บทที่ 1870 ความผิดปกติ

หลังจากทั้งสองประสานมือทำความเคารพกันเล็กน้อยแล้ว พวกเขาก็ถอยออกห่างกันห้าเมตรและตั้งท่าพร้อมต่อสู้

ปรมาจารย์หมัดสิงอี้ตั้งท่าหมัดตามแบบดั้งเดิม ในขณะที่จ้าวถูหลงตั้งท่าหมัดพัวพันทงเป้ย ซึ่งเป็นหมัดที่สืบทอดมาจากตระกูลจ้าว

ปรมาจารย์หมัดสิงอี้ตัดสินใจเป็นฝ่ายลงมือก่อน เพราะโดยธรรมชาติของหมัดสิงอี้นั้นมีคำกล่าวว่า "โจมตีตรงๆ อย่างหนักหน่วง ไม่มีการยั้งมือ" การต่อสู้ของเขามีเพียงสองทางเลือกเท่านั้น เขาต้องฆ่าศัตรู หรือไม่ก็ถูกศัตรูฆ่า

เขาใช้ฝ่าเท้าถูพื้นเพื่อลดแรงเสียดทาน พุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและเข้าประชิดจ้าวถูหลงภายในพริบตา จากนั้นเขายกมือขวาขึ้นแล้วซัด หมัดระเบิด ตรงไปที่ใบหน้าของจ้าวถูหลง

แต่จ้าวถูหลงกลับยืนนิ่งราวกับขุนเขา เพียงแค่ยกมือขวาขึ้น แล้วกางห้านิ้วออก ก่อนจะใช้ท่าจับล็อกในจังหวะที่มือฟาดลงมา

ทันทีที่สัมผัสกันในจังหวะแรก สีหน้าของปรมาจารย์หมัดสิงอี้ก็เปลี่ยนไปทันที เพราะเขารู้สึกถึงพลังที่แข็งแกร่งและบริสุทธิ์อย่างที่สุดที่ถาโถมเข้ามาจากฝ่ายตรงข้าม

"ฟู่!!"

ปรมาจารย์หมัดสิงอี้พ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง เปลี่ยนท่าอย่างฉับพลัน เขายกมืออีกข้างขึ้น พร้อมพุ่งเข้าโจมตีจ้าวถูหลงอย่างดุเดือด ราวกับเสือที่กำลังลงจากเขา

แต่จ้าวถูหลงเพียงแค่เอียงศีรษะเล็กน้อย เขาก็สามารถหลบการโจมตีนี้ไปได้อย่างง่ายดาย

"อ่อนหัดเกินไป!" จ้าวถูหลงกล่าวเสียงเรียบ

จากนั้นเขาถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว ปรมาจารย์หมัดสิงอี้รู้สึกเหมือนถูกดูถูก จึงรีบพุ่งเข้าจู่โจมอีกครั้ง

แต่จ้าวถูหลงกลับเพียงแค่ยกมือขึ้น หมุนวนกลางอากาศสองรอบ แล้วใช้ท่าพันเกี่ยวมือของอีกฝ่ายไว้ ทำให้สามารถสกัดหมัดเปิงฉวนของปรมาจารย์หมัดสิงอี้ได้อย่างง่ายดาย

ก่อนที่ปรมาจารย์หมัดสิงอี้จะออกหมัดอีกครั้งเพื่อรับมือ จ้าวถูหลงกลับลงมือเร็วกว่าหนึ่งจังหวะ เขาฟาดมืออีกข้างลงมาจากด้านบน!

ปรมาจารย์หมัดสิงอี้รีบใช้แขนท่อนล่างยกขึ้นป้องกันศีรษะ แต่แรงโจมตีของจ้าวถูหลงกลับหนักหน่วงราวกับฟ้าถล่ม เมื่อฝ่ามือกระแทกลงมาบนแขนของปรมาจารย์หมัดสิงอี้ มันกดทับลงมาด้วยพลังมหาศาลจนเขาหน้าแดงก่ำ ร่างกายอ่อนแรงและในที่สุดก็ทรุดเข่าลงกระแทกพื้นเวทีปูนซีเมนต์อย่างแรง

"เปรี๊ยะ!" พื้นปูนบนเวทีถึงกับแตกร้าวจากแรงกระแทกนั้น!

