บทที่ 40 บ้าคลั่งหรือมั่นใจ

ทุกคนต่างคิดว่าฉีเติ่งเสียนยอมแพ้แล้ว ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ในเวลานี้ฉีเติ่งเสียนจะลงมือกับหวังเป้าอย่างกะทันหัน!

แม้แต่ตัวหวังเป้าเองก็ไม่ทันระวังตัวเช่นกัน ในความเป็นจริง ต่อให้เขาระวังตัวทันก็ไม่มีประโยชน์ใดๆเช่นกัน

ใบหน้าของหวังเป้าถูกฉีเติ่งเสียนกดไว้บนพื้น เสียงดังตุบหนึ่งที กระแทกจนเลือดใบหน้า สันจมูกล้วนแล้วหักโดยตรง

เซี่ยงตงฉิงเห็นฉากนี้ อดไม่ได้ที่จะหยุดก้าวเดิน

ซางจวินและเสี่ยวเหลยทั้งสองคนต่างตกตะลึง มองตาค้าง

พลังของเฉินหยงเหนียน พวกเขาเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ตอนนี้คาดไม่ถึงว่าฉีเติ่งเสียนจะลงมือกับหวังเป้าโดยตรง อีกสักพักไม่กลัวจะถูกเฉินหยงเหนียนทุบตายเหรอ

เลขาตัวน้อยก็ตกใจอย่างมากเช่นกัน รู้สึกว่าครั้งนี้ฉีเติ่งเสียนยากที่จะหนีรอด ต้องตายอยู่ที่นี่แล้ว!

“ความกล้าแกไม่น้อยเลยนะ!” เฉินหยงเหนียนตะคอกด้วยความโกรธ

ฉีเติ่งเสียนลงมือกับหวังเป้าต่อหน้าเขา แบบนั้นเป็นการไม่ไว้หน้าเขา เหมือนกับกำลังตบหน้าเขา เรื่องแบบนี้ จะสามารถอดทนได้อย่างไร

หวังหู่ก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วเช่นกัน พูดอย่างเย็นชา : “ผู้ช่วยฉีแกนี่กินหัวใจแห่งความกล้าของหมีเข้าไปเหรอ กล้าลงมือกับลูกพี่ลูกน้องของฉัน! วันนี้ แกไม่ได้ออกจากร้านอาหารนี้แน่นอน!”

ฉีเติ่งเสียนเต็มไปด้วยสีหน้าที่ไม่แยแส เตะหวังเป้าที่ใกล้สลบอยู่บนพื้นออกไป พูดอย่างเกียจคล้าน : “เดิมทีฉันก็มองความสามารถของเฉินหยงเหนียนธรรมดาเท่านั้น ขี้เกียจเข้าไปพัวพันเรื่องที่ดินระหว่างหู่เหมินกรุ๊ปและเซี่ยงกรุ๊ปของพวกแก”

“แต่น้องชายของแกคนนี้โง่จริงๆ เอาแต่มายั่วยุฉันครั้งแล้วครั้งเล่า”

“ฉันคิดว่า ที่ดินผืนนี้ เก็บไว้ในมือของเซี่ยงกรุ๊ปอย่างสบายใจจะดีกว่านะ!”

เฉินหยงเหนียนอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยเสียงหัวเราะ : “ฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า! ดีดีดี พูดจาโอ้อวดจริงๆเลยนะ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าประธานเซี่ยงไปหาเด็กหนุ่มที่หยิ่งผยองแบบนี้มาจากไหน ไม่เห็นลูกศิษย์อย่างฉันของแขกผู้มาเยือนจากต่างแดนของหลงเหมินอยู่ในสายตา”

“แขกผู้มาเยือนจากต่างแดนของหลงเหมินนับเป็นอะไร เรียกอาจารย์ของแกมา เขาก็ต้องคุกเข่าต่อหน้าฉันแล้วให้ฉันตบปากอย่างเชื่อฟังอยู่ดี” ฉีเติ่งเสียนดูถูก

