บทที่ 1586 องอาจกล้าหาญ

แน่นอนว่าศีรษะของนินจาผู้นี้คงไม่แข็งเท่าแผ่นเหล็ก กล่าวอีกนัยหนึ่ง แม้ว่ามันจะแข็งเท่าแผ่นเหล็ก แต่ด้วยพลังอันมหาศาลของฉีเติ่งเสียนนี้ มันย่อมแตกสลายได้!

ทันทีที่ศีรษะกระแทกพื้น มันก็แตกจนเกิดเสียงอันดัง ศีรษะแหลกกระจาย สิ่งที่อยู่ข้างในอย่างสมองก็ไหลไปทั่วบริเวณ ทำให้ผู้ที่ได้เห็นก็ต้องรู้สึกหวาดกลัว

เป็นจริงที่ว่านินจาเหล่านี้มีทักษะความสามารถอยู่บ้าง สามารถใช้อาวุธลับเฉกเช่นลูกดอกได้ อย่างไรก็ตาม ฉีเติ่งเสียนผู้ซึ่งไม่กลัวปืนด้วยซ้ำ ไฉนเขาถึงกลัวของพวกนี้กันล่ะ?

เช่นเดียวกับที่คลาร์กเยาะเย้ย วิธีการโบราณและล้าหลังเหล่านี้ก็มีพวกเขาที่เก็บไว้เป็นสมบัติของตัวเอง แท้จริงแล้วเมื่อเทียบกับเทคโนโลยีสมัยใหม่ พวกมันก็กลายเป็นขยะไปแล้ว

ฉีเติ่งเสียนโอบซุนอิ่งซูไว้ในมือ เขายังคงไม่ได้รีบร้อน เขาที่ก้าวเหยียบบนดอกบัว หมุนตัวห่างออกไปกว่าสี่เมตร และได้เผชิญหน้ากับนินจาคนหนึ่ง หลบเลี่ยงดาบซามูไรได้อย่างง่ายดาย เขายกแขนขึ้น “หมัดปานหลาน” ของมวยไท่จี๋ก็กระแทกออกไปในแนวนอน กระแทกใส่อกของคนผู้นี้จนเลือดเนื้อไม่ชัดเจน ทำให้กระเด็นลอยห่างออกไปหลายเมตร กระอักเลือดออกมาเหมือนน้ำพุ

หลังจากนั้นทันที เขาย่อขาลงเล็กน้อย เข่าของเขาเกือบจะแตะพื้นเหมือนกับเครื่องบินที่บินในระดับต่ำ ด้วยรูปร่างคล้ายมังกรส่งต่อไปยังนินจาอีกคนทันที ฟาดไปที่ซี่โครงของบุคคลนั้นด้วยแส้ ด้วยเสียงหนึ่งที่ดังออกมา ถูกฟาดจนซี่โครงหักแตกละเอียด อวัยวะภายในก็แตกระเบิดตาม

เมื่อไตระเบิด อวัยวะขาส่วนล่างของนินจาก็ไม่สามารถกลั้นไว้ได้อีกต่อไป ปัสสาวะและเลือดก็ไหลกระเซ็นออกมาจากหว่างขาของเขาพร้อมกัน กลิ่นเหม็นคาวยิ่งนัก และบุคคลนั้นก็เสียชีวิตทันที

ฉีเติ่งเสียนโอบซุนอิ่งซูไว้ ไม่สามารถปล่อยหมัดและเตะได้ แต่ทุกครั้งที่เขาออกกระบวนการเคลื่อนไหว เขาจะแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของยอดฝีมือระดับสูงสุดในระดับของเขา เอาชนะนินจาเหล่านี้จนตายทีละคน

“ชะล้างความอยุติธรรมของบรรพบุรุษของพวกแกงั้นเหรอ? บรรพบุรุษของพวกแกในฐานะผู้รุกราน มีความอยุติธรรมอะไรด้วยหรือไง? มือของพวกมันในตอนนั้น เปื้อนเลือดของคนบริสุทธิ์จำนวนเท่าไร!”