"อ๊ากกกกก!!!" ปรมาจารย์หมัดสิงอี้คำรามออกมาอย่างดุเดือด พยายามใช้พลังทั้งหมดเพื่อดันร่างตัวเองให้ลุกขึ้น แต่ร่างกายกลับสั่นไหวราวกับตึกที่ไม่มีฐานมั่นคง

จ้าวถูหลงยังคงนิ่งเฉย เขาเพียงยกมืออีกข้างขึ้น แล้ววางลงบนมือของตนเองที่กำลังกดอยู่บนร่างของปรมาจารย์หมัดสิงอี้

"ปัง!" เสียงกระแทกดังขึ้น ปรมาจารย์หมัดสิงอี้ที่พยายามลุกขึ้นกลับทรุดตัวลงอีกครั้ง คุกเข่าอยู่กับพื้น และสุดท้ายร่างทั้งร่างก็อ่อนปวกเปียกราวกับโคลนเละๆ นอนแน่นิ่งไปกับพื้น

ภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า ทำให้ทุกคนในสนามถึงกับตะลึงพรึงเพริด!

"นี่มันอะไรกัน?! อาจารย์ลั่วเป็นถึงปรมาจารย์หมัดสิงอี้ ทำไมถึงถูกจัดการได้ง่ายขนาดนี้?!"

"ผู้ชายคนนี้ชื่ออะไรนะ? จ้าวอิงหลงใช่ไหม? ตอนแรกนึกว่าเป็นแค่คนโนเนม..."

"จ้าวอิงหลง" คือชื่อปลอมที่จ้าวถูหลงใช้สำหรับการเดินทางมายังหนานหยางในครั้งนี้ แท้จริงแล้ว "จ้าวอิงหลง" เป็นชื่อจริงของเขา ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนชื่อเป็น "จ้าวถูหลง" เพราะเป้าหมายของเขาคือฆ่ามังกรซึ่งก็คือ "อวี้เสี่ยวหลง" นั่นเอง

ขณะเดียวกัน ฉีเติ่งเสียนและจิ่วเฮิงต่างมองสบตากันและเห็นความตกตะลึงในแววตาของกันและกัน

พวกเขามีฝีมือเหนือกว่าผู้คนในสนาม จึงสามารถมองออกถึงความลึกซึ้งของการต่อสู้นี้ได้ พวกเขารู้ดีว่า ปรมาจารย์หมัดสิงอี้ผู้นี้ไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่กลับถูกจ้าวถูหลงกดลงพื้นด้วยสองฝ่ามือจนหมดทางสู้!

แม้แต่อวี้เสี่ยวหลงเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจและเคร่งขรึมลงไปในทันที ในความทรงจำของเธอ จ้าวถูหลงไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่าตัวเธอเอง เขาเพียงแต่ถนัดใช้กลยุทธ์ลี้ลับและเทคนิคพิสดารเท่านั้น แต่ตอนนี้ ฝีมือของเขากลับดูเหมือนแข็งแกร่งกว่าที่เธอเคยคิดไว้มาก!

จิ่วเฮิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยและพูดกับฉีเติ่งเสียนว่า"วิทยายุทธ์ของคนคนนี้ ฉันมองไม่ออกเลย แถมเขาดูเหมือนจะพกเครื่องรางบางอย่างที่ปิดกั้นสนามพลังของตัวเองไว้ ทำให้พลังของเขาดูลึกลับและยากที่จะสัมผัสได้"

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าแล้วพูดว่า "เมื่อครู่ ฉันก็สามารถทำได้แบบนั้นเหมือนกัน แต่ฝีมือของจ้าวถูหลงไม่ควรจะสูงขนาดนี้!"