เมื่อวานนี้เยี่ยเฟิงแขกพิเศษคนนี้ของหลงเหมินได้ริเริ่มที่จะคุกเข่าลงและขอโทษเพราะพี่สาวจิ้งทำให้ฉีเติ่งเสียนขุ่นเคือง เพราะเขารู้ดีถึงผลที่ตามมาอันเลวร้ายหากทำให้รองหัวหน้าใหญ่โกรธ

หลังจากเซี่ยงตงฉิงได้ยินคำพูดประโยคนี้ อดไม่ได้ที่จะพูดเสียงทุ้ม : “ผู้ช่วยฉี นี่เป็นความไม่พอใจระหว่างเซี่ยงกรุ๊ปและหู่เหมินกรุ๊ป อย่าดึงหลงเหมินเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยเลยนะ”

การต่อสู้ระหว่างเซี่ยงกรุ๊ปและหู่เหมินกรุ๊ปตอนนี้ยังคงไม่เผยออกมาอย่างสมบูรณ์ โดยเฉพาะทางด้านเซี่ยงกรุ๊ป พยายามหลีกเลี่ยงภูมิหลังที่หู่เหมินกรุ๊ปได้รับการสนับสนุนจากหลงเหมิน

ตอนนี้ฉีเติ่งเสียนกระโดดออกมาอยู่ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ และยังพูดอีกว่าต่อให้แขกผู้มาเยือนจากต่างแดนของหลงเหมินมาก็ต้องคุกเข่าให้เขาเช่นกัน สิ่งนี้ทำให้เธอนั่งไม่อยู่โดยตรง

การต่อสู้เพื่อทุน โดยทั่วไปแล้วเซี่ยงตงฉิงไร้ความกลัว มาหนึ่งคนเก็บหนึ่งคนก็พอแล้ว แต่ว่า ไปเกี่ยวข้องกับหลงเหมิน มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นแล้ว!

ซางจวินพูดเสียงลึก : “ประธานเซี่ยง ฉีเติ่งเสียนคนนี้พูดจาไม่รู้จักกาลเทศะ กำจัดทิ้งตั้งแต่เนิ่นๆจะดีกว่า ปล่อยให้เขาหยิ่งผยองแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เซี่ยงกรุ๊ปของพวกเราเราจะได้รับอันตรายจากเขาไม่ช้าก็เร็ว”

เสี่ยวเหลยที่อยู่ด้านข้างก็เห็นด้วยอย่างเต็มที่เช่นกัน ความสามารถของคนผู้นี้ไม่มีเท่าไหร่ แต่คำพูดกลับโอ้อวดไม่น้อยจริงๆ แสดงท่าทางที่ไม่เป็นสองรองใคร

แม้แต่เลขาตัวน้อยที่มีจิตใจอันบริสุทธิ์ล้วนแล้วรู้สึกว่าฉีเติ่งเสียนคนนี้พูดจาไม่ผ่านสมองแล้ว เป็นการอวดเก่งที่ไม่เลือกวิธีการใดๆเลย ไม่คำนึงถึงผลที่จะตามมา!

“บังอาจ!”

เฉินหยงเหนียนได้ยินคำพูดที่ไม่เคารพคนอื่นแบบนี้ คำรามออกมาด้วยความโกรธทันที ใบหน้าล้วนแล้วแดงขึ้นมา

หวังหู่พูดอย่างเย็นชา : “ประธานเซี่ยง การสนทนาครั้งนี้ ความตั้งใจเดิมคือเพียงเพื่อพิจารณาว่าเซี่ยงกรุ๊ปมีความสามารถในการพัฒนาที่ดินในศตวรรษใหม่หรือไม่”

“แต่ว่าคุณกลับไม่มีความเข้มงวด แถมในบริษัทยังมีขยะที่พูดจาไม่สุภาพแบบนี้อีก นอกจากนี้ยังกล้าดูถูกแขกผู้มาเยือนจากต่างแดนของหลงเหมิน”

“อีกสักพัก ถ้าหากคุณเฉินฆ่าเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ ต้องขอให้บริษัทของคุณรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วยตนเอง”