั้งใจปล่อยหมัด! มีคำกล่าวในการชกมวยว่าความแข็งแกร่งของบุคคลอื่นสามารถขัดขวางแค่รูขุมขนของฉันเท่านั้น แต่ฉันเข้าไปถึงข้างในกระดูกแล้ว”

“ความตั้งใจในการชกเป็นแก่นแท้ของท่าชกมวย เช่นเดียวกับจิตวิญญาณของมนุษย์”

“อาจารย์เหยียนซุ่ย ศิลปะการต่อสู้ของคุณถึงขีดจำกัดที่สูงมากแล้ว”