บทที่ 41 ฝ่ามือแปดทิศ

“ฮึ!”

เฉินหยงเหนียนฮึอย่างเย็นชาหนึ่งที เป็นฝ่ายเคลื่อนไหวก่อน ขาทั้งสองข้างถูพื้น เหมือนเดินอยู่ในน้ำโคลน แต่ความเร็วนั้นเร็วอย่างมาก

ท่าเท้าแปดทิศเรียกอีกอย่างว่าท่าเท้าย่ำโคลน เพราะว่าเวลาออกแรงก้าวเดินฝ่าเท้าจะขนานกับพื้น จังหวะยกนั้นเล็กอย่างมาก ราวกับว่าคนที่กำลังเดินลุยน้ำโคลนเพราะกลัวรองเท้าเลอะ

ฉีเติ่งเสียนยืนอยู่กับที่อย่างผ่อนคลาย ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว

รอให้ช่วงเวลาที่เฉินหยงเหนียนเข้ามาใกล้ ร่างกายของเขากระตุกอย่างแรงหนึ่งที ทันใดนั้น เหมือนลมพัดใบไม้ต้นไม้ใหญ่!

ศีรษะ ไหล่ ร่างกาย มือ ขา และส่วนอื่นๆ เคลื่อนไหวทันที ออร่าที่น่าสะพรึงกลัวปะทุออกมาจากทั่วร่างกายของเขา เหมือนสึนามิขนาดใหญ่ที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน!

“คนที่ใช้ฝ่ามือแปดทิศต่อสู้เหมือนกับแก ไม่มีทางฝึกฝนพลังที่แท้จริงออกมาได้หรอก!” ฉีเติ่งเสียนพูดออกมาหนึ่งประโยค ในเวลาเดียวกัน มือซ้ายยกขึ้น ราวกับหินโม่ขนาดใหญ่แล้วตบไปทางเฉินหยงเหนียน

เฉินหยงเหนียนมองเห็นออร่านี้ตกใจอย่างมาก หัวใจสั่นเทา ร่างกายอดไม่ได้ที่จะหันกลับ แล้ววิ่งกลับไป

“จุดสำคัญของฝ่ามือแปดทิศคือการท่องไปและต่อสู้ เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา การเอาเปรียบผู้อื่น.....แต่ฝ่ามือแปดทิศของไอ่หมอนี่ ทำไมถึง......โหดเหี้ยมขนาดนี้” ภายในใจของเฉินหยงเหนียนมีความคิดแบบนี้

ขาของฉีเติ่งเสียนก็ใช้ท่าทางแปดทิศเช่นกัน เพียงแค่เห็นนิ้วเท้าแตะบนพื้นเบาๆ กระโดดออกไปด้วยร่างกายที่ส่งเสียงดังซู ภายในพริบตามาอยู่ต่อหน้าเฉินหยงเหนียน

พลังฝ่ามือที่ครอบงำและดุร้ายพุ่งเข้ามา ทำให้สายตาของเฉินหยงเหนียนแทบจะลืมไม่ได้เพราะถูกแรงลมพัดใส่

มองดูฝ่ามือพุ่งเข้ามาใส่ต่อหน้า ภายในใจของเฉินหยงเหนียนมีภาพลวงตาปรากฏขึ้น แม่งนี่มันเป็นมวยแปดสุดยอด หรือว่าเป็นฝ่ามือแปดทิศกันแน่ ทำไมถึงดุร้ายขนาดนี้!

มือทั้งสองข้างของเขาไขว้กัน ป้องกันอยู่ตรงหน้า

ฉีเติ่งเสียนใช้วิชาฝ่ามือยกร่างกาย ยกแขนทั้งสองข้างของเฉินหยงเหนียนขึ้นมาแบบดื่อๆ ต่อจากนั้น ขาขวาเตะไปข้างหน้าหนึ่งที เตะโดนร่างกายส่วนกลางของเฉินหยงเทียน และดันฝ่ามือซ้ายไปข้างหน้า

“ตุบตับ!”

เสียงที่คมชัดเหมือนการตีหนัง ใบหน้าเฉินหยงเหนียนซีดขาว ที่ปากกระอักเลือดอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายกลิ้งออกไปเหมือนกับขวดน้ำเต้าแตก

ฉีเติ่งเสียนเก็บฝ่ามือของตัวเองกลับอย่างไม่ใส่ใจ ส่ายหน้า ระดับการต่อสู้ของเฉินหยงเหนียนต่ำเกินไปเล็กน้อย ตัวเองยังต่อสู้ได้ไม่สนุกพอเลย!

คนที่อยู่ในสถานที่ตะลึงอยู่กับที่ ไม่พูดแม้แต่คนเดียว กระทั่งแม้แต่ลมหายใจล้วนแล้วเบาลงอย่างมาก

หวังเป้านอนอยู่บนพื้น เลือดที่มุมปากไหลลงพื้น เขาล้วนแล้วลืมเช็ดมัน

เฉินหยงเหนียน คาดไม่ถึงว่าจะพ่ายแพ้ให้กับฉีเติ่งเสียนอย่างง่ายดายแบบนี้ แค่กระบวนท่าเดียวเท่านั้น!

หวังหู่อดไม่ได้ที่จะกัดฟันแน่น คิดไม่ถึงเลยว่า ที่ดินได้มา คาดไม่ถึงว่าจะบินออกไปภายในพริบตา.....

นอกจากนี้ คนที่ทำให้ที่ดินของตัวเองบินออกไป ยังเป็นคนที่พวกเขาไม่เห็นอยู่ในสายตามาโดยตลอดอย่างฉีเติ่งเสียน

ทันใดนั้นใบหน้าที่เยือกเย็นของเซี่ยงตงฉิงก็เผยให้เห็นรอยยิ้มออกมาทันที หันตัวแล้วไปนั่งอยู่บนโซฟาโดยตรง ในเวลานี้ เธอไม่อยากจากไปแบบนี้!

ซางจวินและเสี่ยวเหลยทั้งสองคนอ้าปากค้าง มองดูฉากนี้ด้วยความเหลือเชื่อ

ดวงตาของเลขาตัวน้อยก็จ้องมองฉากนี้ด้วยดวงตาที่กลมราวกับหลอดไฟ มองดูแล้วน่ารักอย่างมาก

“ประธานหวัง ดูเหมือนว่าการคาดการณ์ของคุณผิดพลาดนะ เซี่ยงกรุ๊ปของพวกเรา ยังมีคนมีความสามารถอยู่นะ สามารถทนต่อแรงกดดันในการพัฒนาที่ดินศตวรรษใหม่ได้อย่างเต็มที่” เซี่ยงตงฉิงเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ พูดอย่างช้าๆ

ครั้งนี้ถึงตาของหวังหู่พูดไม่ออกแล้ว เมื่อกี้อาศัยความแข็งแกร่งของเฉินหยงเหนียน ดูเหมือนว่าจะกดจนหัวของเซี่ยงกรุ๊ปยกไม่ขึ้น แต่ภายในพริบตา คนที่ยกหัวไม่ขึ้นกลายเป็นคนของทางหู่เหมินกรุ๊ป

“ฮ่าฮ่า.....ดี ดูเหมือนว่าเซี่ยงกรุ๊ปมีความสามารถนี้ ก่อนหน้านี้เป็นเพราะผมตัดสินใจผิด!” หวังหู่กัดฟันแน่น สามารถทำได้แค่อดทนต่อความโกรธนี้