บทที่ 1872 คนที่สับสน

ด้วยเช่นนี้ เฉินหยูก็ได้บรรลุข้อตกลงร่วมมือกับสวีเอ้าเสวี่ย พร้อมทั้งวางแผนการอย่างละเอียดและรัดกุม

"การเปลี่ยนแปลงของตระกูลเฉินเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ต่อให้ไม่มีตระกูลจ้าวคอยซ้ำเติม ในที่สุดพวกเขาก็ต้องมาถึงจุดนี้อยู่ดี เพียงแต่ว่าคนโง่พวกนั้นมองไม่เห็นความจริง คิดว่าการครอบครองอำนาจและความมั่งคั่ง จะช่วยให้พวกเขาควบคุมทุกสิ่งได้ แต่เมื่อกระแสของประชาชนถาโถมเข้ามาเหมือนสายน้ำเชี่ยวกราก ไม่มีพลังใดสามารถหยุดยั้งมันได้อีกแล้ว"

เฉินหยูส่ายศีรษะพลางกล่าวด้วยสีหน้าแฝงความเหนื่อยล้า หากตระกูลเฉินฟังคำพูดของเธอตั้งแต่แรก ตอนนี้ก็คงปรับตัวและอยู่ในเส้นทางแห่งการเปลี่ยนแปลงไปแล้ว คงไม่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากเช่นนี้

ขณะนี้ ความขัดแย้งในสังคมปะทุขึ้นอย่างรุนแรง เป้าหมายของความไม่พอใจพุ่งตรงไปที่ชาวจีนในหนานหยาง รวมถึงตระกูลเฉินอันยิ่งใหญ่ พวกเขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงกระแสนี้ได้อีกต่อไป

ฉีเติ่งเสียนกล่าวขึ้น "คุณมองเห็นภาพรวมได้ชัดเจน อิสรภาพคือแก่นแท้ที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงของโลกใบนี้ แม้แต่สัตว์ป่าที่ถูกขังในสวนสัตว์ยังต้องการอิสรภาพ ยิ่งมนุษย์ที่มีสติปัญญาแล้วด้วย?"

ประชาชนในหนานหยางถูกกดขี่มานาน แม้ว่าจะมีการล้างสมองและกฎหมายที่ริดรอนเสรีภาพคอยควบคุมพวกเขา แต่ย่อมต้องมีบางคนที่ตื่นรู้และเริ่มมองเห็นความทะเยอทะยานของคนเหล่านั้น

"ดังนั้น ตระกูลจ้าวต้องพ่ายแพ้" เฉินหยูยิ้มแล้วกล่าวขึ้น

"ฉันไม่รู้ว่าตระกูลจ้าวจะแพ้หรือไม่ แต่ที่ฉันรู้คือ หากเราพลาดในครั้งนี้ เราอาจถึงจุดจบ" สวีเอ้าเสวี่ยแค่นเสียงเย็นชา "ฉันเกลียดคำพูดปลุกใจพวกนี้ ฟังไปก็ไม่มีประโยชน์"

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า "บางคำพูด คุณควรลองฟังดูบ้าง เผื่อว่าเมื่อคุณตัดสินใจทำอะไร จะได้คิดให้รอบคอบขึ้น"

สวีเอ้าเสวี่ยหัวเราะเยาะ ใช้ทิชชูเช็ดปากและลุกขึ้นยืน กล่าวว่า "ขอบคุณสำหรับอาหาร ฉันอิ่มแล้ว ขอตัวก่อน"

พูดจบ เธอก็หันหลังเดินออกจากร้านไปโดยไม่รอคำตอบใด ๆ

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้รั้งเธอไว้ และแม้แต่สายตาก็ไม่ส่งไปมอง แต่กลับหันไปพูดกับเฉินหยูว่า "วันนี้ระหว่างการแข่งขัน มีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้น ฉันรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องธรรมดา"

เฉินหยูถาม "เรื่องน่าสนใจอะไร?"

ฉีเติ่งเสียนเล่าให้เธอฟังเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เขาเจอกับจ้าวถูหลง ซึ่งทำให้เฉินหยูขมวดคิ้วเล็กน้อย

"แต่ก็ไม่เป็นไร พรุ่งนี้เราจะได้เจอเขาแน่นอน คนในกลุ่มเราสามคน ต้องมีคนหนึ่งที่จับฉลากเจอกับเขา" ฉีเติ่งเสียนกล่าวต่อ

สวีเอ้าเสวี่ยออกจากร้านอาหารไปด้วยสีหน้ามืดครึ้ม ทุกอย่างดูปกติดี แต่เธอกลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

"ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับสวีเอ้าเสวี่ยนี่ช่างน่าสนใจจริง ๆ คุณไม่คิดจะไปคุยกับเธอหน่อยเหรอ? บางทีอาจจะปรับความเข้าใจกันได้นะ" หลังจากที่เธอเดินออกไปเฉินหยูก็หันมายิ้มก่อนถาม

"นางเป็นคนหยิ่งทะนง และที่สำคัญ ตอนนั้นฉันก็ทำเกินไปจริง ๆ" ฉีเติ่งเสียนกล่าว

"แปลกจังนะ ที่คุณยอมรับผิดได้" เฉินหยูหัวเราะเบา ๆ

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัว กล่าวว่า

"ตอนนั้นเธอแพ้ แต่ยังคงหยิ่งผยอง ฉันจึงอยากให้เธอก้มหัว ยอมรับความพ่ายแพ้ ฉันจึงเลือกใช้วิธีที่รุนแรงไปหน่อย แต่ก็นั่นแหละ ต่อให้ฉันไม่ทำแบบนั้น เธอก็ยังคงหาทางแก้แค้นอยู่ดี"

เฉินหยูกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ดูเหมือนว่า คนที่รู้จักสวีเอ้าเสวี่ยดีที่สุดก็คือคุณ"

ฉีเติ่งเสียนพูด "ฉันไม่รู้ว่าฉันรู้จักเธอดีที่สุดไหม แต่ที่แน่ ๆ เธอไม่ได้รู้จักตัวเองดีขนาดนั้น"

เฉินหยูถามขึ้น “หมายความว่ายังไง? เธอจะไม่เข้าใจตัวเองได้ยังไงกัน?”

ฉีเติ่งเสียนตอบกลับไปอย่างสงบนิ่ง “ถ้าคนเราหยิ่งผยองมากเกินไป อารมณ์นั้นจะบดบังสายตาของตัวเอง ทำให้ยากที่จะมองเห็นตัวเองได้ชัดเจน คุณคิดว่า หลังจากที่เธอพ่ายแพ้ ผ่านช่วงชีวิตที่ขึ้นสูงสุดและตกต่ำสุด ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องการจริง ๆ คืออะไรกันแน่?”

เฉินหยูตอบกลับ “ถึงที่สุดไง!”

ฉีเติ่งเสียนชะงักไปเล็กน้อย นี่หมายความว่ายังไง? เขาฟังไม่ออก?

สักพักหนึ่ง เขาก็เข้าใจสิ่งที่เธอหมายถึง ให้ตายสิ! เฉินหยูกำลังเล่นมุกสองแง่สองง่าม!