บทที่ 1871 ปรึกษาเรื่องสำคัญ

เมื่อจิ่วเฮิงเห็นอวี้เสี่ยวหลงก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า "นายพลอวี้ ไม่ได้เจอกันสักพัก ฝีมือไท่เก๊กของคุณพัฒนาไปอีกขั้นแล้วนะ!"

อวี้เสี่ยวหลงพยักหน้าแล้วตอบว่า "ท่านอาจารย์จิ่วเฮิง ฉันดูแล้ววิชาของคุณก็น่ากลัวไม่น้อย ดูเหมือนจะก้าวไปถึงขั้นสุดท้ายแล้วสินะ"

จิ่วเฮิงหัวเราะเสียงดัง แล้วกล่าวว่า "ไม่ขนาดนั้นหรอก นี่ก็เป็นเพราะฉันไม่เคยหยุดฝึกฝนและออกท่องมนุษย์โลกอย่างหนักเท่านั้นเอง!"

ฉีเติ่งเสียนโบกมือ ตัดบทคำพูดไร้สาระของ จิ่วเฮิง แล้วถามอวี้เสี่ยวหลงว่าทำไมถึงมา หนานหยางได้

เมื่ออวี้เสี่ยวหลงเล่าทุกอย่างให้ฟัง ฉีเติ่งเสียน ก็ถึงกับกลอกตา เพราะเขารู้สึกว่าฉีปู้อวี่ช่างมีวิธีหาเงินสารพัดจริง ๆ แถมยังเก่งกว่าตัวเขาเสียอีก

แค่วันนี้วันเดียว ฉีปู้อวี่กวาดรายได้ไปแล้วถึงหกสิบล้านดอลลาร์ ยังไม่รวมเงินที่ขายน้ำมนต์ให้กับเป่ยบูฉีอีก

"แน่นอนว่า ฉันมาไม่ใช่เพื่อช่วยศิษย์พี่หาเงิน แต่ฉันมาเพื่อฆ่าจ้าวถูหลง!" อวี้เสี่ยวหลงกล่าวอย่างจริงจัง

"ศิษย์พี่?" เมื่อฉีเติ่งเสียนได้ยินคำนี้ เส้นเลือดบนหน้าผากก็ปูดขึ้นทันทีด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง

อวี้เสี่ยวหลงพูดอย่างใจเย็นว่า "ฉันกับเขาเป็นศิษย์สำนักเดียวกัน ไม่ใช่ศิษย์พี่แล้วจะเป็นอะไรได้?"

ฉีเติ่งเสียนสูดหายใจลึกสองครั้งก่อนจะยิ้มแล้วกล่าวว่า "มิน่าล่ะคุณถึงถอนหมั้นกับฉัน ที่แท้ก็กลัวจะกลายเป็นความรักต้องห้ามสินะ!"

ใบหน้าของอวี้เสี่ยวหลงแข็งค้างไปทันที เธอเองก็รู้สึกโกรธขึ้นมาเช่นกัน การปะทะกันครั้งนี้ถือว่าเสมอกัน ไม่มีใครเหนือกว่าใคร

จิ่วเฮิงที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ กลับรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องสนุกไม่น้อย

"วันนี้คุณก็เห็นแล้วว่า จ้าวถูหลงเอาชนะ อาจารย์ลั่วจากสำนักเสิงอี้ฉวนได้ คุณคิดว่าอย่างไร?" อวี้เสี่ยวหลงไม่อยากเถียงกับเขาอีก ถามขึ้นว่า

"ไม่ธรรมดา ความก้าวหน้าของจ้าวถูหลงมันเร็วเกินไปนะ? ฉันรู้สึกว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่" ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวและตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

อวี้เสี่ยวหลงกล่าวต่อ

"พรุ่งนี้เราสามคนจะต้องมีคนหนึ่งที่จับฉลากได้สู้กับเขาแน่ หากใครเจอเขา ขอให้ลงมือเต็มที่แล้วฆ่ามันทิ้งซะ!"

จ้าวถูหลงเป็นบุตรสายตรงของตระกูลจ้าว แถมยังมีอำนาจมหาศาล หากสามารถฆ่าเขาได้ที่หนานหยาง สำหรับตระกูลจ้าว มันจะเป็นการโจมตีอย่างรุนแรงแน่นอน

จิ่วเฮิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า

"จากที่เขาแสดงฝีมือออกมาวันนี้ ใครจะฆ่าใครยังไม่แน่เลยนะ! การต่อสู้ระดับนี้ มีโอกาสเกิดเรื่องไม่คาดฝันได้ตลอด"

อวี้เสี่ยวหลงกล่าวอย่างมั่นใจว่า "แต่ถ้าเขาเจอกับฉีเติ่งเสียนล่ะก็ ผลลัพธ์ไม่ต้องสงสัยเลย"

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะก่อนตอบว่า "เรื่องการประลองพูดล่วงหน้าไม่ได้หรอก แต่ฉันก็หวังว่าจะได้จับฉลากเจอเขาเหมือนกัน"

เมื่อมองดูเวลา อวี้เสี่ยวหลงก็กล่าวว่า "ฉันขอตัวก่อน แล้วพรุ่งนี้เจอกันในสนาม! ตำแหน่งรองหัวหน้า เราต้องเอามาให้ได้ เพื่อจะได้ใช้พลังของสมาคมศิลปะการต่อสู้หนานหยางปกป้องสหายของพวกเรา"

"อืม!" ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าและโบกมือลา

หลังจากแยกกับอวี้เสี่ยวหลง ฉีเติ่งเสียนก็ได้รับโทรศัพท์จากเฉินหยูที่ชวนเขาไปกินข้าวเย็นด้วยกัน พร้อมกับคุยธุระบางอย่าง

"คุณกลับไปที่โบสถ์ก่อน!" ฉีเติ่งเสียนบอกกับจิ่วเฮิง

“หึ! ไอ้ผู้ชายเลว!” แต่จิ่วเฮิงกลับเยาะเย้ยจากนั้นก็หันหลังเดินจากไป

หลังจากเดินไปไม่กี่ถนน จิ่วเฮิงก็หยุดแล้วพึมพำกับตัวเองว่า "เอ๊ะ? เดินไปเดินมาทำไมฉันมาโผล่ที่หน้าออนเซ็นซะได้? ผู้จัดการบอกว่าวันนี้มีเด็กใหม่มาสองคน…... อ๊ะ เรื่องเด็กใหม่ไม่สำคัญ ฉันว่าฉันคงโดนไอ้ผู้ชายเลวนั่นทำให้ไขว้เขวแน่ ๆ!"

“โทษก็แต่ไอ้ผู้ชายเลว!”

“แน่นอน ฉันไม่ใช่ผู้ชายเลว! ฉันออกท่องธุลีแดงเพื่อตามหาสัจธรรมแห่งสวรรค์!”

“พระคุณผู้ศักดิ์สิทธิ์จะสรรเสริญฉัน เทียนจุนจะคุ้มครองฉัน และพระพุทธคุณจะให้อภัยฉัน……”