“ยังจะชะล้างความอัปยศออกไป? พวกมันมีชื่อเสียงอะไร? พวกมันเป็นเพียงสัตว์เดรัจฉานที่ต่ำด้อยกว่าหมูหมาอีก ถ้าไม่อยากเผชิญประวัติศาสตร์ ก็อย่าอยู่ในประวัติศาสตร์อีก!”

“กลุ่มขยะที่ดูดซับกากของวิถีนักรบ ก็อยากวางแผนฆ่าฉันหรือ? นี่ก็คือพวกไร้ประโยชน์ที่โทโจร็อค และโยสุเกะ ยามาโมโตะคอยพึ่งพา?”

“พวกแก ไม่ได้เรื่องจริงๆ!”

ฉีเติ่งเสียนพูดขึ้นขณะกำลังสังหารผู้คนอย่างดุเดือด การเคลื่อนไหวของเขาราวกับอัสนีบาต การต่อยของเขาก็เหมือนกับปืนใหญ่ ไม่นานนัก บนพื้นก็เต็มไปด้วยซากศพ

หลังจากเตะนินจาคนสุดท้ายด้วย “บาทากลางทรวง" ออกไป เขาก็หยุดลง ปล่อยซุนอิ่งซูลงจากอ้อมแขนของเขา

ซุนอิ่งซูอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นตระหนกหวาดกลัว แต่เธอรู้สึกเมามันส์อย่างมาก ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง และเธอก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยจริงๆ

แต่ทว่า รถยนต์ในโรงรถใต้ดินกลับพังพินาศหมดแล้ว มีซากศพคนตายบนรถแต่ละคัน หรือไม่ก็มีลูกดอกเต็มไปหมด ได้รับความเสียหายอย่างยิ่ง

ซุนอิ่งซูกล่าวว่า: “ไม่เป็นไร แค่เหมาซื้อให้หมด”

คุณนายของบริษัทยักษ์ใหญ่ยังคงใช้อำนาจบาตรใหญ่...

นินจาคนหนึ่งไม่ได้ถูกฆ่าตายทันที เพื่อป้องกันไม่ให้เขาฆ่าตัวตาย ฉีเติ่งเสียนถึงกับต่อยจนฟันหักท้งปาก ทำให้แคปซูลยาพิษหลุดออกมา

นินจาคนนี้เป็นทรุดตัวอยู่บนพื้น แขนของเขาพิการ และกระดูกเข่าหัก มุมที่หักทำให้ผู้คนต้องรู้สึกขนหัวลุก มีแม้กระทั่งไขกระดูกไหลออกมาจากรอยแตกในกระดูก...

“เอาหล่ะ บอกมา” ฉีเติ่งเสียนยืนอยู่ต่อหน้านินจาคนนี้ ดูเหมือนเทพแห่งการสังหารที่มีใบหน้าเย็นชา

นินจาคนนี้ก็ตกใจเหมือนกัน ศัตรูแบบไหนกันนะ? ที่ฆ่าคนเหมือนกับการตัดหญ้า สหายมากมายถูกเขาฆ่าอย่างง่ายดาย! ที่เกินจริงไปกว่านั้นคือเขายังคงโอบผู้หญิงไว้ในอ้อมแขนไว้ตลอดด้วย!

นินจาเหล่านี้ได้รับการฝึกฝนอย่างเข้มงวดมาตั้งแต่เด็ก สามารถเรียกได้ว่าเป็นเหมือนกองกำลังชั้นยอด

การฆ่าสังหารของฉีเติ่งเสียนดูเหมือนง่ายดาย แต่จริงๆ แล้วมันไม่ใช่แบบนั้น ท้ายที่สุดแล้ว เขายังคงโอบซุนอิ่งซูไว้ในอ้อมแขนตลอด และเขาต้องระวังไม่ให้ซุน หยิงซูได้รับบาดเจ็บ