บทที่ 1587 บริสุทธิ์ผุดผ่อง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฉีเติ่งเสียนได้นัดพบกับหมาป่าโลภในวิลล่าขนาดใหญ่ที่คุณนายแสนสวยของบริษัทยักษ์ใหญ่เพิ่งซื้อใหม่

ทันทีที่หมาป่าโลภเห็นฉีเติ่งเสียน เขาก็รีบพุ่งตัวไปหาเขา กอดต้นขาของเขาแล้วร้องไห้: "รองหัวหน้าใหญ่ รองหัวหน้าใหญ่ ฉันคิดถึงคุณมากเลย ในวันที่ไม่มีคุณ ฉันเหงามากเลย!"

ฉีเติ่งเสียนผลักออกอย่างรังเกียจ และดุว่า: "ยังเป็นราชาแห่งโลกใต้ดิน ด้วยศักดิ์ศรีแค่นี้เนี่ยนะ?"

หมาป่าโลภกล่าวว่า: "ศักดิ์ศรีอะไรกัน? ได้ทำงานให้กับรองหัวหน้าใหญ่อย่างคุณ คือของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว ยังจะเอาศักดิ์ศรีอะไรกัน?”

ซุนอิ่งซูมองด้วยความตกใจ นี่คือหมาป่าโลภที่โด่งดังในโลกใต้ดินหรือเปล่า? ชายผู้นำที่เคยขโมยหัวรบนิวเคลียร์?

คนนี้? คนนี้? คือคนนี้?!

หมาป่าโลภพูดกับคุณนายซุน: "ว้าว นี่คงเป็นคุณนายซุนที่รองหัวหน้าใหญ่พูดถึงอยู่ตลอดสินะ! ช่างเป็นคนที่ใครเห็นเป็นต้องรัก ดอกไม้เห็นดอกไม้ผลิบานจริงๆ ทั้งอ่อนโยนมีคุณธรรม ทั้งยังกล้าได้กล้าเสีย"

ซุนอิ่งซูอมยิ้ม และพูดว่า: "สวัสดีคุณหมาป่าโลภ ได้ยินชื่อเสียงของคุณมานานแล้ว!"

หมาป่าโลภทุบหน้าอกของเขาดังๆ แล้วพูดว่า: "ครอบครัวเดียวกันไม่พูดคำเกรงใจ คุณนายซุน ถ้าคุณไม่ดูหมิ่นผม ก็เรียกผมว่าไหลฟูก็ได้!”

ซุนอิ่งซูตกตะลึง แล้วก็เงียบไป เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ประจบเก่งเกินไป และเขาดูไม่เหมือนคนดีเลย หวังว่าเขาจะไม่เป็นผู้ที่นำฉีเติ่งเสียนไปเป็นคนไม่ดีหรอกนะ

หมาป่าโลภไม่สนใจชื่อ "ไหลฟู" อีกต่อไป ในเมื่อหลายๆ คนเรียกเขาแบบนั้นอยู่แล้ว และแม้แต่หลานโหยวก็เรียกเขาเล่นเป็นครั้งคราว เช่นนั้นก็ช่างมันไปเสีย

ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้จักตัวละครของฉีเติ่งเสียนเป็นอย่างดี หากเขาแสดงการต่อต้านเป็นพิเศษ เขาอาจจะเปลี่ยนชื่อของตัวเขาเองในอนาคต

หากแกล้งทำเป็นปล่อยเลยตามเลย ก็จะทำให้เขารู้สึกเบื่อและเรียกชื่อจริงของเขา

“นั่งลงเถอะ ไปชงกาแฟมาดื่มหน่อย” ฉีเติ่งเสียนขอให้ซุนอิ่งซูนั่งลง จากนั้นสั่งให้หมาป่าโลภไปชงกาแฟ

แม้ว่าหมาป่าโลภจะมาที่วิลล่าแห่งนี้เป็นครั้งแรก แต่โชคดีที่เขามีทักษะการสังเกตที่โดดเด่นและมือและเท้าที่รวดเร็ว เขาเปิดเครื่องชงกาแฟ ชงกาแฟสองสามแก้วได้ในทันที

ขณะที่ฉีเติ่งเสียนดื่มกาแฟ แล้วพูดกับหมาป่าโลภ: "นายรู้จักสมาคมงูดำไหม?"

หมาป่าโลภตกใจและพูดว่า: "สมาคมงูดำเป็นองค์กรผู้มีอุดมการณ์มาแต่โบราณ เป็นคนที่ทำเรื่องร้ายๆ ทุกรูปแบบ

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า: "พวกเขาล้างสมองลูกหลานของผู้รุกราน ฝึกฝนพวกเขาให้เป็นนักฆ่านินจา และพวกเขาก็มุ่งเป้ามาที่ฉัน"

หมาป่าโลภกล่าวว่า "ฉันรู้เรื่องนี้ ฉันเคยไปเยี่ยมหมู่บ้านนินจาของพวกเขา คนพวกนั้น ใช้วิธีการอันโหดเหี้ยมในการฝึกฝนนักฆ่า"

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ฉีเติ่งเสียนก็อดไม่ได้ที่จะพอใจ และพูดว่า "นึกไม่ถึงว่านายจะเคยไปเยี่ยมเยียน ดีเลย ไปที่ประเทศเจี๋ยเผิงแล้วฆ่าพวกเขาโดยตรง”

หมาป่ากล่าว : "ยังมีตัวละครที่ทรงพลังอยู่บ้างในหมู่นินจาเหล่านี้ แต่เมื่อเทียบกับรองหัวหน้าใหญ่อย่างคุณ ไม่คู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้า"

"แต่วิธีการของคนเหล่านี้แปลกมาก หากพวกเขาแฝงตัว พวกเขาจะกำหนดเป้าหมายไปที่คนอื่นที่ไม่ใช่คุณ มันเป็นเรื่องยุ่งยากจริงๆ "

"เป็นการดีที่จะกำจัดพวกชั่วเหล่านี้! การให้อยู่ในโลกนี้ถือเป็นเรื่องบาปกรรม"

ฉีเติ่งเสียนถามด้วยความประหลาดใจ: "เอ๋ ทำไมความรู้แจ้งของนายถึงยกระดับได้ขนาดนี้?"

หมาป่าโลภกล่าวด้วยใบหน้าที่ชอบธรรม: “ต้องขอบคุณนโยบายทางอุดมการณ์และประเด็นพื้นฐานสามประการของหัวหน้าใหญ่และรองหัวหน้าใหญ่ในการจัดการเรือนจำโยวตู ฉันจึงได้นำจิตวิญญาณพลังงานเชิงบวกของการประชุมเรือนจำทุกครั้งไปใช้อย่างเป็นเรื่องเป็นราว! ฉันไม่เหมือนอดีตอีกต่อไปแล้ว ฉันในตอนนี้ เป็นผู้ชอบธรรมเต็มตัว”

ซุนอิ่งซูกลอกตา เธอไม่เชื่อว่าผู้นำขององค์กรโลกใต้ดิน อีกทั้งยังเคยทำเรื่องที่ไม่ดีมากมายจะกลับตัวกลับใจ ท้ายที่สุดแล้ว เกรงว่าคงกลัวถูกทุบตีมากกว่า!